niedziela, 28 marca 2021

Demotywatory.

Absurdy gonią następne absurdy. Dziś zamiast słów obrazy. Myślę, że powiedzą one więcej niż słowa.


 






Nie krytykuję wiary, tylko denerwują mnie absurdy.



piątek, 26 marca 2021

Trochę się bałam.

 

Dziś jadę do lekarza, który da mi zastrzyk znieczulający w bolący bark. Wystarcza mi samo wyobrażenie sobie tego zastrzyku. Brrr!

💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥

Wróciłam! U pana doktora nie było tak źle. Dostałam kilka zastrzyków w bolący bark i teraz czekam, aż stan zapalny się wycofa. Może dziś jeszcze noc nie będzie najspokojniejsza, ale lek już działa i wkrótce wszystko wróci do normy. Taką mam nadzieję. Będę mogła w nocy położyć rękę w łóżku tak, jak mi będzie najwygodniej, a nie tak,  jak pozwalał ból.

💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥

Pomidorki wzeszły, ale roślinki są długie, cieniutkie i sprawiają wrażenie, że nie chcą być w mieszkaniu na oknie. A tu jeszcze wczesnowiosenne chłody. Na taras nie mogę ich na słoneczko wynieść, bo to rośliny ciepłolubne, a taras nie ma żadnych osłon przed zimnem. W tym roku postanowiłam wysadzić w ogródku 36 krzaków pomidorów, czyli dwa rzędy. Gdy będzie mniej sadzonek, to łatwiej będzie o nie zadbać.

💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥

Do jutra.

 

Na zamówienie.

BBM prosiła o więcej utworów Bułata Okudżawy, więc dziś wstawiam utwór Trzy miłości.



poniedziałek, 22 marca 2021

Bułat Okudżawa - Pieśni, ballady, wiersze.

 

W czasie ostatniego porządkowania książek na regałach znalazłam tom wierszy Bułata Okudżawy - Pieśni, ballady, wiersze.  Z tej książki wybrałam wiersz - Mówi pan Olbrychski. Tłumaczenie tekstu Wiktora Woroszylskiego.

Bułat Okudżawa

Mówi pan Olbrychski -

„Nie język tu zawinił — tłumaczy pan Olbrychski —
w nim wszystko zmieści się, pojemne ma granice:
mowa straganów, jej obierki i ogryzki,
sztubacki żart i wiecznych ksiąg stronice.

Po groszu dokładają profesje, stany, kasty...
Czy Moskwa, czy Warszawa — cóż warte są wyrzuty?
Nie język winowajcą — lecz stary duch lokajski —
moskiewski czy sarmacki — co przeżarł mózg zatruty.

Kiedy wrogości płomień fatalny rozgorzeje
i krwią nabiegnie oko, i mściwe grzmi orędzie,
cóż ma do tego język, co ludzkie zawarł dzieje,
i miłość, i nadzieję, co było i co będzie?"

 

 

sobota, 20 marca 2021

Za głupotę się płaci.

Dziś jestem rozbita. Od kilku dni boli mnie ramię i z trudem ruszam prawą ręką. Dlatego dzisiejszy wpis będzie krótki. Co prawda najtrudniejsza jest noc, bo nie wiem, jak rękę ułożyć, żeby mnie nie męczyła. W opisie USG barku jest zapis: "(...) Przebyte odległe zerwanie pełnej grubości przyczepu ramiennego ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego na szer. 17 mm, dł. 18 mm. (...)"

Najtrudniejsze są noce, bo każde ułożenie ręki w łóżku jest bolesne. A skąd wziął się ten ból?

Wiele lat temu lekarz, do którego wtedy jeździłam polecił mi zabiegi rehabilitacyjne u znanego mu rehabilitanta. Zgłosiłam się do tego pana i on w czasie jednego z zabiegów wykręcił mi ręce do tyłu tak bardzo, że łokcie zetknęły się z sobą na plecach. Ja się darłam z bólu, a on był zachwycony ruchomością moich ramion. Od tego momentu bolał mnie bark tak bardzo, że zgłosiłam się do lekarza ortopedy, który najpierw mnie opierdziaczył, a później ustawił mi bark prawidłowo. Ale ten bark odzywa się co jakiś czas i właśnie odezwał się ostatnio. Ano za głupotę się płaci i ja właśnie płacę bólem ramienia. 

Wiosna jest już tuż, tuż. Wysiałam nasiona pomidorów i czekam na młode roślinki. Lubię mój mały ogródek i pracę w nim.

Renata Strug. 

Wiosna

Szarą mgieł sukienką otulona,

z roztańczonym, psotnym wiatrem na ramionach,

budzi stare drzewa z zimowej tęsknoty,

wplata w bure pola promień słońca złoty;

maluje leciutką zielonością łąki,

rozwija zaspane i nieśmiałe pąki,

świt czaruje śpiewem ptaków kryształowym,

na gałęziach kładzie kotki - bazie płowe;

wita srebrnym śmiechem zbudzone motyle,

kąpie im skrzydła w tęczo złotym pyle.

Słonecznym dotykiem dłonie nam ogrzewa

w duszy nuty układa i ubiera w słowa ...

 Zanim kwiaty rozdzwoni wiosenną piosenką

 wybiegnij na spotkanie i podaj jej rękę!

kwiecień 1996


 

środa, 17 marca 2021

A co u nas?

 Tymczasem na Żoliborzu Policja otacza dom Kaczyńskiego, chroniąc go przed nabyciem przez Daniela Obajtka –

Staram się nie oglądać telewizji. Denerwuje mnie to, co się u nas dzieje w kraju. Nie potrafię spokojnie słuchać tego, co nadaje rządowa telewizja. Zdumiewa mnie, że wciąż PiS ma w naszym kraju tak duże poparcie w społeczeństwie.

Wolę zajmować się drobiazgami, które związane są z życiem codziennym i z planami gdzie co będzie posiane i posadzone w ogródku. Jeszcze co prawda na ogródek jest zbyt wcześnie, ale planować,  już można. Można też zacząć myśleć o sadzonkach do ogródka. Wczoraj posiałam w doniczkach nasiona pomidorów i kilka nasion ogórków na wczesny zbiór.

A wieczorem zrobiłam sobie na drutach beret z włóczki. Nie jest to arcydzieło, ale  w ogródku można go nosić. 

Dziś mam kiepski dzień, bo boli mnie bark. Najtrudniejsze są noce, bo każdy ruch ręką powoduje ból, który wyrywa mnie ze snu. 

Jeszcze tylko grafika i do jutra.  Marysia.




 

niedziela, 14 marca 2021

Kiedy wreszcie...

Kiedy wreszcie będzie można bez niepokoju zacząć normalnie żyć?  Chociaż  oboje z mężem jesteśmy zaszczepieni przeciwko koronawirusowi,  to cały czas myślę, żeby przez jakąś nieostrożność nie przywlec koronawirusa córce i zięciowi, którzy zaszczepieni nie są. Toteż siedzę wciąż w domu.

 Od ostatniej mojej wizyty u fryzjera i u pani, która robi pedicure minęło już sporo czasu. Efekt jest taki, że włosy mi mocno podrosły, a grzywka podcięta przeze mnie jakiś czas temu jeszcze dziś nie nadaje się do pokazywania jej komukolwiek. 

Swoje siedzenie w domu wykorzystałam  wczoraj do porządkowania mojego księgozbioru. A książek mam sporą ilość. 10 regałów to już jest spora biblioteka. W czasie tego porządkowania ze zdziwieniem stwierdziłam, że mam nawet dwie książki M. Rodziwieczówny i nie wiem skąd one się u mnie znalazły, bo nie podejrzewam, abym to ja je kupiła. W czasie tego porządkowania odkryłam dwie książki, z którymi wieczorem zasiadłam pod nocną lampką, aby je jeszcze raz przekartkować. 

Pierwsza z nich to książka 

Sam Horn  Tongue Fu! Sztuka walki językiem, o rozwiązywaniu konfliktów słownych." Sztuka walki językiem" to praktyczna i łatwa w lekturze książka. (...) Zawarte w niej rady uczą, jak się dogadywać (...) z każdym(...). 

Druga książka to Fernando Savater - Etyka dla syna.

Wieczorem przekartkowałam książkę Sama Horna i doszłam do wniosku, że takich rad, jakie są w książce, powinno się udzielać nie tylko ludziom dorosłym, ale także dzieciom w szkole, aby umiały się porozumiewać z rówieśnikami, a później w pracy i nie tylko w pracy. 

 


 

poniedziałek, 8 marca 2021

Nauka

Uczę się skanowania obrazów i wstawiania skanów do bloga. Gdyby mój zięć siedział koło mnie, to skan wskoczyłby pewno w przeznaczone dla niego miejsce, a tak to rozsiadł się tu, gdzie sam zdecydował. Moja pomoc była minimalna.

 Spróbuję jeszcze raz skan, zapisany już w komputerze, wstawić do bloga. Jeśli dam radę go wstawić, to podejrzewam, że on żadnych moich sugestii nie weźmie pod uwagę i pojawi się nie tu, gdzie jest zostawione dla niego miejsce, tylko tu, gdzie sam zdecyduje. To jest zabawa w kotka i w myszkę. To do dzieła.

Podobno nauka nie idzie w las tylko w nas. Nauka wstawiania skanów idzie raczej w las. 



Margines zrobił się ogromny i nie potrafię go zlikwidować. Nauka - ciągłe nowe próby. Ta jest pierwsza po szkoleniu, które otrzymałam od zięcia. Może dalej będzie lepiej. Zobaczymy, chociaż niczego nie obiecuję.
 

sobota, 6 marca 2021

Porządki.

Dziś wzięłam się za porządkowanie różnych kącików w moim pokoju.  Na środek wyjechały różne teczki, teczuszki, zbierane od wielu lat prace moich wnuczek, wnuków i prawnuków, no i zasiadłam przy nich. A jest tego sporo.

Mam taki zwyczaj, że pracowicie zbieram, co mi w ręce wpadnie. Chodzi przede wszystkim o rysunki i o prace pisemne. Wychodzę z założenia, że pamięć jest ulotna, a to, co jest uwiecznione w jakiejkolwiek formie, może być później nie tylko pamiątką, i obrazem nie tylko  różnych uzdolnień, ale też i trudności, z którymi dziecko się borykało. Efekt jest taki, że ręce mam prawie czarne, bo jest na nich nie tylko kurz, ale i farba z obrazów, bez dotykania której się nie obeszło. Ale mam poczucie, że to był kawał dobrej roboty. 


 

Jutro biorę się za zdjęcia, które do tej pory leżały na różnych kupkach i w kopertach.  Mam już duży album do zdjęć i jutro siadam do roboty. Trochę się boję czy potrafię je nie tylko posegregować i ułożyć w odpowiednim porządku, ale zobaczymy. Może córka będzie chciała mi pomóc w tej pracy. Zobaczymy.

Przy tej okazji znalazłam narysowany ołówkiem mój portret - dzieło mojej uzdolnionej wnuczki. Wstawiam je do bloga. 

 


 Jak Wam się podoba Marysia ze zrobionego portretu? Tylko że ta Marysia miała trochę mniej lat, niż dzisiaj, bo obraz był narysowany kilka lat temu.

 



piątek, 5 marca 2021

Modlitwa św. Tomasza z Akwinu

Dziś porządkowałam swoje różne papiery i wśród nich znalazłam Modlitwę św. Tomasza z Akwinu.  Przeczytałam tę modlitwę i doszłam do wniosku, że warto ją wstawić do bloga. Według mnie jest to prawdziwa perełka.

                                     Modlitwa św Tomasza z Akwinu

Panie. Ty wiesz lepiej niż ja sam, że się starzeję i pewnego dnia będę stary. 

Zachowuj mnie od zgubnego nawyku mniemania, że muszę coś powiedzieć na każdy temat i przy tej okazji odbierz mi chęć prostowania każdemu jego ścieżek.

Uczyń mnie poważnym, lecz nie ponurym, czynnym , lecz nie narzucającym się.

Szkoda mi nie spożytkować wielkich zasobów mądrości, jakie posiadam, ale Ty, Panie, wiesz, że chciałbym zachować do końca paru przyjaciół.

Wyzwól mój umysł od niekończącego brnięcia w szczegóły, bym w lot przechodził do rzeczy.  Zamknij mi usta w przedmiocie mych niedomagań i cierpień, w miarę jak ich przybywa, a chęć wyliczania ich staje się z upływem lat coraz słodsza.

Nie proszę o łaskę rozkoszowania się opowieściami o cudzych cierpieniach, ale daj mi cierpliwość wysłuchania ich.

Nie śmiem Cię prosić o lepszą pamięć, ale proszę Cię o większą pokorę i mniej niezachwianą pewność, gdy moje wspomnienia wydają się sprzeczne z cudzymi. Użycz mi chwalebnego poczucia, że czasami mogę się mylić. 

Zachowaj mnie miłym dla ludzi, choć z niektórymi z nich doprawdy trudno wytrzymać. Nie chcę być świętym, ale zgryźliwi starcy to jedno ze szczytów osiągnięć szatana. 

Daj mi zdolność dostrzegania dobrych rzeczy w nieoczekiwanych miejscach i niespodziewanych zalet w ludziach. Daj mi, Panie, Łaskę mówienia im o tym.

Modlitwa ta znajduje się przy grobie św. Tomasza w Tuluzie.


czwartek, 4 marca 2021

Dziś poezja ks. Twardowskiego

Jan Twardowski

Do moich uczniów

Uczniowie moi, uczenniczki drogie,
ze szkół dla umysłowo niedorozwiniętych,
com was uczył lat kilka, stracił nerwy swoje,
i wam niechaj poświęcę kilka wspomnień świętych.

Jurku, z buzią otwartą, dorosły głuptasie -
gdzie się teraz podziewasz, w jakim obcym tłumie -
czy ci znów dokuczają na pauzie i w klasie -
i kto twe smutne oczy nareszcie zrozumie.

Janko Kosiarska z rączkami sztywnymi,
z noskiem co się tak uparł, że został króciutki -
za oknem wiatr czerwcowy z pannami ładnymi -
a tobie kto daruje choć uśmiech malutki.

Pamiętasz tamta lekcję, gdym o niebie mówił,
te łzy co w okularach na religii stają -
właśnie o robotnikach myślałem z winnicy,
co wołali na dworze - nikt nas nie chce nająć.

Janku bez nogi prawej, z duszą pod rzęsami -
grubasku i jąkało - osowiały, niemy -
Zosiu coś wcześnie zmarła, aby nóżki krzywe
szybko okryć żałobnym cieniem chryzantemy.

Wojtku wiecznie płaczący i ty coś po sznurze
drapał się, by mi ukraść parasol, łobuzie -
Pawełku z wodą w głowie i ty niewdzięczniku
coś mi żaby położył na szkolnym dzienniku.

Czekam na was, najdrożsi, z każdą pierwszą gwiazdką -
ze srebrem betlejemskim co w pudełkach świeci -
z barankiem wielkanocnym. - Bez was świeczki gasną -
i nie ma żyć dla kogo.
Ten od głupich dzieci. 

 

Obsługa komputera.

Porządkuję dziś swoje książki na regałach i znalazłam książkę Henryka Brandysa Jak obsługiwać KOMPUTER i pisać teksty. Książka (330 stron) zawiera dyskietkę. 

Cytat z ostatniej strony: Książka uczy podstawowych zasad obsługi systemu Windows 98 i najważniejszych operacji związanych z edytorem tekstów.

Zerknęłam na okładkę, po czym książkę położyłam  na stołku, który stoi koło biurka. Patrzę na nią  jak wół na malowane wrota i nie mam nadziei na to, że czegokolwiek się z niej nauczę. Do książki przydałby mi się jeszcze bardzo cierpliwy instruktor, który siedziałby przy mnie i wyjaśniał wszystkie jej zawiłości. Na razie przeczytałam tytuł, popatrzyłam na objętość i odłożyłam ją na stosik książek leżących na stołku. Do tej pory żadnej instrukcji nie przeczytałam jeszcze ze zrozumieniem. Każdy zakupiony sprzęt kuchenny z instrukcją czekają na moment, gdy przyjedzie mój wnuk, który mieszka i pracuje pod  Gdańskiem i spokojnie przetłumaczy mi język, którym jest pisana instrukcja, na język zrozumiały dla mnie. Gdy zainstalowana została u mnie kuchnia elektryczna, to zamówiłam pana, który naprawia sprzęt, aby mi wyjaśnił, gdzie mam co włączać i jak. A po jego wyjeździe dalej byłam zielona, jak trawa na łące. A może to nie jest brak wiedzy, a raczej strach, żeby czegoś nie zepsuć w nowym urządzeniu.

Moi prawnusiowie nie mają takich problemów. Czasami odnoszę wrażenie, że oni urodzili się już z wiedzą, którą posiada każdy informatyk. A poza tym nie boją się eksperymentować.


wtorek, 2 marca 2021

Moja Ciocia Helena.

 

Dziś 2 marca - imieniny Heleny. Wszystkim Helenom życzę dużo zdrowia i radości. 

Żal, że nie ma już mojej cioci Heleny. Moja ciocia była wspaniałą osobą. Na stałe mieszkała w Warszawie, ale odwiedzała nas na wsi. Pamiętam przyjechała do nas w czasie wojny.  Przywiozła mi wtedy piękną ilustrowaną książkę z baśniami. W czasie takich przyjazdów wyciągałam ciocię na spacery po polach i miedzach i słuchałam uważnie, co do mnie mówi. A ciocia szła ze mną i poświęcała mi swój czas i uwagę.

Po powstaniu warszawskim została wywieziona do obozu w Mautchausen. Gdy nasza rodzina po przetoczeniu się działań wojennych dotarła do rodziny mieszkającej koło Wyszkowa, ciocia nas odnalazła. 

Pamiętam: Pewnego dnia do wioski, w której zamieszkaliśmy u rodziny, przyszła Cyganka i zaczęła ludziom wróżyć. Moja babcia też poprosiła o wróżbę i cyganka powiedziała, że kobieta z rodziny przyjdzie za kilka dni, a mężczyzna znacznie później. Wróżby tej ani babcia, ani moi rodzice nie wzięli zbyt poważnie. Wróżba, jak wróżba. Zabawa i tyle. 

Za dwa, czy trzy dni wyszłam do szkoły, którą moi rodzice zorganizowali w sąsiedniej wsi. Na dróżce prowadzącej do domu zobaczyłam kobietę, która spojrzała na mnie i zapytała: - Czy ty jesteś Marynia? -Tak. - odpowiedziałam.       - Jestem twoją ciocią. 

Jaka to była radość. Ile opowieści. A wuj odnalazł nas za kilka miesięcy.

Pamiętam przyjazdy cioci i wuja do nas. 

Wieczór. Ja i moje siostry leżymy już w łóżkach. Drzwi są otwarte do pokoju, gdzie przy stole siedzą rodzice, babcia, ciocia, wujek i słychać opowieści wojenne i obozowe. Ciocia Helena była w obozie w Mauthausen. Niemcy wywieźli ją  po powstaniu warszawskim. Do dzisiaj słyszę cioci opowieści o mordowaniu więźnia na dziedzińcu obozu, gdy reszta więźniów stała karnie w szeregu. Widzę kij, którym duszony był człowiek.Widzę także, także jak ciocia idzie z resztą więźniarek i z nadzorcą do pracy w fabryce broni, która mieściła się we wnętrzu góry. Więźniarki idą jedna za drugą. Bardzo uważają, aby stopy stawiać w miejscach, gdzie widać ślady poprzedniczki. Każdy nieostrożny krok mógł spowodować nieszczęście. Łatwo można było polecieć w przepaść.

My trzy siostrzenice lubiłyśmy ciocię odwiedzać. Ciocia kochała nas. Wspierała wszystkie nasze pomysły i decyzje. - Masz rację - mówiła, gdy opowiadałam Jej o zajęciach na które postanowiłam jeździć. - Dbaj o siebie!  - Zrób mi herbaty! -  czasami prosiła. - Bardzo dobra jest ta herbata. -  Była człowiekiem o wielkim sercu.

Odpoczywaj Ciociu w pokoju!


Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...