Burze zawsze kojarzyły mi się z bardzo trudnymi chwilami. Szczególnie te nocą były dla mnie ciężkim wyzwaniem.
Był taki okres w moim życiu, że w czasie burzy nie wiedziałam, gdzie się ukryć przed piorunami. Przychodziły mi nawet do głowy myśli, czy nie schować się pod łóżkiem. To nie był lęk, a panika. Na szczęście te lęki są już poza mną, ale samej burzy, grzmotów, błyskawic - nie lubię. A tu ostatnio upały, a po upalnym dniu czasami są błyskawice i grzmoty. Właśnie kilka dni temu zaistniała taka sytuacja. Zaczął się już wieczór, gdy nagle za oknem błysnęło i po chwili rozległo się dudnienie. jakby jechał ciążki wóz z kamieniami. Burza była jeszcze daleko, ale widać było, że zmierza w naszym kierunku. Zrobiło mi się bardzo nieprzyjemnie, ale tym razem myślałam nie tyle o sobie i moim mężu, bo wiedziałam, że jesteśmy bezpieczni, co o suce Fionce siedzącej na sianku w piwniczce. Fionka została już sama. Nasz drugi piesek odszedł do krainy wiecznej szczęśliwości, a Fionka szuka psiego towarzystwa wszędzie, gdzie się tylko da. Najczęściej biegnie do siatki dzielącej nas od sąsiadów i tam wywołuje malutkiego kundelka i go obwąchuje i zaprasza do wspólnej zabawy. Pomyślałam, że burzy bardzo się wystraszy, więc zeszłam do piwnicy pod mieszkaniem, otworzyłam drzwi do ogrodu i zaczęłam wołać Fionkę do środka, ale Fionka olała mnie i moje niepokoje, Siedziała spokojnie w swoim pomieszczeniu i ani myślała wyłazić na zewnątrz. No i dobrze. Zrozumiałam, że w swoim pomieszczeniu czuje się bezpiecznie. Usiadłam w pokoju i przeniosłam się myślami do domu, w którym, jako mała dziewczynka, przeżyłam z całą rodziną burzę. Dom był piętrowy, tak jak obecnie mój dom. My całą rodziną zeszliśmy na sam dół, aby móc uciec, gdyby piorun uderzył w niego. Pewno wtedy niepokój dorosłych czyli rodziców i babci, udzielił się także i mnie. Dziś wiem tyle, że bardzo trudno pozbyć się przeżytych lęków, nawet gdy ma się ponad osiemdziesiąt lat.
Skąd Szekspir? Ot, po prostu z pamięci mej nagle
Wpierw słowo, potem obraz i myśl się wynurza,
I oto wonna wyspa, wiatr dmie, hucząc w żagle,
I myślę: jaki piękny tytuł sztuki: Burza.
Ach! to ja wypłynąłem na morską głębinę
Szukać kraju, gdzie zorza fantastyczna wschodzi,
To ja, w zdanej na łaskę huraganów łodzi,
Wpośród światła błyskawic, w graniu gromów płynę.
Wyruszaj razem ze mną każdy, który marzy
Lazury mórz dalekich, ląd nieodgadniony!
I ty ze smutkiem wiecznym na kamiennej twarzy
Otwartymi tę burzę powitaj ramiony!
Oto głąb granatowa, gdzie się ona lęże,
Jako wrota olbrzymie z hukiem się otwarła
I jak z głowy Meduzy oderwane węże,
Spływają błyskawice do morskiego gardła.
Morze wstało i wielką, srebrną grzywą wstrzaąsa,
Jak zwierz Apokalipsy z paszczą, co się pieni,
I jak głodny lew wściekły, gdy pustynię kąsa,
Opada w dzikim wyciem bezmiernej przestrzeni.
Czy czujesz, że i w tobie, jak w łonie natury,
Moc, co myśli urąga, wije się i kłębi,
I w twoim także sercu śpią ukryte chmury,
I wichry i pioruny drzemią w twojej głębi.
Więc niechaj cię nie łudzi spokój twoich myśli
I błogość, gdy w niej serce znużone się grąży,
Bo kiedy mądry kompas łatwą drogę kreśli,
Nie wiesz nigdy na pewno, gdzie łódź twoja dąży.
Żądze, które na darmo chcesz w twym sercu stłumić,
nawałnice, za nieba ukryte pogodą
I gwiazdy, których mowy nie możesz zrozumieć,
Jedną mocą sprzęgnięte, żagle twoje wiodą.
Podaj więc pierś wichurze, co chmur kłęby miecie,
Patrz w niebo nieulękły, choć nie wiesz, co wróży,
I płyń, płyń ciągle naprzód! Ty też spoczniesz przecie,
Wielki, cichy, spokojny, jak morze po burzy.