niedziela, 19 grudnia 2021

Kochani! Wszystkiego najlepszego!

Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia  życzę Wam Wszystkim  dużo zdrowia, spokoju i miłego spotkania przy rodzinnym stole. Niech radość i pragnienie spełnienia w różnych dziedzinach życia towarzyszy Wam każdego dnia, a  smutki, i zniechęcenie niech  Was omijają z daleka. Cieszcie się każdym dniem i każdą chwilą. 

Eleni Cicha noc.  




niedziela, 5 grudnia 2021

Szarości i brązy.


Dziś szaro-bura grafika, która oddaje moje dzisiejsze myślenie. Jest mi smutno i jestem bardzo wystraszona. Dla mnie sprawna praca umysłowa jest ogromnie istotna. I tu bardzo ważna jest pamięć, a ta pamięć, niestety, w ostatnim czasie bardzo mnie zawodzi. Szczególnie ważne jest pamiętanie o braniu leków, a ja leki biorę sporadycznie, jak mi się przypomni. Wszystkie leki stoją ustawione w dużym pudle i one sobie, a ja sobie. I nie pomaga tu porcjowanie leków.  Spoglądam rano na to pudło i zaczyna się myślenie: - Czy ja już wzięłam leki, czy tylko myślałam, żeby wziąć? - Być może jest tak, że ja nie mam ochoty tych leków brać i stąd to zapominanie. Nie wiem. Krótko mówiąc moja pamięć dziś jest jak prześcieradło pocięte przez myszy z mniejszymi i większymi wygryzionymi dziurami.  A może to nie pamięć jest winna tylko mój dosyć już zaawansowany wiek? Jest to bardzo prawdopodobne.

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zda­rza
i nie zda­rzy. Z tej przy­czy­ny
zro­dzi­li­śmy się bez wpra­wy
i po­mrze­my bez ru­ty­ny.

Choć­by­śmy ucznia­mi byli
naj­tęp­szy­mi w szko­le świa­ta,
nie bę­dzie­my re­pe­to­wać
żad­nej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie po­wtó­rzy,
nie ma dwóch po­dob­nych nocy,
dwóch tych sa­mych po­ca­łun­ków,
dwóch jed­na­kich spoj­rzeń w oczy.

Wczo­raj, kie­dy two­je imię
ktoś wy­mó­wił przy mnie gło­śno,
tak mi było, jak­by róża
przez otwar­te wpa­dła okno.

Dziś, kie­dy je­ste­śmy ra­zem,
od­wró­ci­łam twarz ku ścia­nie.
Róża? Jak wy­glą­da róża?
Czy to kwiat? A może ka­mień?

Cze­mu ty się, zła go­dzi­no,
z nie­po­trzeb­nym mie­szasz lę­kiem?
Je­steś - a więc mu­sisz mi­nąć.
Mi­niesz - a więc to jest pięk­ne.

Uśmiech­nię­ci, współ­o­bję­ci
spró­bu­je­my szu­kać zgo­dy,
choć róż­ni­my się od sie­bie
jak dwie kro­ple czy­stej wody.

 

czwartek, 2 grudnia 2021

Jesień.

 

 

Jesień

Autorem wiersza jest Jan Brzechwa

O, ja­kie rzew­ne wi­do­wi­sko:
Czer­wo­ne li­ście za okna­mi
I cie­nie brzóz, pły­ną­ce ni­sko
Za od­bi­ty­mi ob­ło­ka­mi.

Pies nie uja­da. Zły i cho­ry
Omi­ja cie­nie paź­dzier­ni­ka,
Na ty­kach cie­płe po­mi­do­ry
Są jak ko­ra­le u in­dy­ka,

Na ba­bim le­cie, za­wie­szo­nym
Mię­dzy drze­wa­mi jak an­te­na,
Żało­śnie drga wy­bla­kłym to­nem
Nie­po­wta­rzal­na kan­ty­le­na,

Rzed­ną­ca tra­wa, bla­de dzwoń­ce,
Roz­kle­ko­ta­ne póź­ne świersz­cze,
I po­marsz­czo­ne siwe słoń­ce,
I ja - pi­szą­cy rzew­ne wier­sze.


wtorek, 30 listopada 2021

Czy to jeszcze jesień, czy już zima?

Robiłam grafiki jeszcze nie tak dawno, a dziś z trudem udaje mi się upaciepić coś nowego. Co chwila pytanie: - W co teraz kliknąć? - I odpowiedzi brak. Ta grafika nawiązuje jeszcze do jesieni, choć u nas dziś była już zima ze śniegiem padającym cały dzień. Na dworze zrobiło się szaro, buro i ponuro.  

Ale co tam grafika. To tylko zapaćkana strona w internecie. A ważne  jest życie i sprawy dotyczące człowieka. Patrzę i słucham, co się dzieje na naszej wschodniej granicy. I zachodzę w głowę, jak możliwe jest to, co się słyszy. Zrozumiałe jest dla mnie, że nasze służby graniczne nie mogą dopuścić do tego, aby naszą granicę przekraczali w dowolnym miejscu i czasie ludzie celowo z takim zamiarem tam przywożeni przez naszego sąsiada. Ale nie potrafię zrozumieć, jak można ludzi traktować jak pionki w grze na szachownicy.

Do tego jesień z deszczem i zimnem


Jesień

Kasztany z drzew strącają mali chłopcy,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Jesiennym chłodem idziesz przesiąknięty,
I przez to bardziej zszarzał cały świat.
Ostatnie kwiaty więdną na balkonach,
Zasypia wcześniej w bramie nocny stróż.
I stare domy stoją przemoknięte,
na pustych oknach osiadł ciężki kurz.

Ty chcesz jesieni pełnej słońca,
Z wiatrem, który liście strąca,
Choć za chwilę Cię przykryje śniegu zimna biel.
I życie ciężko jest odmienić,
Wśród szarych dni i serc kamieni,
Zapytaj się człowieka obok,
Może on coś wie.

Kasztany z drzew spadają nam pod nogi,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Przechodnie idą, tuląc się do płotów,
Zziębnięte twarze kryjąc w fałdach palt.
Jadące auta przecierają oczy
I woda spływa z ich gumowych rzęs.
I coraz ciemniej robi się na dworze,
I wszystko to ma swój jesienny sens.
I wszystko to ma swój jesienny sens.
Krzysztof Daukszewicz


poniedziałek, 29 listopada 2021

Jesień


Patrzę za okno. Jest szaro. Na niebie nie widać ani chmur, ani słońca. I od razu szaro robi się także we mnie. Dziś cały dzień pada deszcz. Cała moja energia gdzieś wyparowała.W czasie takiej pogody lubię słuchać z nastrojową muzyką pięknej poezji Cezarego Buszmana w artystycznym wykonaniu Krzysztofa Kolbergera. 


 

 


niedziela, 28 listopada 2021

Nauka od nowa.

 

Przez pewien czas nie bawiłam się w robienie moich "grafik. Było trochę przerwy" i efekt jest taki, że dziś wszystkiego musiałam uczyć się od nowa. Może nie dotyczyło to przedstawionej dziś całości, ale wielu jej elementów. W każdym razie przy pracy mózg mi się nieźle rozgrzał. A do niedawna wszystko było takie oczywiste.

Jaki z tego wniosek? Trzeba cały czas zmuszać mózg do pracy. Innego wyjścia nie ma. Praca umysłowa z dłuższymi przerwami zdaje egzamin, gdy człowiek jest młody, lub w sile wieku. Człowiek stary nie może sobie pozwolić na dłuższe przerwy w pracy mózgu, bo można do jakiej takiej kondycji już nie wrócić.

I od razu przypomniało mi się, że zaniedbałam robienie moich mapek dotyczących różnych działów języka polskiego. Do tej pory zrobiłam mapkę gramatyki, która została wydana w książce zatytułowanej - Gramatyka inaczej. W planach były następne mapki, na których znalazłyby się inne działy języka polskiego. Zaczęłam nawet te mapki robić i...... przerwałam. A dziś widzę, że jeśli się zdecyduję na tę pracę, to wszystko trzeba zaczynać od nowa. Czyli potrzebna do pracy literatura ma się znaleźć w ułożonym na biurku stosiku książek, z którego będę mogła wyciągać potrzebne mi egzemplarze. I nie jest ważne, czy z tymi rozrysowanymi i opisanymi mapkami pójdę później do jakiegoś wydawnictwa, czy też nie. Ważna jest sama praca i rozruszanie mózgu.


sobota, 27 listopada 2021

Kochani!!!

 Dziś skończyłam 86 lat. Zaczynam rok 87. Moja mama w swoim pamiętniku napisała, że byłam dużym dzieckiem. Nie było jej łatwo mnie urodzić. Ale jestem, żyję i tym życiem się cieszę.

Jak czuję się z bagażem tylu lat na karku? Pierwsze uczucie, które się pojawia - to niepokój. Wiadomo, że nikt z nas nie jest wieczny, a każdy dodatkowy nawet nie rok, a  dzień, to przybliżanie się do drzwi zza których nie ma już powrotu. I ta myśl przynosi niepokój. Ale dopóki tu jestem, chcę żyć, a nie wegetować i chcę zajmować się tym, co lubię. A lubię pisać i kontaktować się z Wami. Jesteście dla mnie jak członkowie rodziny, z którymi chcę, mogę i lubię porozmawiać.  Lubię się dzielić swoimi różnymi przemyśleniami. 


Prowadzenie bloga to dla mnie także ciągła nauka. Musiałam nauczyć się sporo nowych rzeczy, aby móc pisać i swoje teksty wstawiać do bloga. Wiem, że wciąż jestem zaledwie pierwszakiem w tej nowej formie wypowiadania się, ale to, że już tyle umiem, ogromnie mnie cieszy.

Starość

Czy wyłączyłam wtyczkę z kontaktu?
Może dom spłonął?
Strach we mnie godzi.
Tak to jest kiedy starość nadchodzi.

Żeby nie znaleźć się kiedyś w nędzy
Zaoszczędziłam trochę pieniędzy.
W dużej kopercie, zamkniętej klejem,
Dobrze ukryłam ją przed złodziejem.

I teraz... Już od paru miesięcy
Nie mogę znaleźć moich tysięcy.
Ech, nie pojmiecie tego, wy młodzi
Jak miło żyć, gdy starość nadchodzi...

Pomimo moich najlepszych chęci
Nie zawsze mogę ufać pamięci.
Więc by jej pomóc, a przez nią sobie
Czasem na chustce węzełki robię.

A potem jeden Bóg wiedzieć raczy,
Co który węzeł ma dla mnie znaczyć?
Choć mi się nawet nieźle powodzi,
Wciąż mam kłopoty.
Starość nadchodzi.

Dwa razy dziennie-raz po śniadaniu,
A potem w obiad, po drugim daniu
Zażywam leki, tabletki białe:
Cztery połówki i cztery całe.

Często się pieklę,
Gdy w obiad nie wiem., czy rano wzięłam...
Tę gorycz klęski wątpliwie słodzi
Wiedza, że oto starość nadchodzi.

Pogodnie dumam o tej starości
Czy ona musi stale nas złościć?

Przecież jest piękna.
Masz sporo czasu..
Chcesz iść nad wodę albo do lasu,
To sobie idziesz - nikt ci nie broni.

Z łóżka zbyt wcześnie też nikt nie goni,
Bowiem nie musisz gonić do pracy
Jak wszyscy twoi młodsi rodacy.

Co prawda wigor z wolna przekwita,
Lecz po co wigor u emeryta?
Podwyżki pensji już nie wyprosisz,
Należną gażę poczta przynosi.

Więc wiwat starość!
Niechaj nam służy,
Nawet, gdy trochę chwilami nuży.

Bowiem - jak sądzę - w tym jest rzecz cała,
By jak najdłużej ta starość trwała...

 

/z netu

 

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...