Uczucia.

Jak ważne są uczucia i umiejętność radzenia sobie z nimi dowiedziałam się po raz pierwszy w Ośrodku Leczenia Nerwic w Rasztowie. Do tego czasu z różnymi uczuciami starałam się sobie radzić trochę po omacku tak, jak umiałam. Dzieliłam te uczucia na szlachetne i takie, których nie powinno być, a nawet takie, których należy się wstydzić.

I tam w Rasztowie nauczyłam się także mówić. Myślę tu o mówieniu, gdy słucha mnie grono osób, a nie o samym artykułowaniu. Tam, aby się leczyć, trzeba było mówić. Tych, co nie zabierali głosu w czasie posiedzeń terapeutycznych odsyłano do domu, a ja wiedziałam, że to leczenie, to podana mi przez Opatrzność deska ratunku i jedyna moja szansa, aby wrócić do pełnego radości i nadziei życia.

Pierwsze moje głośne wypowiedzi w grupie wiele mnie kosztowały.

Ktoś z grupy kończył swoją wypowiedź na jakiś aktualnie omawiany temat i mnie przychodziła do głowy myśl, że można byłoby jeszcze dodać to, czy to. I gdy chciałam się już odezwać, zaczynała się panika. Aby się zmusić do wypowiedzi zaczynałam – ja….. i w tym momencie wszystkie oczy zwracały się na mnie, a  wszystkie moje myśli jak spłoszone nagle ptaki rozlatywały się w powietrzu, a ja zostawałam z pustką w głowie. Coś stęknęłam, zaczęłam i przerwa.

To psycholodzy i pacjenci z mojej grupy dali mi wtedy wsparcie. Po tych kilku słowach słyszałam np. - Bardzo to jest ciekawe, co zaczęła mówić Maria. Dajmy się jej wypowiedzieć.

Z Ośrodka wróciłam już jako inny człowiek. Mój św. pamięci Ojciec pierwszy te zmiany u mnie zauważył i powiedział, że wolał mnie taką, jaką byłam poprzednio. (czyli grzeczną, posłuszną, nie sprawiającą problemów córką). Mój Mąż przygotowywany przez psychologów w czasie mojego leczenia na zmiany u mnie, łatwiej te zmiany zaakceptował.

Dziś jestem już w odległości kilkudziesięciu lat od tamtego czasu, ale nauka, którą wtedy zdobyłam o sobie, o uczuciach, o różnych możliwościach, które są w człowieku, pozostają we mnie do dzisiaj. Dopiero teraz wiem (choć nie wiem, czy tę wiedzę zawsze potrafię w odpowiednim momencie wykorzystać), że dzieciom trzeba mówić, co robią dobrze. U nas mówi się raczej o tym, co robią źle. Jest ogólne przekonanie, które i we mnie też kiedyś było, że jak się nic nie mówi – to znaczy że akceptujemy zachowanie. Ale dziecko potrzebuje wsparcia także słownego.

W następnym wpisie postaram się opowiedzieć o tym, jak rozładowałam kiedyś wściekłość. Czyli będzie to też o uczuciach. Będzie to pewnego rodzaju powtórzenie mojego wcześniejszego wpisu z poprzedniego mojego bloga - kobieta w barwach jesieni.