poniedziałek, 29 lipca 2019

Znowu upał.

Siedzę w domu. Boję się wyjść na powietrze, bo jest upał. Wczoraj wyszłam około godziny 18 aby opryskać środkiem ekologicznym pomidory i bardzo szybko wróciłam do domu z gorącą i pulsującą głową. Od razu wskoczyłam do wanny, aby się ochłodzić i wzięłam środek uspokajający. W domu też jest duchota. Temperatura w moim pokoju - to 27 stopni. Ja najlepiej się czuję, gdy jest około 22 stopnie i chyba nie pozostaje mi nic innego tylko kupić sobie jakiś przenośny klimatyzator. 
 A co poza tym? W takiej temperaturze snuję się po mieszkaniu jak mucha po maśle. Nogi odmawiają posłuszeństwa, głowa nie chce myśleć. Trzeba taką temperaturę przetrwać, tylko jak?

Może muzyka Griega choć na chwilę przeniesie nas w takie rejony świata, gdzie jest właśnie piękny rześki poranek.

Edward Grieg Poranek.


niedziela, 28 lipca 2019

Tak było i oby się nie zdarzyło już nigdy.


Wspomnienia te publikuję, gdyż ostatnio w naszym kraju do głosu dochodzą ludzie o poglądach faszyzujących. Są też tacy, którzy dzielą ludzi na tych swoich i tych innych. Przeszkadza im inna orientacja seksualna, inne spojrzenie kogoś na świat i ludzi. Zaczynają się niebezpieczne incydenty, pobicia i agresja.
Od tego się zaczyna całe zło, które ja kiedyś razem z rodziną przeżyłam.

Wielu ludziom nie podobają się ludzie przypływający z narażeniem życia do Europy, aby uciec z piekła, którym jest wojna. Jakże często słyszeliśmy i słyszymy o uchodźcach, jako o kłopocie, zagrożeniu. Ja i moi bliscy też byliśmy uchodźcami i to we własnym kraju. Bo jak inaczej można nazwać ucieczkę z linii frontu i wędrówkę w nieznane w poszukiwaniu miejsca schronienia się przed zimnem i zagrożeniem. I wstępowanie do mijanych domów z prośbą o nocleg, na podłodze, w kącie, aby przetrwać noc i ruszyć dalej.
Raz rozpętana nienawiść łatwo się nie poddaje. Trzeba później lat, aby zło naprawić.

Wspomnienia 2

Nastał czas bardzo trudny i niebezpieczny. Życie można było stracić nawet za zabicie świni w gospodarstwie. Świnie były dla Niemców. Ludzie starali się sobie jakoś radzić. Zabijano świnie w tajemnicy, a ponieważ z takiego uboju było dużo mięsa, to właściciel pożyczał mięso sąsiadom, a później ci sąsiedzi oddawali mięso z podobnie nielegalnego uboju. W okolicy krążyły różne opowieści na ten temat: np. gospodarz wędrował drogą z workiem mięsa na plecach i zobaczył jadących żandarmów, skręcił w zboże, ściągnął spodnie i ukucnął. Inny z workiem mięsa wszedł do mieszkania, gdzie byli żandarmi, ukląkł na środku mieszkania i poprosił o jałmużnę. Na ogół ludzie starali się sobie pomagać, ale zdarzali się i tacy, którzy donosili do żandarmerii na sąsiadów, czy nawet na swoich bliskich.
W okolicy opowiadana była historia, która zakończyła się szczęśliwie dla oskarżonego, a mogła zakończyć się jego śmiercią. Pewien człowiek doniósł Niemcom, że jego kuzyn w stodole pod zbożem ukrył pistolet. Pewno chciał za coś zemścić się na kuzynie. Żandarmi przyjechali i skarżącemu nakazali wyrzucić ze stodoły całe zboże. A było to po żniwach i stodoły były pełne po dach. Skarżący w pocie czoła zmęczony i zasapany wyrzucił zboże, a gdy okazało się, że pistoletu nie ma, wtedy żandarmi rozłożyli go na klepisku i stłukli jak mokre żyto.

W tych bardzo trudnych czasach urodziły się dwie moje młodsze siostry.
Do nas przychodziły z okolicy dzieci ze schowanymi pod sweterkami książkami i zeszytami na nauczanie w konspiracji, bo w tej części Polski, w której my mieszkaliśmy szkoły były zamknięte.
Łunę nad płonącą Warszawą oglądaliśmy wszyscy. Nasi rodzice, sąsiedzi i ich dzieci. Do dziś ją widzę. Rodzice i babcia rozmawiali o bliskich, którzy pozostali w Warszawie.
Z dnia na dzień coraz głośniejsze były huki wystrzałów. Zbliżał się do nas front. Pewnego dnia rodzice szybko zebrali najpotrzebniejsze rzeczy i razem z nami dziećmi i babcią przenieśli się do piwnicy sąsiada. Na wierzchu tej piwnicy ustawiony został niemiecki karabin maszynowy, który wyrzucał całe serie pocisków. W chwilach, gdy cichła kanonada matka z babcią wychodziły wydoić naszą krowę i zrobić coś do jedzenia. Front szybko się zbliżył i Niemcy kazali nam się wynosić z piwnicy. Najpierw przenieśliśmy się do znajomych mieszkających na końcu wsi, a później uciekliśmy do pobliskiego lasu, gdzie spotkaliśmy wielu znajomych.
Był to już październik, jeszcze bez przymrozków, ale już z chłodnymi nocami, a moja najmłodsza siostra miała zaledwie cztery miesiące.
W lesie było już wielu uciekinierów. Każdy starał się zrobić sobie jakieś miejsce do spania i chowania się przed pociskami armatnimi i ostrzałem z samolotów.
Ojciec z moim bratem wykopali dosyć długi rów, do którego schodziło się po wykopanych schodkach. Wierzch przykryty był balami ściętego drzewa, a na wierzchu była gruba warstwa ziemi.
Do tego rowu schodziliśmy na noc. Było tam ciasno i duszno. Resztę czasu poza nocami spędzaliśmy w lesie, wśród znajomych ze wsi. Mama obiady gotowała na ognisku z zabranych wcześniej z domu produktów żywnościowych.
Któregoś dnia las odwiedzili Niemcy i mojego ojca z innymi mężczyznami zabrali ze sobą. Dowiedzieliśmy się, że wszyscy pod nadzorem siedzą na skraju lasu i czekają na wymarsz do kopania okopów na linii frontu.
Mama ugotowała zupę i poszła zanieść ją naszemu ojcu. My dwie siostry poszłyśmy z nią, trzecią siostrę mama niosła na rękach.
Ojciec bardzo markotny siedział obok innych mężczyzn. Oficer dowodzący pozwolił mamie podać tę zupę, ale ojciec nie był w stanie jej jeść. My dwie starsze córki uczepiłyśmy się ojca z głośnym płaczem i wołaniem: - Tatusiu kochany! Najmłodszą kilkumiesięczną córeczkę mama podała wzruszonemu ojcu.
Nastała chwila ciszy przerywana tylko naszym głośnym szlochem i wołaniem.
Całej tej scenie uważnie przyglądał się niemiecki oficer.
W pewnym momencie padła komenda: - Powstań i - Zbiórka w szeregu. Ojciec podniósł się, podał matce dziecko i podszedł do ustawiających się mężczyzn. Wszyscy ruszyli i wtedy oficer niemiecki kazał ojcu pozostać.

Po zastanowieniu się rodzice postanowili wyruszyć w podróż do dalekich kuzynów ojca, do których front jeszcze się nie zbliżył. Należało uciekać, bo noce były coraz zimniejsze, żadnych wygód, maleńkie dziecko. Zapakowano na wóz cały nasz dobytek i ruszyliśmy przed siebie w dwie rodziny, czyli 10 osób. Szczęśliwie dojechaliśmy na miejsce bez przygód.


Z opowieści mojej Teściowej.

Moja Teściowa z dziećmi starała się sobie radzić, ale nie było jej łatwo. Jej mąż był w obozie, sama od rana chodziła do pracy w gospodarstwie bauera, tzw. deputatów żywnościowych nie otrzymywała, chłopcy ukrywali się. Od czasu do czasu dostawała przesyłkę z żywnością od rodziny, najstarszy syn, dziś mój mąż, jako kilkunastoletni chłopak czasami złowił rybę w płynącej nieopodal rzeczce. Wspomagali kobietę także inni pracujący z nią ludzie, ale to było wciąż mało, aby móc nakarmić dzieci.

Pewnego ranka zabrała ze sobą obu chłopców i poszła do pobliskiego miasteczka do żandarmów niemieckich na skargę na bauera. Panowie wysłuchali skargi, zadzwonili do sołtysa, czy to, co usłyszeli, jest prawdą. Dowiedzieli się, że do rodziny przychodziły paczki z żywnością. Wtedy zdecydowali o powrocie wszystkich członków rodziny do rodzinnego domu. Ojciec wrócił z obozu wychudzony, wycieńczony, z ranami po uderzeniach pękiem metalowych kluczy na plecach i nigdy już nie odzyskał zdrowia.

Nie wiem, czy moja Teściowa zdawała sobie sprawę z tego, że ta jej podróż ze skargą mogła źle się skończyć dla niej, dla dzieci i dla jej męża. Trafiła na przyzwoitych ludzi.

sobota, 27 lipca 2019

Od cytatów do codzienności.

Dziś miałam pracowity dzień. Moje ekologiczne pomidory, w wyhodowanie których z nasionek włożyłam tyle pracy, dostały zarazy ziemniaczanej, która poszła jak pożar. Opryskałam je wieczorem Agavitem. To ekologiczny środek zwalczający choroby. Nie ma on żadnego okresu karencji. Jutro zobaczę, jak zareagowały na niego pomidory. Mam nadzieję, że zdołam je uratować. Pierwsze owoce już dojrzewają i mają smak nieporównywalny do tych kupowanych na stoiskach warzywnych.

Cały czas się uczę. Jak nie internet, to pomidory, jak nie pomidory, to literatura językoznawcza, bo ten dział nauki bardzo mnie interesuje.


Wczoraj zrobił mi się ogromny pusty margines pod wpisanym tekstem. Zupełnie nie wiem dlaczego. Nie wiem też jak można go zlikwidować. Jeszcze tej wiedzy nie zdobyłam.

Jest godzina 23,30, a ja jeszcze nie śpię i wcale nie chce mi się spać. Jest cisza dokoła. Nawet psy nie szczekają. Słychać tylko szum komputera i bzyk przelatującej co chwila muchy, która się na mnie zawzięła. Taka cisza pomaga zwykle myśleć. Dziś nastraja nostalgicznie.

Odpłynęło w dal to, co było związane z młodością i z wiekiem dojrzałym - radości, smutki, różne oczekiwania. Pozostała teraźniejszość jeszcze pogodna, jak październikowe dni, pełne zamgleń i jasnego jeszcze wciąż, ale już nie grzejącego tak jak w lipcu słońca.

Teraz ważne jest, aby rano rozruszać mięśnie i kości. Żadnego zrywania się na równe nogi. Ruchy zaczynają być (z konieczności) powolne. Można powiedzieć pełne dostojeństwa. Ale to dostojeństwo jest oznaką utraty kondycji fizycznej.

Zamyśliłam się.

Czas spać. Jutro będzie nowy dzień.

Jeszcze tylko Modlitwa o wschodzie słońca w wykonaniu Jacka Wójcickiego i łóżko. Dobranoc.



 

piątek, 26 lipca 2019

Mądrość cytatów.


Lubię aforyzmy. A co rozumiem przez aforyzm? Tu posłużę się cytatem z internetu:

"Aforyzm (łac. aphorismus, gr. aphorismós) – złota myśl, sentencja, maksyma, gnoma, apoftegmat; zwięzła, lapidarna, przeważnie jednozdaniowa wypowiedź, wyrażająca ogólną prawdę filozoficzną lub moralną, w sposób zaskakujący i błyskotliwy."

Dziś podaję wybrane cytaty Stanisława Jerzego Leca:
 

Uciekła mi myśl z głowy. Przed kim? 

Najgorsza jest oczywiście pornografia masowa. Gdy naród jest goły i bosy.

Nie należy zagryzać toastu na cześć wolności kiełbasą wyborczą.
  
Na rogach diabła pewniej się trzyma aureola.

 A co by było, gdyby Bóg z żebra Adama zrobił drugiego Adama?

 Z bezlitosną ironią śmiejemy się z ludzi odpisujących listy miłosne z odpowiednich „podręczników” itp., ale nie z ludzi rozmawiających z Bogiem co dzień tymi samymi, wymyślonymi przez innych litaniami.

Spędziłem dzień bardzo owocnie. Żyłem.

„Mamy wszystkiego dosyć” — rzekli obywatele. Oznaka dobrobytu?

Uważaj z wyborem marzeń. Marzenia się czasem spełniają.

Gorszy od „kultu jednostki” jest „kult zera”.

Wierny pies otrzymuje ozdobny kaganiec.

Przez aureolę nie przedostaje się czasem nic do głowy.

A może nie należy wstrząsnąć światem, lecz człowiekiem?

Dokąd zmierza życie? Tam gdzie ty, dopóki idziesz.

W ciemnych czasach trudno usunąć się w cień.

Nie dajcie sobie narzucić wolności słowa przed wolnością myśli!

Wszyscy chcą naszego dobra. Nie dajcie go sobie zabrać.

Politycy, zasięgajcie porad gastrologów: co obywatel może jeszcze strawić.

Są tacy, co nie potrzebują nocy; ciemność promieniuje z nich.

Nigdy nie spojrzeli sobie w oczy. Szli zapatrzeni we wspólny cel.

Są kropki, które nie zamykają zdań, ale usta.

Jakie jest przeznaczenie człowieka? Być nim.

Panuje ogólny niesmak, bo pożeramy się nawzajem.

I zło chce nas jedynie uszczęśliwić.

Ach, żeby najwyższą godnością państwową była ludzka!

Skąd wziąć odwagę? Odważni jej nie oddadzą.

Łakniesz krwi? Bądź pchłą.

Nie ma powrotu do jaskiń! Jest nas za dużo.

Temu, co raz był pomnikiem, trudno już być potem nawet modelem.

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 













wtorek, 23 lipca 2019

Wsi spokojna, wsi wesoła.

To jest zrobiony przeze mnie bukiecik kwiatów z tarasu i z działki. Lubię kwiaty i bardzo o nie dbam.


                                            Krzak pomidora. Widać na nim dojrzewający owoc.
Dziś siedziałam rano w ogródku i wyrywałam zielsko oraz gracowałam ze stołeczka uklepaną przez podlewanie ziemię. Teraz z trudem się ruszam. Bolą mnie wszystkie mięśnie, ale na jednym zagonie pomidorów jest już porządek. Jutro rano dokończę pielenie i gracowanie ziemi przy reszcie pomidorów.

                                Altana na działce pod krzewem kiwi drobnoowocowego.
Bardzo lubię tę altanę. Jest pod nią chłodno nawet w największe upały. Ma takie długie, zwieszające się, zielone gałęzie i każdego roku ma mnóstwo owoców. Z tych owoców nie umiem zrobić żadnych przetworów, bo rozgotowane, są - moim zdaniem - niesmaczne. Te owoce lubi mój Mąż, a także nasze ptaki, dla których ten krzew to całodzienne miejsce pobytu i żerowania. W tym krzewie ptaki mieszkają i każdego ranka witają głośnym ćwierkaniem mojego Męża niosącego dla nich miskę ziarna. Psy w upalne dni pod tym krzewem się wylegują.


                                                               Lipa na naszej działce.
Ta dorodna, wysoka lipa wyrosła obok domu z maleńkiego ziarna. Ponieważ lubimy zieleń, to  nie niszczyliśmy siewki, gdy była jeszcze malutka. Podlewaliśmy ją, a ona rosła, jak chciała., aż wyrosła na takie duże drzewo.

A my z Mężem, albo pracujemy w domu lub w ogrodzie, albo się wałkonimy, przenosząc się z fotela na tapczan i z tapczanu na fotel. Jesteśmy nałogowymi oglądaczami programów telewizyjnych, a przede wszystkim seriali, które są najczęściej powtarzane. I chyba raczej nie chodzi o nasze ogromne zainteresowanie treścią tych seriali, a raczej o wypełnienie wlokącego się czasu emeryta, w dodatku mocno już starszego. Dla mnie te seriale to także ucieczka od sprzątania w kuchni. A jest tam, co robić każdego dnia.
I tak żyjemy w ciszy i spokoju, wśród zieleni i naszych braci mniejszych.

niedziela, 21 lipca 2019

Totalne lenistwo.



Dziś cały dzień się wałkonię. Dochodzi godzina 16, a ja jeszcze jestem w koszuli nocnej i całkiem mi z tym dobrze. Ugotowałam tylko biały barszczyk bez żadnego mięsa i snuję się po mieszkaniu bez pomysłu na to, czym mogłabym się zająć. To nie znaczy, że w domu mam wszystko super, hiper. Wprost przeciwnie. Sprzątania, układania, przebierania w ciuchach jest mnóstwo. A kuchnia - to osobny rozdział. Już od dawna obiecuję sobie wysprzątanie na nowo każdej szafki i wszystkich zakamarków. - Ale to nie dziś ! - myślę. - Może jutro będę miała więcej chęci i energii.
 -  A na co mam ochotę?
Jak zwykle na pisanie.
Pisać bardzo lubię i poświęcam na nie sporo czasu. Pisanie - to ruszanie mózgiem, a w moim wieku, to bardzo ważne. Oprócz sprawności fizycznej, potrzebna jest także sprawność umysłowa.
Dzień płynie za dniem, a nam przybywa wolniutko lat, a wraz z nimi wiele doświadczeń.
Czasami zadaję sobie pytanie, czy chciałabym dziś mieć np. 18 lat?

Chciałabym mieć tę sprawność i to zdrowie, które miałam kiedyś, ale oprócz sprawności i zdrowia chciałabym zachować swoje doświadczenie życiowe i wiedzę o życiu.

Jaką ja kiedyś byłam gęsią, dopiero dziś to widzę. I chociaż patrzę na tę dawną Marysię z ciepłym uśmiechem, to wiem, że gdybym nie dostała od życia kilku ważnych lekcji, to tą gęsią, tylko sporo starszą zostałabym do dziś.

Nawet moje doświadczenie z niedowładem nóg pozwoliło mi na nowo spojrzeć na siebie.
Dziś wiem, że należę do ludzi, którzy się nie poddają, szukają, próbują. Do skutku.

Podobno w odpowiednim momencie człowiek dostaje od Boga, czy od Losu to, czego potrzebuje. Zaczęłam w to wierzyć.  Ja dostałam adres do świetnego rehabilitanta i dziś chodzę bez kul, kijków i chodzika, a większość  lekarzy nie dawała mi szansy na sprawność bez operacji.

I jeszcze piękny wiersz Haliny Poświatowskiej Jesteś Powietrzem przesłany z podkładem muzycznym przez Margaret 7410


sobota, 20 lipca 2019

Wspomnienia, o które prosiła Ania.

Zaczynam pisać w nowym blogu. Gdy okazało się, że  stary zlikwidowałam sama nie wiem jak i że zanosi się na to, że pisać przestanę, zrobiło mi się smutno i źle. Przyzwyczaiłam się do codziennego rytuału, którym było siadanie do komputera i wysilanie intelektu, żeby coś nowego powiedzieć, a tu pustka. Oczywiście można pisać w notatniku, można prowadzić pamiętnik, ale to nie to samo, co blog. Prowadzenie bloga, to kontakt z ludźmi, do tego z życzliwymi ludźmi.
Dlatego serdecznie dziękuję Pani, która tego bloga założyła. Nie podaję Jej Nicka, bo nie wiem, czy by sobie tego życzyła. Jestem wzruszona i uszczęśliwiona. Dziękuję także drugiej Pani, która nauczyła mnie, jak na tego bloga wchodzić. Dziękuję Ci Kochana. Dzięki Wam obu za Wasz trud i za to, że mogę znowu pisać i czytać komentarze moich przemiłych Czytelników.



Dziś na prośbę Ani piszę pierwszą część wspomnień. Co prawda nie wiem, czy o takie wspomnienia chodziło. Jeśli chodziło o coś innego to Aniu napisz, co byś chciała przeczytać.

Wspomnienia 1.

Każdy ma swoje wspomnienia, z dzieciństwa, z młodości, z lat dojrzałych. Ja spróbuję zamienić się znowu w małą dziewczynkę, którą kiedyś byłam i jej oczami popatrzeć na to, co było. Wspomnień różnych jest sporo i nie da się ich zmieścić w jednym wpisie, dlatego będzie to cykl opowieści pod wspólnym tytułem: - Wspomnienia.
Prosiła o nie Ania prowadząca bloga pod tytułem Anna pisze. Żeby jednak nie zanudzić moich przemiłych Czytelników kolejne wpisy na ten temat będą się pojawiały w moim blogu co jakiś czas np. raz na 1 lub 2 tygodnie.
Będą to opowieści  moje i  mojej Teściowej.



Mam 4 latka. Jeszcze leżę w łóżku. Byłam ciężko chora na zapalenie miedniczek nerkowych. Dziś mama pozwala mi wstać z łóżka  i wyjść na dwór. Wychodzę na powietrze i zalewa mnie fala upału i oślepia słońce. Koło szkoły, w której mieszkam z rodzicami nauczycielami, z bratem i babcią rośnie rozłożysta grusza, pod którą lubię się bawić. Jest dobrze i bezpiecznie. Idę do swojego ogrodu. To róg działki zarośnięty wysoką trawą i zielskiem. Nagle słyszę jakieś dziwne pukające odgłosy i  warkot przelatujących samolotów. Wracam do domu i dowiaduję się, że nasza miejscowość została ostrzelana przez niemieckie samoloty. We wsi są ranni i zabici. Widzę niepokój w oczach rodziców i słyszę dziwnie dla mnie brzmiące słowa ojca, który powiedział, że jeszcze po drodze będziemy zbierali chleb.
- Jak to będziemy zbierali chleb? - myślę. - A kto będzie go rozrzucał, abyśmy my mieli, co zbierać? Widzę zatroskanie rodziców, ale ja czuję się bezpieczna. To oni - dorośli - oddzielają mnie od wszystkiego, co zagrażające.
W gospodarstwie koło szkoły oprócz krowy pojawiają się kury, kaczki, gęsi. Z ciekawością przyglądam się, jak mama nasadza kurę na jajkach. Bardzo mi się to podoba. Dowiedziałam się, że z tych jajek pod kurą wylęgną się malutkie kurczaczki. Ja też chcę takie kurczaczki wysiedzieć. Proszę mamę o koszyk i kilka jajek, a gdy mama mi ich nie daje, włażę do pustego koszyka i wyobrażam sobie, że wysiaduję malutkie, żółte pisklątka.
Po kilku dniach pojawiają się u nas w domu niemieccy oficerowie. Siedzę w pokoju na podłodze koło stołu i słyszę rozmowę ojca z panami. Co chwila ojciec sięga do słownika, aby znaleźć odpowiednie niemieckie słowo. Panowie zachowują się grzecznie, ale moi rodzice już wiedzą, że nastaje czas zagrożenia życia, zdrowia i walki o przetrwanie. Mnie dorośli nauczyli, żebym na pytanie – Gdzie jest tatuś? - odpowiadała, że nie wiem.

Z opowieści mojej Teściowej

Rodzina mojego Męża mieszkała kilka wsi dalej, o czym dowiedziałam się, gdy byłam już dorosła. Wkrótce po zajęciu Polski, Niemcy kazali sołtysom z okolicznych wsi zgromadzić ludzi do czyszczenia rowów. Sołtys do tej pracy wyznaczył także swojego kuzyna – chłopaka chorego na płuca, leżącego w łóżku. Był przekonany, że chory chłopak będzie usprawiedliwiony, jeśli nie stawi się do pracy. Niemcy zabrali chłopca z domu i razem z kilkunastoma innymi mężczyznami rozstrzelali. Chłopak przed śmiercią zawołał: - Przez ciebie stryju ginę.
Rodzina mojego Męża została wyznaczona na roboty przymusowe do Prus. Załadowano ludzi do bydlęcych wagonów i powieziono w nieznane. W pociągach był taki ścisk, że jedno dziecko zostało uduszone – jak opowiadała teściowa. Mój mąż wdrapał się jakiemuś dorosłemu na ramiona, a młodszy jego brat był trzymany w górze na rękach. Na miejscu rodzina zamieszkała w budynku, gdzie były szczury. Ojciec został wywieziony do obozu, matka poszła do pracy na roli, a mój mąż mający wtedy około 12 lat uciekał raniutko z domu z młodszym bratem. Bał się, że może być odebrany matce.

Piszę w nowym blogu. Poprzedni zamknęłam na amen i nie potrafię go odzyskać. Tak to jest, gdy ktoś mało kumaty zabiera się za sprawy, na których się nie zna. Może kiedyś do poprzedniego jeszcze się dostanę, ale to jest mała nadzieja.Na razie tyle tytułem wstępu, wieczorem usiądę do pisania nowego postu.

Próbujemy

Nie sądziłam,  że to takie trudne!!! :(((

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...