Dziś w moim blogu jest poetycko, kolorowo i nastrojowo.
Poezję pana Buszmana bardzo lubię, dlatego
wstawiam dziś jeden z jego wierszy.
Krzysztof Cezary Buszman IDĘ
Wlokę się smutny
Struty pejzażem
Czas mi nie szczędzi
Okrutnych zdarzeń.
A skoro idę
To idąc patrzę
Wszędzie tak samo
Tylko inaczej.
Cierpienie kusić
Nadzieję raczy
Żebym się poddał
Wreszcie rozpaczy!
Ja obcy bliźni
Bredzę w malignie
Może ktoś za mnie
Krzyż mój podźwignie.
Kto mi pomoże
Ponieść Go drogą?
Tłum się rozproszył
Nie ma nikogo.
Idę więc dalej
Życiem wymięty
Nie żaden zbrodniarz
Tym bardziej święty.
Człowiek zwyczajny
Jak błoto szary
Człowiek zrodzony
Z winy i kary.
Na koniec świata
Do świata końca
Dojdę i dotrwam
Prawdy obrońca.
Że między świtem
A drogi skrajem
Nie ma człowieka
On się nim staje.
15 marca 2002 Londyn
A na zakończenie przed jutrzejszym Sylwestrem piękny taniec. Zawsze ogromnie lubiłam tańczyć. Nie wytańczyłam się w życiu tyle, ile bym chciała, więc teraz chociaż popatrzę jak tańczą inni, w dodatku zakochani młodzi ludzie. Zapraszam do oglądania.
W czasie zimy siedzę przede wszystkim w domu, gdzie jest ciepło i bezpiecznie. Nogi nie rozjeżdżają się na śliskiej nawierzchni ulicy.
Na dwór wychodzę tylko wtedy, gdy należy zrobić zakupy w sklepie, lub gdy trzeba wynieść śmieci. Częste wyjazdy do Warszawy na rehabilitację wstrzymane są do wiosny. Toteż siedzę w domu i myślę. Zdarza się, że moje myśli lecą w przeszłość.
Ta przeszłość - to moje lata dziecięce.
To lampa naftowa w mieszkaniu i odrabianie lekcji w półmroku, to babcia, która przędzie na kółku wełnę z naszych owiec, z której później mama zrobi nam ciepłe swetry. I kiedy tak patrzę z wysokości moich dzisiejszych 84 lat na tę dziewczynkę, która biegała po podwórku przy szkole, na górze której mieszkaliśmy to przeżywam wiele czasami sprzecznych ze sobą uczuć. Z jednej strony czuję wzruszenie, a z drugiej strony zdumiewa mnie moja ogromna wtedy niedojrzałość. Przed oczami przesuwają się obraz za obrazem, jak klisza z nagranym filmem. W półmroku widzę krzątającą się przy kuchni mamę. W jednym garnku gotują się ziemniaki, a w drugim zacierki na mleku. Ziemniaki zalewało się zacierkami na mleku i było smaczne jedzenie - jak kiedyś myślałam. Nie wyobrażałam sobie ziemniaków osobno i zacierek na mleku obok w drugim talerzu.
Dziś wieczorem musiałam ugotować ziemniaki, bo stały obrane w wodzie od południe, a ponieważ miałam ochotę na zacierki na mleku, więc zacierki też ugotowałam. Nałożyłam sobie ziemniaków i zalałam je zacierkami na mleku, tak jak robiła to kiedyś moja mama.
Przełknęłam kilka łyżek i odstawiłam talerz. To była nieokreślonego smaku gizdra.
Nagle zrozumiałam, że te zacierki z ziemniakami jedzone po wojnie to była konieczność, a nie wybór. Krowa była jedna i mleka musiało starczyć dla całej rodziny, a ziemniaki wykopane jesienią z pola zastępowały chleb, o który tuż po wojnie było bardzo trudno.
Wspomnienia
Adam Zagajewski
Odwiedzaj swoje wspomnienia,
Uszyj dla niech płócienne pokrowce.
Odsłoń okna i otwórz powietrze.
Bądź dla nich serdeczny i nigdy
nie daj im poznać po sobie.
To są twoje wspomnienia.
Myśl o tym, kiedy płyniesz
w sargassowym morzu pamięci
i trawa morska zarasta ci usta.
To są twoje wspomnienia, których
nie zapomnisz aż do końca życia.
Niech przyniesie on normalność we wszystkich dziedzinach naszego życia.
Niech da nam siłę fizyczną, sprawność intelektualną, wrażliwość na potrzeby drugiego człowieka, naszych braci mniejszych, przyrody i całej Matki - Ziemi.
Niech
pozwoli nam lepiej wykorzystać nasze możliwości, często ograniczone
zwykłym lenistwem, brakiem odwagi i przyzwyczajeniem do tego, co jest.
Niech nauczy nas jak rozumieć swojego bliźniego, jak dzielić się miłością, ciepłem i dobrym słowemz każdym, kto tego potrzebuje
Niech ten rok, który właśnie nadchodzi, będzie lepszy pod każdym względem od tego, który właśnie mija. Czesław Milosz Wiara
Właśnie mam chwilę oddechu od pracy w kuchni. I chociaż jest nas dwie do roboty (ja i teściowa córki) to przez calutki dzień miałyśmy co robić. Jeszcze sporo smażenia i gotowania zostało na jutro.
...........................................................
Właśnie jesteśmy po kolacji wigilijnej. Na stole znalazły się nie tylko potrawy wigilijne naszykowane przez nas dwie, ale także potrawy przygotowane przez córkę i wnuczkę.
Po co myśmy naszykowały tyle potraw i takie ich ilości? Kto to wszystko teraz zje? Oto jest pytanie. Zresztą to pytanie zadaję sobie zawsze po każdych świętach. Dobrze, że dni świątecznych jest tylko dwa, a później będzie zwykłe jedzenie. Krupniczki na warzywach, biały barszcz z ziemniakami i inne zwykłe potrawy.
......................................................................................................................................................................
Wnuk wgrał mi nowy program do komputera - Photoscape. Na razie jestem zielona jak trawa w lecie na łące. Ale do odważnych i ciekawych świat należy. Spróbuję znaleźć jakąś instrukcję w internecie na ten temat. Zobaczymy, czy instrukcja będzie po polsku. Jeśli będzie w języku angielskim, to leżę. Nauka języków obcych wymaga, podobno, systematyczności, a ja do systematycznie uczących się ludzi nie zaliczam się.
Cały czas chodzi mi po głowie myśl, że wystarczy znaleźć odpowiednią metodę nauczania, aby język obcy prawie sam wskoczył do głowy. No i język angielski zaparł się i wskoczyć mi do głowy nie chce. Dzieci się go uczą i to bardzo szybko, a ja mocno już starsza osoba co się paru słówek nauczę, to zapominam je jeszcze szybciej, niż się ich nauczyłam.
Niech Wam świecą gwiazdki z nieba i niech miłość i radość zagości przy Waszych stołach.
A to jest choinka dla Was.
Niezbyt mi wyszła choć się bardzo starałam.
Ernest
Bryll
Kiedy dziecko się rodzi i na świat przychodzi
Jest jak Bóg, co powietrzem nagle się zakrztusił I poczuł, że ma
ciało, że w ciemnościach brodzi Że boi się człowiekiem być. I że być
musi Wokół radość. Kolędy szeleszczące złotko Najbliżsi jak
pasterze wpatrują się w Niego I śmiech matki - bo dziecko przeciąga
się słodko.
A ono się układa do krzyża swojego
Leopold Staff „Wigilia w lesie”
I drzewa mają swą wigilię... W najkrótszy dzień Bożego roku, Gdy błękitnieje śnieg o zmroku: W okiściach, jak olbrzymie lilie, Białe smereczki, sosny, jodły, Z zapartym tchem wsłuchane w ciszę, Snują zadumy jakieś mnisze Rozpamiętując święte modły. Las niemy jest jak tajemnica, Milczący jak oczekiwanie, Bo coś się dzieje, coś się stanie, Coś wyśni się, wyjawi lica. Chat izbom posłał las choinki, Któż jemu w darze dziw przyniesie? Śnieg jeno spadł na drzewa w lesie, Dłoniom gałęzi w upominki. Las drży w napięciu i nadziei, Niekiedy srebrne sfruną puchy I polatują jak snu duchy... Wtem bić przestało serce kniei, Bo z pierwszą gwiazdą niebo rozłogów, A z gęstwiny, rozgarniając zieleń, Wynurza głowę pyszny jeleń Z świeczkami na rosochach rogów...
I co ja mam teraz zrobić? Wszystko w blogu stanęło na głowie, a ja
wytężam swój mózg, żeby z tego nowego ułożenia jakoś wyleźć. Zniknął
kolor strony, poszczególne wpisy ułożyły się jakoś dziwnie, a ja nie
wiem co będzie dalej.
Ta nowa grafika wyciągnięta ze zbioru obrazuje mój stan umysłu, czyli: Wiem, że nic nie wiem. A ponieważ jest to myśl Sokratesa, to nie jest ze mną jeszcze tak źle.
Za chwilę będę próbowała wszystko ustawić na nowo i bez pomyłek. Jak mi to wyjdzie ? Nie wiem.
Na razie.
Jeszcze tylko obrazek, a na nim zielsko z mojej działki. To zielsko, to symbol mojego partactwa.
Po moich dzielnych staraniach zrobiło się tak, że piszę na białej stronie, a po opublikowaniu jest różowa. I dobrze. Niech już na razie tak zostanie.
Widzę, że dużo jeszcze nauki przede mną.
Dziś wstawiam kilka fragmentów książki Władysława Strzemińskiego Teoria widzenia. Wyd. Lit. Kraków 1974. Książka jest zbiorem wykładów z historii sztuki.
Przy robieniu notatek nie zanotowałam sobie stron z których pochodzą poszczególne fragmenty..
Zainteresowanych odsyłam do książki: Teoria: Władysław Strzemiński. Teoria widzenia.Wyd. Liter. Kraków 1974
"Rozróżniamy widzenie (w sensie biologicznym) - i świadomość widzenia." Pierwsze uzależnione jest od ewolucji biologicznej, drugie narasta w ciągu historii. Obraz świata jaki widzimy naszą realną świadomością wzrokową nie jest obrazem niezmiennym, nie jest jedyną prawdziwą rzeczywistością, raz na zawsze nam daną".
"Perspektywa zbieżna wychodzi z założenia, że jednym nieruchomym spojrzeniem równomiernie ogarniamy całe pole widzenia. Patrzymy w punkt zbiegu i wówczas widzimy obraz świata. To odpowiadałoby matematyce, lecz nie odpowiada rzeczywistości naszego widzenia. Nigdy nie patrzymy na świat jednym spojrzeniem nieruchomym. Nasze widzenie świata składa się ze spojrzeń ruchomych. Patrzymy kolejno na rozmaite przedmioty, rzucamy spojrzenia w różnych kierunkach i dopiero z podsumowania ich przez uświadamiającą myśl powstaje jednolity obraz widzianej rzeczywistości. Obraz widzianego świata powstaje więc nie w jednym nieruchomym spojrzeniu, lecz w całkującej czynności myśli."
"Spojrzenie rzucone w jeden sztucznie wyrozumowany centralny punkt danego obrazu, uniemożliwia nam widzenie całości obrazu."
Praktyka Kiedyś jeździłam na zajęcia z tzw wizjonetyki. Ćwiczyłam wzrok w sposób podany przez psychologa. Ćwiczyłam przez dłuższy czas, aż pewenego dnia miałam błysk dobrego widzenia.
Stałam w Warszawie na przystanku autobusowym i czekałam na autobus. W ręku trzymałam gazetę. Na nosie nie miałam okularów, bo pani psycholog prosiła abyśmy jakiś czas chodzili bez nich. Patrzyłam bezmyślnie na tekst w gazecie i nagle ku mojemu ogromnemu zdumieniu litery tekstu zrobiły się grube, czarne i lekko się przekręciły. Mogłam spokojnie czytać ten tekst bez okularów. Ale to była tylko chwila, piękna, ale zbyt krótka.
Tak się szaro zrobiło na dworze, że postanowiłam wprowadzić do bloga trochę wiosny a wraz z nią biel kwiatów i zieleń liści. To kwitnący przy siatce ogradzającej działkę duży rozrośnięty jaśmin.
Nawet jak spojrzę na obrazek, to mi od razu lżej na duszy. Na prawdziwą wiosnę trzeba jeszcze poczekać. Zima na dobre się jeszcze nie zaczęła. I dobrze. Wcale za nią nie tęsknię.Nie wiem, jak to się dzieje, ale gdy drogi robią się śliskie, to dzieci idą pewnym krokiem po nich i nawet na chwilę nie
tracą równowagi. Ja siedzę wtedy przy oknie i cieszę się, że nigdzie nie muszę wychodzić.
W takie dni lubię czytać wiersze, no i moją ukochaną książkę Chłopi Reymonta. . Otwieram książkę na dowolnej stronie i przenoszę się myślami i wyobrażeniami do wsi - Lipce. Odwiedzam tu starych znajomych, bo po tak częstym zaglądaniu do tekstu książki to są już ludzie tak mi bliscy, jak moja rodzina. Witam się z nimi wszystkimi i czuję, że to moje miejsce.
Od razu przypominają mi się opowieści mojej Teściowej o życiu na wsi, o kłótniach, wspólnym darciu pierzy i różnych wydarzeniach. A moja Teściowa lubiła opowiadać i cieszyła się, że ja Jej opowieści zapisuję. Teraz, gdy Jej już nie ma, dzieci i wnuki czytają moje zapiski.
Na zakończenie dzisiejszego wpisu wiersz Krzysztofa, Cezarego Buszmana
BO MY LUBIMY .
W słowach na pozór tych niewinnych
Wciąż ze zdziwieniem odkrywamy
Że to co mówi się o innych
Najwięcej mówi o nas samych.
I odkrywamy też niezłomnie
Na życia ostrych zbyt zakrętach
To, że najtrudniej jest zapomnieć
O czym się nie chce już pamiętać.
Bo my lubimy - daję słowo
Stare prawdy odkrywać na nowo.
I odkrywamy ze zdziwieniem
Że człowiek zbiera to, co sieje
Więc warto czyste mieć sumienie
Bo wtedy łatwiej o nadzieję.
I odkrywamy głupio nieraz
Za Nowy Rok wznosząc szampana
Że najpierw kiedyś się umiera
A później cała wieczność dla nas
Jestem
na kolejnych zajęciach psychoterapeutycznych. Zgłaszam się wraz z
kilkoma innymi uczestniczkami zajęć do odegrania scenki.
Właśnie
urodziło się maleńkie dziecko i koło niego kręcą się dorośli
– mama, babcia, ciocia. Ja jestem starszą siostrą tego malucha.
Koleżanka
z grupy odgrywająca rolę noworodka kładzie się na kocu na
podłodze, wywija podniesionymi do góry nogami i wrzeszczy
-
Ła, ła, ła……...
Przy
niej kręcą się dorosłe osoby, zachwycają się nią:
-
Ach! Jaka ona jest ładna.
- Jakie ma już mądre spojrzenie.
- Nie
płacz maleńka zaraz będziesz miała sucho. Mamusia cię przewinie.
-
Marysiu! Podaj mi pieluszkę dla malutkiej Oli.
Zwraca się do mnie
koleżanka grająca matkę maleństwa, a ja niechętnie dwoma palcami
biorę jakąś szmatkę i podaję.
Scenka
jest krótka. Wracamy na swoje miejsca. Teraz każda z nas mówi, jak się czuła w scence.
No
i ja mówię, że czułam się jak piąte koło u wozu. A co mnie
najbardziej wkurzało, to to, że nie dosyć, że wszyscy dorośli
kręcili się koło malucha, to jeszcze ze mnie chcieli zrobić
pomocnicę która razem z dorosłymi będzie biegała koło
maleństwa. A na mnie nikt nawet nie spojrzał. Ja liczyłam się
tylko jako pomoc.
-
Posłuchajcie – powiedziała prowadząca zajęcia pani psycholog.-
jak się czuje w takiej sytuacji starsze dziecko. Czasami warto na
chwilę zostawić malucha i zainteresować się starszym dzieckiem.
Maleństwu przez chwile nic się nie stanie, a to starsze będzie
wiedziało, że też jest ważne dla dorosłych.
Czy
moi rodzice wiedzieli o tym, że po urodzeniu się młodszego dziecka
trzeba na starsze dziecko zwracać więcej uwagi niż do tej pory.
Oczywiście, że nie wiedzieli. Pewno wychodzili z założenia, że skoro my
się cieszymy, to i starsze dziecko się cieszy.
Efekt
niewiedzy był taki, że ja jako prawie sześcioletnia dziewczynka wpadłam
do pokoju, gdzie leżała w łóżeczku moja ukochana w późniejszych latach
siostra, zaczęłam wygrażać jej piąstkami i wrzeszczeć na całe gardło:
- Po coś ty się urodziła! Po coś ty się urodziła! - Aż przybiegła wystraszona mama i wyprosiła mnie z pokoju
Każde dziecko i to malutkie i to większe potrzebuje uwagi i zainteresowania rodziców.
Kiedyś na lekcji wychowawczej chciałam dowiedzieć się, co myślą o sobie moi wychowankowie.
Zdumiona
byłam, że każde z nich potrafiło wypowiadać się o sobie tylko bardzo
krytycznie i że nie zauważają u siebie pozytywnych cech.
- Jestem leniwa.
- Nie pomagam mamie.
- Wczoraj nie wyniosłam śmieci. itd.
Zupełnie brakowało wypowiedzi pozytywnych na swój temat np.
- Jestem pracowita, ładna.
- Jestem inteligentny.
Jaki
obraz siebie ma takie dziecko? Kto ma mu ten obraz samego siebie
wyprostować, kto ma sprawić, żeby dziecko oprócz swoich wad potrafiło
także dojrzeć zalety.
Właśnie przeżywam okres eksperymentowania w moich grafikach. Korci mnie, żeby zmienić także różne rzeczy na blogu ale boję się żeby czegoś nie popsuć.
Z tym eksperymentowaniem to tak mam prawie od dzieciństwa.
Dlatego zwracam się z pytaniami do życzliwych moich Czytelników z prośbą o wyjaśnienie i podpowiedzenie, co tu można zmienić i jak.
1. Jak zmienić kolor strony? Może raz byłaby szara, a raz zielona, albo różowa. Nie wiem jeszcze na jakie kolory i gdzie bym się zdecydowała.
2. motyw. Co to jest takiego w blogu? I jak to polecenie wykorzystać?
3. Tło. Czego? I jak je ustawić?
4. Układ. Układ czego?
Tekstu, a może całości. Jak to rozumieć?
5. Kolory. Kolory czego?
6. Czcionki.
7. Inne elementy.
Lubię wszelkie eksperymentowanie, (na blogu także), ale jednocześnie chciałabym tak wprowadzać różne nowości na swojej stronie, aby się nie zapędzić w kozi róg z którego nie ma dobrego wyjścia.
Taką ogromną nowością był dla mnie początkowo mój blog. Początek jego prowadzenia przeżywałam jak mrówka poród. Gdyby nie pomoc i zachęta ze strony Dobrego Duszka a później życzliwych Czytelników, pewno mojego bloga by nie było. Później uczyłam się wstawiania do bloga zdjęć i nie było to wcale łatwe zadanie. Za tym poszły zdjęcia, ich robienie telefonem i wstawianie do bloga. Teraz korci mnie, żeby znowu z czymś poeksperymentować, czyli jak zmienić np. kolor całej strony i wykorzystać inne możliwości.
Lubię te swoje różne pasje i ich realizację. Ile przy tym jest różnokierunkowego myślenia, kombinowania, poprawiania, przestawiania w inne miejsca różnych tekstów i ilustracji, wyrzucania jednych rzeczy, a wstawiania w te miejsca innych.
W podobny sposób pracuję także przy moich mapkach, do których wzór zaczerpnęłam z literatury. (Książki Tonego Buzana i inne).
Lubiłam kiedyś jeździć na psychoterapie, na różne kursy, po których mogłam wykorzystywać nieznane mi dotąd sposoby pracy z dziećmi i dorosłymi.
Np. 1. Jak wykorzystać baśń w terapii.
2. Jak pracować z dziećmi z dysleksją. itd.
Należę do ludzi, którzy wolą ścieżki leśne od utartych szlaków.
Sama nie chcę niczego w blogu zmieniać, bo później mogłoby się okazać, że blog trzeba zamknąć i otworzyć nowy, a umiejętność zakładania nowego bloga mocno mnie przerasta.
Gdyby ktoś chciał mi cokolwiek podpowiedzieć, to będę wdzięczna za bardzo szczegółowe wskazówki, czyli jak krowie na rowie. Punkt po punkcie.
Za wszelkie wyjaśnienia i podpowiedzi z góry dziękuję.
To, co napiszę o terapiach, będzie to tylko mój odbiór i nauki, które z nich wyciągam.
W żadnym razie nie będzie to jakakolwiek ich ocena.
Właśnie jestem na terapii. Siedzimy na wykładzinie podłogowej tworząc koło, a między nami dwie psychoterapeutki.
Słyszę polecenie, żeby zgłosiły się te osoby, które chcą brać udział w psychodramie. Zgłasza się nas kilka. Siadamy jak uczniowie w klasie po cztery obok siebie. Reszta tworzy następne rzędy. Ja jestem w trzecim rzędzie.
Jedna ze zgłoszonych gra rolę nauczycielki.
- Na dzisiejszej lekcji geografii chciałabym, abyście mi przypomnieli... - zaczyna mówić, a ja staram się być coraz mniejsza, prawie niewidoczna.
- Co ja wiem z geografii? - myślę i prawie wciskam się za plecy siedzącej przede mną osoby.
- Jak mnie zapyta, to wyjdę na kompletnego durnia, co to, ani me, ani be.
- To może ty spróbuj coś powiedzieć na ten temat.... - prowadząca lekcję pyta siedzącą przede mną osobę. A ja się kulę i staram się być niewidzialna.
Przerwa po króciutkiej psychodramie i za jakieś pół godziny następna.
Tym razem nauczycielka jest jakaś mało zorganizowana. To raczej my - uczennice - zagadujemy ją, a nie ona nas.
- Proszę pani! - woła jedna z uczestniczek - A ja dziś widziałam wypadek - i opowiada o czymś, co z lekcją nie ma kompletnie żadnego związku i co być może w ogóle się nie wydarzyło, a nauczycielka słucha, rozmawia z dziewczyną, jakby sama też była zainteresowana tym wypadkiem. A ja czuję się lekka i swobodna. Nic mi nie grozi. Nawet jeśli mnie o coś nauczycielka zapyta, to atmosfera jest taka przyjazna, że nic się nie boję.
Po powrocie do domu myślę, jak trzeba prowadzić lekcje, żeby uczniowie z jednej strony czuli się bezpieczni, żeby nie przeżywali lęku, a z drugiej strony, żeby ich nauczyć tego, co trzeba. Przecież wiele dzieci może być nieśmiałych, niepewnych czy na tle klasy dobrze wypadną i trzeba na nie zwrócić uwagę i starać się im pomóc.
Następnego dnia idę do pracy.
Zaczyna się lekcja języka polskiego i jedna z dziewczynek pyta mnie, czy może wyjść do pani pielęgniarki, bo boli ją brzuch. Przypomina mi się, że ostatnio coś często brzuch ją boli. W tym momencie błysnęła mi myśl, że może się boi, bo np. nie jest przygotowana do lekcji.
- Małgosiu! zwracam się do dziewczynki spokojnie, a odrobiłaś pracę domową?
- Nie! - słyszę cichutko wypowiedziane słowo.
- To dlaczego nie powiedziałaś mi tego na początku lekcji, tylko siedzisz i drżysz ze strachu.
Ból brzucha ustąpił, jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki.
Sprawa się wyjaśniła. I co miałam ją zbesztać? Pewno by się zamknęła w sobie i nie byłoby już dobrego kontaktu z nią. W końcu nie stał się żaden dramat. Nie ona pierwsza nie odrobiła zadanej pracy. Dziecko ma się czuć bezpiecznie w domu, na lekcji, wszędzie. A lekcje trzeba tak poprowadzić, żeby mimo tych czasami nieodrobionych prac nauczyć je tego, co trzeba, chociaż nie jest to takie proste i nie zawsze się to udaje.
A czy ja się w tej sytuacji dobrze zachowałam? Nie wiem. Może dałam w ten sposób dziewczynce sygnał, że nie zawsze musi starać się prace domowe odrabiać.
W moim pojęciu nigdy nie jest wiadomo do końca, jakie wnioski wyciągnie dziecko z zachowania osoby dorosłej i dlatego ogromnie ważna jest spokojna, życzliwa rozmowa dorosłego z dzieckiem.
Wychowanie dziecka na mądrego, odpowiedzialnego człowieka, ciekawego świata i ludzi nie jest sprawą prostą ani łatwą.
My - dorośli - też się ciągle uczymy. Nauka ta pochodzi nie tylko ze szkoły, ale uczymy się poprzez rozmowę z drugim człowiekiem, poprzez obserwację swoich własnych zachowań w różnych sytuacjach, poprzez analizowanie własnych wypowiedzi i tego, co się za tymi wypowiedziami kryje.
A czego trzeba, aby dostrzec możliwości dziecka, jego uzdolnień i pomóc mu je rozwijać bez nacisków ze strony dorosłych?
Dziś robię jeszcze jeden wpis. Po wysłuchaniu Wykładu Noblowskiego pani Olgi Tokarczuk, który był rewelacyjny i zmieniał punkt widzenia na sposób pisania, mam zamęt w głowie. Muszę teraz uporządkować sobie teraz wszystkie kłębiące się w głowie myśli.
Na razie.
Jak
ważne są uczucia i umiejętność radzenia sobie z nimi
dowiedziałam się po raz pierwszy w Ośrodku Leczenia Nerwic w
Rasztowie. Do tego czasu z różnymi uczuciami starałam się sobie
radzić trochę po omacku tak, jak umiałam. Dzieliłam te uczucia na
szlachetne i takie, których nie powinno być, a nawet takie, których
należy się wstydzić.
I
tam w Rasztowie nauczyłam się także mówić. Myślę tu o
mówieniu, gdy słucha mnie grono osób, a nie o samym artykułowaniu.
Tam, aby się leczyć, trzeba było mówić. Tych, co nie zabierali
głosu w czasie posiedzeń terapeutycznych odsyłano do domu, a ja
wiedziałam, że to leczenie, to podana mi przez Opatrzność deska
ratunku i jedyna moja szansa, aby wrócić do pełnego radości i
nadziei życia.
Pierwsze
moje głośne wypowiedzi w grupie wiele mnie kosztowały.
Ktoś
z grupy kończył swoją wypowiedź na jakiś aktualnie omawiany
temat i mnie przychodziła do głowy myśl, że można byłoby
jeszcze dodać to, czy to. I gdy chciałam się już odezwać,
zaczynała się panika. Aby się zmusić do wypowiedzi zaczynałam –
ja….. i w tym momencie wszystkie oczy zwracały się na mnie, a
wszystkie moje myśli jak spłoszone nagle ptaki rozlatywały się w
powietrzu, a ja zostawałam z pustką w głowie. Coś stęknęłam,
zaczęłam i przerwa.
To
psycholodzy i pacjenci z mojej grupy dali mi wtedy wsparcie. Po tych
kilku słowach słyszałam np. - Bardzo to jest ciekawe, co zaczęła
mówić Maria. Dajmy się jej wypowiedzieć.
Z
Ośrodka wróciłam już jako inny człowiek. Mój św. pamięci
Ojciec pierwszy te zmiany u mnie zauważył i powiedział, że wolał
mnie taką, jaką byłam poprzednio. (czyli grzeczną, posłuszną,
nie sprawiającą problemów córką). Mój Mąż przygotowywany
przez psychologów w czasie mojego leczenia na zmiany u mnie, łatwiej
te zmiany zaakceptował.
Dziś
jestem już w odległości kilkudziesięciu lat od tamtego czasu, ale
nauka, którą wtedy zdobyłam o sobie, o uczuciach, o różnych
możliwościach, które są w człowieku, pozostają we mnie do
dzisiaj. Dopiero teraz wiem (choć nie wiem, czy tę wiedzę zawsze
potrafię w odpowiednim momencie wykorzystać), że dzieciom trzeba
mówić, co robią dobrze. U nas mówi się raczej o tym, co robią
źle. Jest ogólne przekonanie, które i we mnie też kiedyś było,
że jak się nic nie mówi – to znaczy że akceptujemy zachowanie.
Ale dziecko potrzebuje wsparcia także słownego.
W
następnym wpisie postaram się opowiedzieć o tym, jak rozładowałam
kiedyś wściekłość. Czyli będzie to też o uczuciach. Będzie to
pewnego rodzaju powtórzenie mojego wcześniejszego wpisu z
poprzedniego mojego bloga - kobieta w barwach jesieni.
Jest
godzina 7 rano. Otwieram oczy i patrzę w stronę okna. Widzę
zamglony błękit nieba i nagie gałęzie drzewa rosnącego w
ogrodzie. Słyszę radosny świergot ptaków, oczekujących na
poranny posiłek, czyli na pestki słonecznika. Z majaczeń sennych
wracam do rzeczywistości.
Chwila.
Dla jednych to moment, dla innych prawie wieczność. Zależy jak się
na nią patrzy. Dziś spróbuję te chwile, które są dziś przede
mną obejrzeć, posmakować i uwiecznić je w dzisiejszym wpisie.
Skoncentruję się na moim spacerze do sklepów.
Niestety
po przerwaniu rehabilitacji u pana Jurka zaczynam odczuwać w biodrze
lewą nogę, tę przeciążoną, bo dźwigam na niej cały ciężar
ciała. A na razie nie jeżdżę, bo jestem po operacji oczu i
intensywna rehabilitacja może być dla świeżo operowanych oczu
zbyt wielkim wysiłkiem. Poza tym zaczyna się zima, czyli trudny
czas dla starszej pani. Trzeba
poczekać do wiosny. Ale to nie znaczy, że dla siebie nie można nic
zrobić we własnym zakresie.
Wyszłam
z domu i idę. Przede mną długa ulica. Boli mnie lewe biodro, a
napięcie czuję w prawej stopie, w miejscu, gdzie podwija mi się
jeden palec. Dziś postaram się iść świadomie. To znaczy, że
postaram się mieć pełną świadomość, jak stawiam stopy i w
którym miejscu prawej
stopy
czuję jakieś napięcia. Odmierzam kroki i rozmawiam sama ze sobą (
w myślach – oczywiście – żeby ludzie nie myśleli że
zwariowałam).
-
Prawa stopo! Bardziej wyprostuj się w palcach. Palce mają przylegać
do podłoża. Rozciągnij się podwinięty palcu. O! Teraz jest dobrze. I bez
ponownego ściągania się. Jeszcze raz proszę o rozciągnięcie
się.
Dokoła
mnie domy, ktoś wraca ze sklepów i pozdrawia mnie. A ja grzecznie
odpowiadam i jednocześnie
staram się skoncentrować
nie na bolącym biodrze, tylko na palcu, który jeszcze się nie
podporządkował panu
Jurkowi
i jego rehabilitacji.
W
taki sposób przeszłam całą kilometrową ulicę.
Czy
koncentrowałam się na widoku dokoła? Nie ! Cały czas moja
koncentracja była ulokowana w podwijającym się co chwila palcu u
prawej nogi.
To co to za oglądanie i
smakowanie chwili? Nie tak sobie to smakowanie wyobrażałam, gdy
wychodziłam z domu, ale jestem zadowolona, bo to była ciężka
praca samej ze sobą. Wysiłek fizyczny i jednocześnie psychiczny . A świadomość, że sama próbuję sobie pomóc nie była też bez znaczenia.
A może to, co dziś przeżyłam w czasie drogi do sklepów można nazwać szczęściem? - przychodzi mi taka myśl do głowy. Kto to wie. Szczęście można znaleźć we wszystkim.
Szczęście
Moje
szczęście
to
przede wszystkim radość,
że
żyję.
Wdzięczna
jestem Ojcu,
że
mnie spłodził.
Wdzięczna
jestem Matce,
że
mnie urodziła.
Moje
szczęście
to
słońce na niebie
zieleń
traw,
szum
liści na drzewach,
chłód
wody w strumykach
i cień
lasu.
Moje
szczęście
to
bliskość Męża i Siostry
to
moje kochane Dzieci
to
moje kochane Wnuki i Prawnuki,
to
wszyscy Ich Bliscy
to
wszystkie możliwości
w
Nich drzemiące.
Moje
szczęście
to
wyrażanie się w twórczości
to
wrażliwość na muzykę
na
taniec
na słowa
z serca płynące.
Moje
szczęście
to
spokój duszy
ale
także przechodzące przez życie
i
deszcze i wiatry i burze
to
sen spokojny
i
uśmiech na twarzy.
Moje
szczęście
to życie
wśród ludzi
to
obcowanie z przyrodą.
Moje
szczęście
to
to
co
było
co
jest
i
co będzie.
Moje
szczęście
to
życie
które
mnie otacza
i
świadomość
że
ja w tym życiu
mam
swoje miejsce.
A teraz pytanie. Czy ja Was przypadkiem
nie zanudziłam swoją dzisiejszą opowieścią ?
Znalazłam na dnie szuflady moje stare, zakurzone, notatki sprzed prawie 20 lat. Przeczytałam kilka ze wzruszeniem, bo chociaż są to zapiski robione prawie na kolanie, ale jest w nich klimat dawnych dni. I pomyślałam, że mogę je tu wstawić.
Starsza
pani !
Jakże
to określenie nie pasuje do mnie. Przecież ja jestem młoda. Młodo
się czuję, a to najważniejsze. To prawda, że nie mam już takiej
energii i takiego napędu, jak kilka lat wstecz. To prawda, że
żołądek i układ trawienny grymaszą, że czasami bolą nogi,
kolana, ale wciąż myślę o sobie, jak o młodej kobiecie. Ale tej
mojej młodości nie widzą ludzie młodzi. Zaskakuje mnie ich
uprzejmość. Ustępują mi miejsca w tramwaju, autobusie. Rzut oka
na moją twarz i podnoszą się z siedzenia. Było tak już kilka
razy. Co oni widzą? Ja widzę u siebie parę zmarszczek na twarzy, nic
szczególnego. A oni rzucą okiem i już wiedzą
-
To starsza pani.
A
jaki jest dzień starszej pani?
Starsza
pani – czyli ja – nie może się zebrać do roboty. Powinna
usiąść do ćwiczeń, a coś ją wstrzymuje. Może boi się, że
oczekiwania wydawnictwa przerosną jej możliwości, a może chce
odpocząć po morderczym tempie ostatniego okresu. A może i jedno i
drugie. Ważne jest to, że robota leży.
Wnuczka jest w Warszawie, córka ze swoim synem rozmawiają na dole, zięć pracowicie
kończy remont mieszkania. Co u syna, synowej, wnuków? –
Nie wiem. Nie wpadają, nie dzwonią, rozmawiają ze mną
okazjonalnie. A czy córka siada i zaczyna ze mną rozmowę? Też nie.
Raczej widujemy się w przelocie między jej powrotem z pracy, a
wyjściem do domu. Po
prostu takie jest życie. Tematy, które mnie są bliskie, nie są
tematami moich dzieci. Oni mają swoje sprawy, swoje problemy, swoje
doświadczenia, a my starsi, swoje. Dla wnuków jesteśmy
pewno reliktem minionej epoki. Może uważają, że my starsi tylko
przynudzamy moralizujemy, chcemy pouczać. Może tak jest, a może nie. Ale myślę, że nikt
nie chce żyć według cudzych wskazówek. Nawet małe dzieci chcą
korzystać przede wszystkim z własnych doświadczeń. A doświadczeni dziadkowie powinni uszanować wyrywanie się do wolnoścdi młodych. na tym miedzy innymi polega według mnie miłość.
Pewno
znalazłaby się we mnie tęsknota, żeby czuć się seniorką rodu, obok
męża seniora. Seniorką kochaną, podziwianą, szanowaną, do której
wszyscy jej bliscy lecą pogadać o tym, co jest, o planach, o
radościach i smutkach, o tym, co boli i z czym trudno się pogodzić.
Myślę, że takie marzenia miał także mój śp. Ojciec.
Ale
marzenia mają to do siebie, że są piękne, ale nierealne.
Dlaczego
moje tęsknoty budzi to, co jest nierealne, a to, co jest na wyciągnięcie ręki,
odbieram jako szare, powszednie?
Patrzę
dokoła. Na dworze jest pochmurno. Sikorki stukają za oknem, gdzie
wystawione są płatki owsiane i wisi słonina. Gdzieś z oddali
dochodzi szczekanie psów. Zbliża się wieczór.
Kolejny
dzień mojego życia. I chociaż jest on tak podobny do wielu
innych, jest niepowtarzalny, jedyny w życiu. Wszystkie inne nie są
już tym dniem, który właśnie mija.
Cyka
zegar, który stoi w pokoju i odmierza czas Jest pięć minut po
czternastej.
Jestem
coraz częściej wyciszona. Gdzie podziały się moje dawne porywy i
wzruszenia?
Kiedyś
radość od smutku oddzielona była całą przestrzenią. Serce i
dusza wyrywały się do działania, do radości, do życia pełną
piersią. Teraz w działaniu bardziej kieruję się logiką niż
emocjami. Silne emocje męczą. Radość i smutek są blisko siebie.
A we mnie jest wiele pogodzenia się z tym, co właśnie przeżywam i
wiele rezygnacji. Coraz bardziej potrzebny jest spokój. Ot
jesień. Jeszcze piękna i złota, ale już jesień.
Mój świat - to ostatnio dom i cztery ściany pokoju. Każde wyjście do sklepu to już wyprawa. Za oknem jest zimno, szaro i smutno. Nic nie pomaga na poprawę nastroju fakt, że ptaki wydzierają dzioby, dopraszając się w ten sposób o nową porcję kaszy i słonecznika. Że rudy kot już się prawie sprowadził do nas. Ucieka na noce, a cały dzień wyleguje się w ciepełku na poduszkach zbój jeden. Nie pomagają powtarzające się w nieskończoność seriale, przy których z braku innych ciekawych zajęć spędzam sporo czasu w ciągu dnia.
A co się takiego stało?
Spróbuję to jakoś wystękać, bo sama przed sobą wstydzę się tego, co nagle poczułam.
Jak napiszę, co zobaczyłam u siebie i jak to na mnie wpłynęło, i jak zmieniło moje myślenie o sobie, to wyjdę na głupią babę w pretensjach. Ale trudno.
Jakby na sprawę nie patrzeć, to zmiana widzenia moich oczu spowodowała zmianę widzenia siebie i świata wokoło. I chociaż tego, co człowiek czuje nie ma co osądzać, to jednak zderzenie się z rzeczywistością było dla mnie trudnym wyzwaniem.
Któregoś wieczoru podeszłam do umywalki, aby umyć ręce, a nad nią wisi lustro, więc zawadziłam o nie okiem. I co zobaczyłam ?
Ta całkiem jeszcze młodo wyglądająca kobieta, Jak uważałam do tej pory, bo bez żadnych zmarszczek i z ciemnymi włosami nagle w ułamku sekundy zamieniła się w staruszkę. Stanęłam i zdębiałam. Nie mogłam oczu oderwać od siateczki zmarszczek pokrywających twarz i od siwiejących już u nasady włosów. Tego wcześniej nie widziałam i nie byłam przygotowana psychicznie na taki wygląd. Nagle poczułam się starą kobietą, a za tym poszły różne niezbyt sympatyczne rozmyślania.
W swoim życiu musiałam zmierzyć się z różnymi chorobami, trudnościami i teraz, gdy te wcześniejsze trudności są już poza mną, przychodzi mi się zmierzyć ze swoją starością. I wiem, że nie o sam wygląd tu chodzi, a o to wszystko, co ze starością się kojarzy.
Do niedawna leki stale używane zamawiało się w naszym Ośrodku Zdrowia przez telefon. Podawałam nazwy leków, ile mg. leku jest w opakowaniu i później jechaliśmy z Mężem po odbiór recept, a z receptami do apteki. Później zamiast recept dostawaliśmy kod. Z tym kodem trzeba było udać się do apteki, tam już recepta była przesyłana elektronicznie, podawałam kod i otrzymywałam zapisane leki. Teraz jest jeszcze jedno udogodnienie. Po co jeździć do przychodni po kod, skoro można go dostać do domu sms-em. Ale żeby w taki sposób dostawać kody do domu musieliśmy oboje z mężem jechać do Urzędu Skarbowego w najbliższym miasteczku aby wyrobić sobie podpis elektroniczny.
No i po przejściu tych wszystkich konieczności musiałam usiąść spokojnie do komputera, aby założyć sobie w internecie stronę Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w naszej miejscowości. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Przez dwa dni zawracałam głowę sympatycznej pani, która programy komputerowe zakłada dla naszego Ośrodka Zdrowia o pomoc. Już wszystko jest załatwione. Strona siedzi w internecie, a pierwszy kod na żel do oczu otrzymałam sms-em do mojego telefonu.
Może to będzie wygoda, ale na razie jestem jeszcze niezbyt pewna, że sobie poradzę.
Jestem po operacji zaćmy w obu oczach i po kontroli pooperacyjnej. Druga kontrola 19 grudnia. Zdumiewające dla mnie jest to, że teraz źle mi się czyta w okularach do bliży, a całkiem dobrze w tych do dali.
Podobno nie jest dobrze przez jakiś czas pracować na komputerze, więc już komputer wyłączam. Chcę tylko powiedzieć, że cieszę się, że zabieg jest już poza mną. Nie wiem, co mnie jeszcze czeka w przyszłości oprócz dobierania nowych okularów, ale w rozpoznaniu oprócz paru innych rzeczy mam jeszcze Błonę nasiatkówkową i Znamię barwnikowe naczyniówki OL. (Już w internecie zdążyłam przeczytać, że może to by czerniak). Na następnej kontroli mam lekarza okulistę zapytać, co dalej. Takie polecenie dostał;am od lekarza, ktry mnie badał w czasie pierwszej kontroli.
A teraz idę upaciepić jakieś ciasto, aby zbyt dużo nie myśleć o chorobach oczu.
Wszystkiego dobrego dla Was wszystkich. Marysia.
Mam problem. Zwykle wstawiam pod komentarzami w różnych blogach swój adres mailowy: jajesienna.blogspot.com i podpis - zamyślona. W kilku blogach moje komentarze z tym adresem nie są publikowane, a ja nie wiem ani dlaczego, ani jak to wyregulować. Nie wiem, czy mam coś u siebie zmienić, a jeżeli tak, to co?
Jeśli ktoś mógłby mi udzielić porady, jak sobie poradzić z tym problemem, to będę wdzięczna. Z góry dziękuję za wszelkie instrukcje najlepiej sformułowane jak dla ucznia 1 klasy szkoły podstawowej i to ucznia początkującego w tej klasie, czyli jak krowie na rowie.
W piatek mam operację zaćmy w drugim oku. Będę wdzięczna za ciepłe myśli i przesłaną dobrą energię. Przesyłam moc ciepłych myśli dla Wszystkich. Maria.
Nie lubię pisać o polityce. Wystarczy, że od czasu do czasu zerknę na program, który leci w telewizji. Wszelkie dyskusje przeprowadzane przez dziennikarzy z przedstawicielami przeciwnych opcji politycznych, doprowadzają mnie do wściekłości. Nie znoszę manipulacji, wzajemnego oskarżania się, mataczenia itd. Nie podoba mi się to, co obecnie dzieje się w naszym kraju. Chciałabym, aby zapanowała u nas normalność we wszystkich dziedzinach życia. Nadzieję na tę normalność widzę w takich wyborach, jak ostatnio wybór pana Tomasza Grodzkiego na Marszałka Senatu. Mam nadzieję, że to początek zmian, które do normalności u nas doprowadzą.
Dziś byłam w szpitalu okulistycznym na kontroli. Oko podobno mi się goi. Pan doktór zakwalifikował mnie do operacji drugiego oka. Termin dostanę telefonicznie. Cieszę się, bo lepsze widzenie, to ważna sprawa.
Grafika mi wyszła w błękitach i w szarości. Ta szarość chyba emanuje ze mnie.
Nie dosyć, że późna jesień jest pełna naturalnej melancholii i szarości, to jeszcze dodatkowo mój nastrój jest minorowy, chociaż trudno mi ustalić, co na to wpłynęło.
Dzisiejszy dzień jest lekko zamglony. Nic dziwnego. Przecież to już
połowa listopada. Z większości drzew opadły liście. Ja mam niskie
ciśnienie i kręci mi się w głowie. Nastrój, który mi towarzyszy, do
optymistycznych nie należy.
Właśnie uświadomiłam sobie, że żadna
pora roku nie przynosi mi tyle zadowolenia, radości i akceptacji tego,
co jest, ile bym chciała.
Lato - upał i wściekłe komary Jesień - deszcze i chłody. Zima - mróz i ślisko na drogach. Tylko jeszcze wiosna cieszy.
Wyraźnie widzę, że pierniczeję. Planów, jak sobie zagospodarować swój czas, mam sporo. Ale plany sobie, a życie sobie.
Jest
godzina 17,20. Przed chwilką rudy kocur powędrował na dwór. Do
mieszkania przyszedł rano. Podjadł sobie, łobuz jeden, wyspał się
przyzwoicie na ławie przykrytej kocem, na której trzymam czystą bieliznę
po praniu, a teraz poszedł. Nie będzie go, jak zwykle, przez całą noc, a
rano znowu nas odwiedzi. A ja siedzę przed komputerem i trochę piszę,
trochę przeglądam różne strony. Bawię się tworzeniem mojej pożal się
Boże grafiki i tak czas leci.
W poniedziałek jadę do
poradni okulistycznej w Warszawie na badanie kontrolne. Pewno dostanę
już termin operacji zaćmy w drugim oku, a później zobaczymy, co lekarze
postanowią. Ostatnio wspominali o błonie nasiatkówkowej i o tym, że
trzeba będzie przemyśleć, czy ją usuwać, czy nie. Gdy ją odkryli u mnie,
to lekarz powiedział, że operacja nie jest bezpieczna dla oka, więc mam
o czym myśleć.
Chcę widzieć dobrze, nawet jeśli wiąże się to z
widzeniem mojej zaawansowanej już starości, ale chyba muszę zaufać
lekarzom, bo oni są specjalistami i to oni wiedzą czy warto ryzykować.
Zamyśliłam się i odpłynęłam w nieznane strony.
Jest już nowy dzień. Zegarek pokazuje godzinę 1,10. Dobranoc.
Już połowa listopada. Przyroda szykuje się do zimowego snu. Ptaki karmione przez cały rok, siedzą w dużym krzewie kiwi o miniaturowych owocach, który rośnie w ogrodzie i reagują głośnym, radosnym wrzaskiem na widok mojego Męża z miską ziarna w rękach.
Co jakiś czas ptak zmylony naszymi oknami znajdującymi się naprzeciwko siebie uderza w okno i spada na dół. Wtedy ja lub mój Mąż pędzimy do ogrodu sprawdzić po pierwsze, czy żyje, a po drugie, czy nie dopadły go nasze psy, albo kotka. A kotka lubi siedzieć na parapecie i oblizuje się na widok fruwających gości. Odkąd pojawiła się w naszym domu zniknęły myszy, które siedziały w wąskim korytarzyku za szafkami w kuchni. Były i nie ma ich. Za to przez pewien czas znajdowaliśmy w mieszkaniu na podłodze mysie zwłoki.
Nigdy nie przypuszczałam, że ptaki tworzą taką zgraną czeredę i reagują głośnym wrzaskiem na niebezpieczeństwo zagrażające jednemu z nich.
Kiedyś usłyszałam silne uderzenie w szybę. Szybko wybiegłam z mieszkania, po drodze chwytając tylko rękawice. Leżącego pod oknem ptaka dopadłam przed psami. Był dosyć duży. Podniosłam go rękami w grubych rękawicach, a ten natychmiast ocknął się i podniósł ptasi wrzask. Na to odpowiedziały ptaki siedzące na krzewie kiwi, a było ich sporo i wśród takiego ptasiego koncertu przyniosłam bezpiecznego już ptaka i położyłam go na półeczce przed drzwiami domu. Miał skrzywiony dziób. Dopilnowałam tylko, aby kotka nie wychodziła na dwór, choć bardzo się o to dopominała. Ptak posiedział na półeczce chwilę i spróbował pofrunąć. Udało mu się. Poleciał.
Następnego dnia na półeczce przed domem zobaczyłam, że siedzi ptak ze skrzywionym dziobem. Nie pozwolił mi zbyt blisko do siebie podejść, ale nie był wystraszony. Chwilkę posiedział i pofrunął. Odniosłam wrażenie, że było to podziękowanie za ratunek i pomoc i jednocześnie pożegnanie.
I druga historia.
Kiedyś moja Córka wyszła z domu i zobaczyła leżącego na ziemi małego pisklaczka. Ostrożnie go podniosła, zabrała do domu i zadzwoniła do pani, która jest lekarzem weterynarii z pytaniem, jak obchodzić się z takim maleństwem, bo on sam bez pomocy nie przeżyje. Pani poradziła, aby włożyć malca do pudełka z watą, aby miał, cieplutko i aby próbować go karmić białym serem, na który kazała napluć, bo pokarm ze śliną dorosłe ptaki podają dzieciom. No i ptaszek rósł, co jakiś czas zmieniana była dieta, ptaszek zaczął fruwać, zasrał całe mieszkanie, ale żył i czuł się dobrze.
Pewnego ciepłego dnia moja Córka zauważyła na rosnącym przed domem drzewie dorosłego ptaka, który patrzy w okno i głośno ćwierka. Mały ptaszek odpowiedział. Córka otworzyła okno, maluch wyfrunął i..... - Mamo! - powiedziała moja Córka - Mały ptaszek pofrunął do tego dużego, dotknęły się dziobkami, jakby się całowały, a ja się poryczałam.
Moja Córka mieszka w Bieszczadach i jest miłośniczką zwierząt. Kiedyś zaczął przychodzić do niej lisek i wyjadał karmę postawioną dla kotów. Ten lisek z czasem tak się oswoił, że wchodził do mieszkania, a z moją Córką grał w odbijanie piłki. Ona mu rzucała, a on podbijał ją do góry. Niestety trafił się myśliwy, który lisa zobaczył, a lis to cel do strzału i liska zabił.