Wspomnienia, o które prosiła Ania.

Zaczynam pisać w nowym blogu. Gdy okazało się, że  stary zlikwidowałam sama nie wiem jak i że zanosi się na to, że pisać przestanę, zrobiło mi się smutno i źle. Przyzwyczaiłam się do codziennego rytuału, którym było siadanie do komputera i wysilanie intelektu, żeby coś nowego powiedzieć, a tu pustka. Oczywiście można pisać w notatniku, można prowadzić pamiętnik, ale to nie to samo, co blog. Prowadzenie bloga, to kontakt z ludźmi, do tego z życzliwymi ludźmi.
Dlatego serdecznie dziękuję Pani, która tego bloga założyła. Nie podaję Jej Nicka, bo nie wiem, czy by sobie tego życzyła. Jestem wzruszona i uszczęśliwiona. Dziękuję także drugiej Pani, która nauczyła mnie, jak na tego bloga wchodzić. Dziękuję Ci Kochana. Dzięki Wam obu za Wasz trud i za to, że mogę znowu pisać i czytać komentarze moich przemiłych Czytelników.

Dziś na prośbę Ani piszę pierwszą część wspomnień. Co prawda nie wiem, czy o takie wspomnienia chodziło. Jeśli chodziło o coś innego to Aniu napisz, co byś chciała przeczytać.

Wspomnienia 1.

Każdy ma swoje wspomnienia, z dzieciństwa, z młodości, z lat dojrzałych. Ja spróbuję zamienić się znowu w małą dziewczynkę, którą kiedyś byłam i jej oczami popatrzeć na to, co było. Wspomnień różnych jest sporo i nie da się ich zmieścić w jednym wpisie, dlatego będzie to cykl opowieści pod wspólnym tytułem: - Wspomnienia.
Prosiła o nie Ania prowadząca bloga pod tytułem Anna pisze. Żeby jednak nie zanudzić moich przemiłych Czytelników kolejne wpisy na ten temat będą się pojawiały w moim blogu co jakiś czas np. raz na 1 lub 2 tygodnie.
Będą to opowieści  moje i  mojej Teściowej.



Mam 4 latka. Jeszcze leżę w łóżku. Byłam ciężko chora na zapalenie miedniczek nerkowych. Dziś mama pozwala mi wstać z łóżka  i wyjść na dwór. Wychodzę na powietrze i zalewa mnie fala upału i oślepia słońce. Koło szkoły, w której mieszkam z rodzicami nauczycielami, z bratem i babcią rośnie rozłożysta grusza, pod którą lubię się bawić. Jest dobrze i bezpiecznie. Idę do swojego ogrodu. To róg działki zarośnięty wysoką trawą i zielskiem. Nagle słyszę jakieś dziwne pukające odgłosy i  warkot przelatujących samolotów. Wracam do domu i dowiaduję się, że nasza miejscowość została ostrzelana przez niemieckie samoloty. We wsi są ranni i zabici. Widzę niepokój w oczach rodziców i słyszę dziwnie dla mnie brzmiące słowa ojca, który powiedział, że jeszcze po drodze będziemy zbierali chleb.
- Jak to będziemy zbierali chleb? - myślę. - A kto będzie go rozrzucał, abyśmy my mieli, co zbierać? Widzę zatroskanie rodziców, ale ja czuję się bezpieczna. To oni - dorośli - oddzielają mnie od wszystkiego, co zagrażające.
W gospodarstwie koło szkoły oprócz krowy pojawiają się kury, kaczki, gęsi. Z ciekawością przyglądam się, jak mama nasadza kurę na jajkach. Bardzo mi się to podoba. Dowiedziałam się, że z tych jajek pod kurą wylęgną się malutkie kurczaczki. Ja też chcę takie kurczaczki wysiedzieć. Proszę mamę o koszyk i kilka jajek, a gdy mama mi ich nie daje, włażę do pustego koszyka i wyobrażam sobie, że wysiaduję malutkie, żółte pisklątka.
Po kilku dniach pojawiają się u nas w domu niemieccy oficerowie. Siedzę w pokoju na podłodze koło stołu i słyszę rozmowę ojca z panami. Co chwila ojciec sięga do słownika, aby znaleźć odpowiednie niemieckie słowo. Panowie zachowują się grzecznie, ale moi rodzice już wiedzą, że nastaje czas zagrożenia życia, zdrowia i walki o przetrwanie. Mnie dorośli nauczyli, żebym na pytanie – Gdzie jest tatuś? - odpowiadała, że nie wiem.

Z opowieści mojej Teściowej

Rodzina mojego Męża mieszkała kilka wsi dalej, o czym dowiedziałam się, gdy byłam już dorosła. Wkrótce po zajęciu Polski, Niemcy kazali sołtysom z okolicznych wsi zgromadzić ludzi do czyszczenia rowów. Sołtys do tej pracy wyznaczył także swojego kuzyna – chłopaka chorego na płuca, leżącego w łóżku. Był przekonany, że chory chłopak będzie usprawiedliwiony, jeśli nie stawi się do pracy. Niemcy zabrali chłopca z domu i razem z kilkunastoma innymi mężczyznami rozstrzelali. Chłopak przed śmiercią zawołał: - Przez ciebie stryju ginę.
Rodzina mojego Męża została wyznaczona na roboty przymusowe do Prus. Załadowano ludzi do bydlęcych wagonów i powieziono w nieznane. W pociągach był taki ścisk, że jedno dziecko zostało uduszone – jak opowiadała teściowa. Mój mąż wdrapał się jakiemuś dorosłemu na ramiona, a młodszy jego brat był trzymany w górze na rękach. Na miejscu rodzina zamieszkała w budynku, gdzie były szczury. Ojciec został wywieziony do obozu, matka poszła do pracy na roli, a mój mąż mający wtedy około 12 lat uciekał raniutko z domu z młodszym bratem. Bał się, że może być odebrany matce.