Chwilo trwaj.

Jest godzina 7 rano. Otwieram oczy i patrzę w stronę okna. Widzę zamglony błękit nieba i nagie gałęzie drzewa rosnącego w ogrodzie. Słyszę radosny świergot ptaków, oczekujących na poranny posiłek, czyli na pestki słonecznika. Z majaczeń sennych wracam do rzeczywistości. 

Chwila. Dla jednych to moment, dla innych prawie wieczność. Zależy jak się na nią patrzy. Dziś spróbuję te chwile, które są dziś przede mną obejrzeć, posmakować i uwiecznić je w dzisiejszym wpisie.

Skoncentruję się na moim spacerze do sklepów.

Niestety po przerwaniu rehabilitacji u pana Jurka zaczynam odczuwać w biodrze lewą nogę, tę przeciążoną, bo dźwigam na niej cały ciężar ciała. A na razie nie jeżdżę, bo jestem po operacji oczu i intensywna rehabilitacja może być dla świeżo operowanych oczu zbyt wielkim wysiłkiem. Poza tym zaczyna się zima, czyli trudny czas dla starszej pani. Trzeba poczekać do wiosny. Ale to nie znaczy, że dla siebie nie można nic zrobić we własnym zakresie. 

 

Wyszłam z domu i idę. Przede mną długa ulica. Boli mnie lewe biodro, a napięcie czuję w prawej stopie, w miejscu, gdzie podwija mi się jeden palec. Dziś postaram się iść świadomie. To znaczy, że postaram się mieć pełną świadomość, jak stawiam stopy i w którym miejscu prawej stopy czuję jakieś napięcia. Odmierzam kroki i rozmawiam sama ze sobą ( w myślach – oczywiście – żeby ludzie nie myśleli że zwariowałam).

- Prawa stopo! Bardziej wyprostuj się w palcach. Palce mają przylegać do podłoża. Rozciągnij się podwinięty palcu. O! Teraz jest dobrze. I bez ponownego ściągania się. Jeszcze raz proszę o rozciągnięcie się.

Dokoła mnie domy, ktoś wraca ze sklepów i pozdrawia mnie. A ja grzecznie odpowiadam i jednocześnie staram się skoncentrować nie na bolącym biodrze, tylko na palcu, który jeszcze się nie podporządkował panu Jurkowi i jego rehabilitacji. W taki sposób przeszłam całą kilometrową ulicę.

Czy koncentrowałam się na widoku dokoła? Nie ! Cały czas moja koncentracja była ulokowana w podwijającym się co chwila palcu u prawej nogi.

To co to za oglądanie i smakowanie chwili? Nie tak sobie to smakowanie wyobrażałam, gdy wychodziłam z domu, ale jestem zadowolona, bo to była ciężka praca samej ze sobą. Wysiłek fizyczny i jednocześnie psychiczny . A świadomość, że sama próbuję sobie pomóc nie była też bez znaczenia. 

A może to, co dziś przeżyłam w czasie drogi do sklepów można nazwać szczęściem?  - przychodzi mi taka myśl do głowy. Kto to wie. Szczęście można znaleźć we wszystkim.

Szczęście 

Moje szczęście

to przede wszystkim radość,

że żyję.

Wdzięczna jestem Ojcu,

że mnie spłodził.

Wdzięczna jestem Matce,

że mnie urodziła.

Moje szczęście

to słońce na niebie

zieleń traw,

szum liści na drzewach,

chłód wody w strumykach

i cień lasu.

Moje szczęście

to bliskość Męża i Siostry

to moje kochane Dzieci

to moje kochane Wnuki i Prawnuki,

to wszyscy Ich Bliscy

to wszystkie możliwości

w Nich drzemiące.

Moje szczęście

to wyrażanie się w twórczości

to wrażliwość na muzykę

na taniec

na słowa z serca płynące.

Moje szczęście

to spokój duszy

ale także przechodzące przez życie

i deszcze i wiatry i burze

to sen spokojny

i uśmiech na twarzy.

Moje szczęście

to życie wśród ludzi

to obcowanie z przyrodą.

Moje szczęście

to to

co było

co jest

i co będzie.

Moje szczęście

to życie

które mnie otacza

i świadomość

że ja w tym życiu

mam swoje miejsce.

 A teraz pytanie.
Czy ja Was przypadkiem nie zanudziłam swoją dzisiejszą opowieścią ?