Burze zawsze kojarzyły mi się z bardzo trudnymi chwilami. Szczególnie te nocą były dla mnie ciężkim wyzwaniem. 

                    

Był taki okres w moim życiu, że w czasie burzy nie wiedziałam, gdzie się ukryć przed piorunami.  Przychodziły mi nawet do głowy myśli, czy nie schować się pod łóżkiem. To nie był lęk, a panika. Na szczęście te lęki są już poza mną, ale samej burzy, grzmotów, błyskawic - nie lubię.  A tu ostatnio upały, a po upalnym dniu czasami są błyskawice i grzmoty. Właśnie kilka dni temu zaistniała taka sytuacja. Zaczął się już wieczór, gdy nagle za oknem błysnęło i po chwili rozległo się  dudnienie. jakby jechał  ciążki wóz z kamieniami. Burza była jeszcze daleko, ale widać było, że zmierza w naszym kierunku. Zrobiło mi się bardzo nieprzyjemnie, ale tym razem myślałam nie tyle o sobie i moim mężu, bo wiedziałam, że jesteśmy bezpieczni, co o suce Fionce siedzącej na sianku w piwniczce. Fionka została już sama. Nasz drugi piesek odszedł  do krainy wiecznej szczęśliwości, a Fionka szuka psiego towarzystwa wszędzie, gdzie się tylko da. Najczęściej biegnie do siatki dzielącej nas od sąsiadów i tam wywołuje malutkiego kundelka i go obwąchuje i zaprasza do wspólnej zabawy. Pomyślałam, że burzy bardzo się wystraszy, więc zeszłam do piwnicy pod mieszkaniem, otworzyłam drzwi do ogrodu i zaczęłam wołać Fionkę do środka, ale Fionka olała mnie i moje niepokoje, Siedziała spokojnie w swoim pomieszczeniu i ani myślała wyłazić na zewnątrz. No i dobrze. Zrozumiałam, że w swoim pomieszczeniu czuje się bezpiecznie.                                                                                            Usiadłam w pokoju i przeniosłam się myślami do domu, w którym,  jako mała dziewczynka, przeżyłam z całą rodziną burzę.  Dom był piętrowy, tak jak obecnie mój dom. My całą rodziną zeszliśmy na sam dół, aby móc uciec, gdyby piorun uderzył w niego. Pewno wtedy niepokój dorosłych czyli rodziców i babci, udzielił się także i mnie. Dziś wiem tyle, że bardzo trudno pozbyć się przeżytych lęków, nawet gdy ma się ponad osiemdziesiąt lat. 

Burza

Autorem wiersza jest Jan Lechoń

Skąd Szek­spir? Ot, po pro­stu z pa­mię­ci mej na­gle
Wpierw sło­wo, po­tem ob­raz i myśl się wy­nu­rza,
I oto won­na wy­spa, wiatr dmie, hu­cząc w ża­gle,
I my­ślę: jaki pięk­ny ty­tuł sztu­ki: Bu­rza.

Ach! to ja wy­pły­ną­łem na mor­ską głę­bi­nę
Szu­kać kra­ju, gdzie zo­rza fan­ta­stycz­na wscho­dzi,
To ja, w zda­nej na ła­skę hu­ra­ga­nów ło­dzi,
Wpo­śród świa­tła bły­ska­wic, w gra­niu gro­mów pły­nę.

Wy­ru­szaj ra­zem ze mną każ­dy, któ­ry ma­rzy
La­zu­ry mórz da­le­kich, ląd nie­od­gad­nio­ny!
I ty ze smut­kiem wiecz­nym na ka­mien­nej twa­rzy
Otwar­ty­mi tę bu­rzę po­wi­taj ra­mio­ny!

Oto głąb gra­na­to­wa, gdzie się ona lęże,
Jako wro­ta ol­brzy­mie z hu­kiem się otwar­ła
I jak z gło­wy Me­du­zy ode­rwa­ne węże,
Spły­wa­ją bły­ska­wi­ce do mor­skie­go gar­dła.

Mo­rze wsta­ło i wiel­ką, srebr­ną grzy­wą wstrzaąsa,
Jak zwierz Apo­ka­lip­sy z pasz­czą, co się pie­ni,
I jak głod­ny lew wście­kły, gdy pu­sty­nię kąsa,
Opa­da w dzi­kim wy­ciem bez­mier­nej prze­strze­ni.

Czy czu­jesz, że i w to­bie, jak w ło­nie na­tu­ry,
Moc, co my­śli urą­ga, wije się i kłę­bi,
I w two­im tak­że ser­cu śpią ukry­te chmu­ry,
I wi­chry i pio­ru­ny drze­mią w two­jej głę­bi.

Więc nie­chaj cię nie łu­dzi spo­kój two­ich my­śli
I bło­gość, gdy w niej ser­ce znu­żo­ne się grą­ży,
Bo kie­dy mą­dry kom­pas ła­twą dro­gę kre­śli,
Nie wiesz ni­g­dy na pew­no, gdzie łódź two­ja dąży.

Żądze, któ­re na dar­mo chcesz w twym ser­cu stłu­mić,
na­wał­ni­ce, za nie­ba ukry­te po­go­dą
I gwiaz­dy, któ­rych mowy nie mo­żesz zro­zu­mieć,
Jed­ną mocą sprzę­gnię­te, ża­gle two­je wio­dą.

Po­daj więc pierś wi­chu­rze, co chmur kłę­by mie­cie,
Patrz w nie­bo nie­ulę­kły, choć nie wiesz, co wró­ży,
I płyń, płyń cią­gle na­przód! Ty też spo­czniesz prze­cie,
Wiel­ki, ci­chy, spo­koj­ny, jak mo­rze po bu­rzy.

---