Wspomnienia. Wpis z 3 grudnia 2000 roku

Znalazłam na dnie szuflady moje stare, zakurzone, notatki sprzed prawie 20 lat. Przeczytałam kilka ze wzruszeniem, bo chociaż są to zapiski robione prawie na kolanie, ale jest w nich klimat dawnych dni. I pomyślałam, że mogę je tu wstawić.

Starsza pani ! 

 

Jakże to określenie nie pasuje do mnie. Przecież ja jestem młoda. Młodo się czuję, a to najważniejsze. To prawda, że nie mam już takiej energii i takiego napędu, jak kilka lat wstecz. To prawda, że żołądek i układ trawienny grymaszą, że czasami bolą nogi, kolana, ale wciąż myślę o sobie, jak o młodej kobiecie. Ale tej mojej młodości nie widzą ludzie młodzi. Zaskakuje mnie ich uprzejmość. Ustępują mi miejsca w tramwaju, autobusie. Rzut oka na moją twarz i podnoszą się z siedzenia. Było tak już kilka razy. Co oni widzą? Ja widzę u siebie parę zmarszczek na twarzy, nic szczególnego. A oni rzucą okiem i już wiedzą

- To starsza pani.

A jaki jest dzień starszej pani?

Starsza pani – czyli ja – nie może się zebrać do roboty. Powinna usiąść do ćwiczeń, a coś ją wstrzymuje. Może boi się, że oczekiwania wydawnictwa przerosną jej możliwości, a może chce odpocząć po morderczym tempie ostatniego okresu. A może i jedno i drugie. Ważne jest to, że robota leży. 

Wnuczka jest w Warszawie, córka ze swoim synem rozmawiają na dole, zięć pracowicie kończy remont mieszkania. Co u syna, synowej, wnuków? – Nie wiem. Nie wpadają, nie dzwonią, rozmawiają ze mną okazjonalnie. A czy córka siada i zaczyna ze mną rozmowę? Też nie. Raczej widujemy się w przelocie między jej powrotem z pracy, a wyjściem do domu. Po prostu takie jest życie. Tematy, które mnie są bliskie, nie są tematami moich dzieci. Oni mają swoje sprawy, swoje problemy, swoje doświadczenia, a my starsi, swoje. Dla wnuków jesteśmy pewno reliktem minionej epoki. Może uważają, że my starsi tylko przynudzamy moralizujemy, chcemy pouczać. Może tak jest, a może nie. Ale myślę, że nikt nie chce żyć według cudzych wskazówek. Nawet małe dzieci chcą korzystać przede wszystkim z własnych doświadczeń. A doświadczeni dziadkowie powinni uszanować wyrywanie się do wolnoścdi młodych. na tym miedzy innymi polega według mnie miłość.

Pewno znalazłaby się we mnie tęsknota, żeby czuć się seniorką rodu, obok męża seniora. Seniorką kochaną, podziwianą, szanowaną, do której wszyscy jej bliscy lecą pogadać o tym, co jest, o planach, o radościach i smutkach, o tym, co boli i z czym trudno się pogodzić.

Myślę, że takie marzenia miał także mój śp. Ojciec.

Ale marzenia mają to do siebie, że są piękne, ale nierealne.

Dlaczego moje tęsknoty budzi to, co jest nierealne, a to, co jest na wyciągnięcie ręki, odbieram jako szare, powszednie?

Patrzę dokoła. Na dworze jest pochmurno. Sikorki stukają za oknem, gdzie wystawione są płatki owsiane i wisi słonina. Gdzieś z oddali dochodzi szczekanie psów. Zbliża się wieczór.

Kolejny dzień mojego życia. I chociaż jest on tak podobny do wielu innych, jest niepowtarzalny, jedyny w życiu. Wszystkie inne nie są już tym dniem, który właśnie mija.

Cyka zegar, który stoi w pokoju i odmierza czas Jest pięć minut po czternastej.

Jestem coraz częściej wyciszona. Gdzie podziały się moje dawne porywy i wzruszenia?

Kiedyś radość od smutku oddzielona była całą przestrzenią. Serce i dusza wyrywały się do działania, do radości, do życia pełną piersią. Teraz w działaniu bardziej kieruję się logiką niż emocjami. Silne emocje męczą. Radość i smutek są blisko siebie. A we mnie jest wiele pogodzenia się z tym, co właśnie przeżywam i wiele rezygnacji. Coraz bardziej potrzebny jest spokój.   
Ot jesień. Jeszcze piękna i złota, ale już jesień.

Czesław Miłosz - Miłość