Niepokój.

Od rana jestem bardzo niespokojna. Niby nic mi nie jest, a źle się czuję. Mam ucisk w głowie i pojawiają się same niepokojące myśli. Siadam w fotelu, włączam telewizor, aby się wyłączyć z tego przykrego nastroju i słyszę o groźbie wojny na Ukrainie. Ukraina jest naszym sąsiadem i  chociaż Polska jest bezpieczna, to jednak czuję ogromny niepokój. Czuję się, jakby coś mnie i moim najbliższym groziło, a przecież zaczyna się  dla nas, nowy, spokojny dzień. Ale ten spokojny dzień nie jest dla wszystkich. Obok nas trwają walki u naszych sąsiadów. Ludzie. uciekają z domów i szukają schronienia. Giną. Bardzo tym ludziom współczuję i życzę im, aby wrócił do nich spokój i poczucie bezpieczeństwa.

Tyle już lat od wojny, którą jako dziecko przeżyłam wraz z całą rodziną, a każdy jej cień pojawiający się na horyzoncie przypomina mi to, co było moim udziałem w czasach dawno już minionych. Pewno tych wspomnień, które we mnie siedzą nic nie jest w stanie wymazać. A pozostało nie tylko wspomnienie, ale i związane z nim uczucie zagrożenia.  

Bóg jest wszędzie

Autorem wiersza jest Kazimiera Iłłakowiczówna

Nie moż­na tego obejść. Bóg jest wszę­dzie,
w każ­dym dziw­nym i strasz­nym ob­rzę­dzie.
Wy­wo­łu­je Go nie tyl­ko mo­dlitw ka­dzi­dla­ny kwiat,
ale szu­bie­ni­ce i to­pór i kat.
Bóg jest w sę­dzi, któ­ry są­dzi krzy­wo,
i w świad­ku, co przy­się­ga na praw­dę fał­szy­wie,
nie może nie być. I to mnie prze­stra­sza.
Bo je­śli – w świę­tym Pio­trze, to tak­że – w Ju­da­szu;
je­śli w Żydzie za­mę­czo­nym nie­win­nie przez Niem­ców,
to tak­że w Niem­cach tych? I tak się krę­cę
od Praw­dy do Nie­praw­dy, od kary do zbrod­ni,
w każ­dej czą­stecz­ce – Boga od­naj­du­jąc co dnia.
I chce mi się wy­cią­gnąć ręce nad czło­wie­kiem
i win­nym i nie­win­nym, i ma­łym i wiel­kim,
i krzy­czeć wiel­kim gło­sem bła­gal­ną prze­stro­gę,
aby są­dząc czło­wie­ka nie mę­czo­no Boga.

---