Absurdy gonią następne absurdy. Dziś zamiast słów obrazy. Myślę, że powiedzą one więcej niż słowa.
Nie krytykuję wiary, tylko denerwują mnie absurdy.
Ten blog jest pisany przez kobietę w zaawansowanym wieku, która jest ciekawa świata i ludzi.
Absurdy gonią następne absurdy. Dziś zamiast słów obrazy. Myślę, że powiedzą one więcej niż słowa.
Nie krytykuję wiary, tylko denerwują mnie absurdy.
W czasie ostatniego porządkowania książek na regałach znalazłam tom wierszy Bułata Okudżawy - Pieśni, ballady, wiersze. Z tej książki wybrałam wiersz - Mówi pan Olbrychski. Tłumaczenie tekstu Wiktora Woroszylskiego.

„Nie język tu zawinił — tłumaczy pan Olbrychski —
w nim wszystko zmieści się, pojemne ma granice:
mowa straganów, jej obierki i ogryzki,
sztubacki żart i wiecznych ksiąg stronice.
Po groszu dokładają profesje, stany, kasty...
Czy Moskwa, czy Warszawa — cóż warte są wyrzuty?
Nie język winowajcą — lecz stary duch lokajski —
moskiewski czy sarmacki — co przeżarł mózg zatruty.
Kiedy wrogości płomień fatalny rozgorzeje
i krwią nabiegnie oko, i mściwe grzmi orędzie,
cóż ma do tego język, co ludzkie zawarł dzieje,
i miłość, i nadzieję, co było i co będzie?"
Najtrudniejsze są noce, bo każde ułożenie ręki w łóżku jest bolesne. A skąd wziął się ten ból?
Wiele lat temu lekarz, do którego wtedy jeździłam polecił mi zabiegi rehabilitacyjne u znanego mu rehabilitanta. Zgłosiłam się do tego pana i on w czasie jednego z zabiegów wykręcił mi ręce do tyłu tak bardzo, że łokcie zetknęły się z sobą na plecach. Ja się darłam z bólu, a on był zachwycony ruchomością moich ramion. Od tego momentu bolał mnie bark tak bardzo, że zgłosiłam się do lekarza ortopedy, który najpierw mnie opierdziaczył, a później ustawił mi bark prawidłowo. Ale ten bark odzywa się co jakiś czas i właśnie odezwał się ostatnio. Ano za głupotę się płaci i ja właśnie płacę bólem ramienia.
Wiosna jest już tuż, tuż. Wysiałam nasiona pomidorów i czekam na młode roślinki. Lubię mój mały ogródek i pracę w nim.
Renata Strug.
Wiosna
Szarą mgieł sukienką otulona,
z roztańczonym, psotnym wiatrem na ramionach,
budzi stare drzewa z zimowej tęsknoty,
wplata w bure pola promień słońca złoty;
maluje leciutką zielonością łąki,
rozwija zaspane i nieśmiałe pąki,
świt czaruje śpiewem ptaków kryształowym,
na gałęziach kładzie kotki - bazie płowe;
wita srebrnym śmiechem zbudzone motyle,
kąpie im skrzydła w tęczo złotym pyle.
Słonecznym dotykiem dłonie nam ogrzewa
w duszy nuty układa i ubiera w słowa ...
Zanim kwiaty rozdzwoni wiosenną piosenką
wybiegnij na spotkanie i podaj jej rękę!
kwiecień 1996

Staram się nie oglądać telewizji. Denerwuje mnie to, co się u nas dzieje w
kraju. Nie potrafię spokojnie słuchać tego, co nadaje rządowa telewizja. Zdumiewa mnie, że wciąż PiS ma w naszym kraju tak duże poparcie w społeczeństwie.
Wolę zajmować się drobiazgami, które związane są z życiem codziennym i z planami gdzie co będzie posiane i posadzone w ogródku. Jeszcze co prawda na ogródek jest zbyt wcześnie, ale planować, już można. Można też zacząć myśleć o sadzonkach do ogródka. Wczoraj posiałam w doniczkach nasiona pomidorów i kilka nasion ogórków na wczesny zbiór.
A wieczorem zrobiłam sobie na drutach beret z włóczki. Nie jest to arcydzieło, ale w ogródku można go nosić.
Dziś mam kiepski dzień, bo boli mnie bark. Najtrudniejsze są noce, bo każdy ruch ręką powoduje ból, który wyrywa mnie ze snu.
Jeszcze tylko grafika i do jutra. Marysia.
Kiedy wreszcie będzie można bez niepokoju zacząć normalnie żyć? Chociaż oboje z mężem jesteśmy zaszczepieni przeciwko koronawirusowi, to cały czas myślę, żeby przez jakąś nieostrożność nie przywlec koronawirusa córce i zięciowi, którzy zaszczepieni nie są. Toteż siedzę wciąż w domu.
Od ostatniej mojej wizyty u fryzjera i u pani, która robi pedicure minęło już sporo czasu. Efekt jest taki, że włosy mi mocno podrosły, a grzywka podcięta przeze mnie jakiś czas temu jeszcze dziś nie nadaje się do pokazywania jej komukolwiek.
Swoje siedzenie w domu wykorzystałam wczoraj do porządkowania mojego księgozbioru. A książek mam sporą ilość. 10 regałów to już jest spora biblioteka. W czasie tego porządkowania ze zdziwieniem stwierdziłam, że mam nawet dwie książki M. Rodziwieczówny i nie wiem skąd one się u mnie znalazły, bo nie podejrzewam, abym to ja je kupiła. W czasie tego porządkowania odkryłam dwie książki, z którymi wieczorem zasiadłam pod nocną lampką, aby je jeszcze raz przekartkować.
Pierwsza z nich to książka
Sam Horn Tongue Fu! Sztuka walki językiem, o rozwiązywaniu konfliktów słownych." Sztuka walki językiem" to praktyczna i łatwa w lekturze książka. (...) Zawarte w niej rady uczą, jak się dogadywać (...) z każdym(...).
Druga książka to Fernando Savater - Etyka dla syna.
Wieczorem przekartkowałam książkę Sama Horna i doszłam do wniosku, że takich rad, jakie są w książce, powinno się udzielać nie tylko ludziom dorosłym, ale także dzieciom w szkole, aby umiały się porozumiewać z rówieśnikami, a później w pracy i nie tylko w pracy.
Spróbuję jeszcze raz skan, zapisany już w komputerze, wstawić do bloga. Jeśli dam radę go wstawić, to podejrzewam, że on żadnych moich sugestii nie weźmie pod uwagę i pojawi się nie tu, gdzie jest zostawione dla niego miejsce, tylko tu, gdzie sam zdecyduje. To jest zabawa w kotka i w myszkę. To do dzieła.
Podobno nauka nie idzie w las tylko w nas. Nauka wstawiania skanów idzie raczej w las.
Margines zrobił się ogromny i nie potrafię go zlikwidować. Nauka - ciągłe nowe próby. Ta jest pierwsza po szkoleniu, które otrzymałam od zięcia. Może dalej będzie lepiej. Zobaczymy, chociaż niczego nie obiecuję.
Dziś wzięłam się za porządkowanie różnych kącików w moim pokoju. Na środek wyjechały różne teczki, teczuszki, zbierane od wielu lat prace moich wnuczek, wnuków i prawnuków, no i zasiadłam przy nich. A jest tego sporo.
Mam taki zwyczaj, że pracowicie zbieram, co mi w ręce wpadnie. Chodzi przede wszystkim o rysunki i o prace pisemne. Wychodzę z założenia, że pamięć jest ulotna, a to, co jest uwiecznione w jakiejkolwiek formie, może być później nie tylko pamiątką, i obrazem nie tylko różnych uzdolnień, ale też i trudności, z którymi dziecko się borykało. Efekt jest taki, że ręce mam prawie czarne, bo jest na nich nie tylko kurz, ale i farba z obrazów, bez dotykania której się nie obeszło. Ale mam poczucie, że to był kawał dobrej roboty.
Jutro biorę się za zdjęcia, które do tej pory leżały na różnych kupkach i w kopertach. Mam już duży album do zdjęć i jutro siadam do roboty. Trochę się boję czy potrafię je nie tylko posegregować i ułożyć w odpowiednim porządku, ale zobaczymy. Może córka będzie chciała mi pomóc w tej pracy. Zobaczymy.
Przy tej okazji znalazłam narysowany ołówkiem mój portret - dzieło mojej uzdolnionej wnuczki. Wstawiam je do bloga.
Dziś porządkowałam swoje różne papiery i wśród nich znalazłam Modlitwę św. Tomasza z Akwinu. Przeczytałam tę modlitwę i doszłam do wniosku, że warto ją wstawić do bloga. Według mnie jest to prawdziwa perełka.
Modlitwa św Tomasza z Akwinu
Panie. Ty wiesz lepiej niż ja sam, że się starzeję i pewnego dnia będę stary.
Zachowuj mnie od zgubnego nawyku mniemania, że muszę coś powiedzieć na każdy temat i przy tej okazji odbierz mi chęć prostowania każdemu jego ścieżek.
Uczyń mnie poważnym, lecz nie ponurym, czynnym , lecz nie narzucającym się.
Szkoda mi nie spożytkować wielkich zasobów mądrości, jakie posiadam, ale Ty, Panie, wiesz, że chciałbym zachować do końca paru przyjaciół.
Wyzwól mój umysł od niekończącego brnięcia w szczegóły, bym w lot przechodził do rzeczy. Zamknij mi usta w przedmiocie mych niedomagań i cierpień, w miarę jak ich przybywa, a chęć wyliczania ich staje się z upływem lat coraz słodsza.
Nie proszę o łaskę rozkoszowania się opowieściami o cudzych cierpieniach, ale daj mi cierpliwość wysłuchania ich.
Nie śmiem Cię prosić o lepszą pamięć, ale proszę Cię o większą pokorę i mniej niezachwianą pewność, gdy moje wspomnienia wydają się sprzeczne z cudzymi. Użycz mi chwalebnego poczucia, że czasami mogę się mylić.
Zachowaj mnie miłym dla ludzi, choć z niektórymi z nich doprawdy trudno wytrzymać. Nie chcę być świętym, ale zgryźliwi starcy to jedno ze szczytów osiągnięć szatana.
Daj mi zdolność dostrzegania dobrych rzeczy w nieoczekiwanych miejscach i niespodziewanych zalet w ludziach. Daj mi, Panie, Łaskę mówienia im o tym.
Modlitwa ta znajduje się przy grobie św. Tomasza w Tuluzie.
Jan Twardowski
Do moich uczniów
Uczniowie moi, uczenniczki drogie,
ze szkół dla umysłowo niedorozwiniętych,
com was uczył lat kilka, stracił nerwy swoje,
i wam niechaj poświęcę kilka wspomnień świętych.
Jurku, z buzią otwartą, dorosły głuptasie -
gdzie się teraz podziewasz, w jakim obcym tłumie -
czy ci znów dokuczają na pauzie i w klasie -
i kto twe smutne oczy nareszcie zrozumie.
Janko Kosiarska z rączkami sztywnymi,
z noskiem co się tak uparł, że został króciutki -
za oknem wiatr czerwcowy z pannami ładnymi -
a tobie kto daruje choć uśmiech malutki.
Pamiętasz tamta lekcję, gdym o niebie mówił,
te łzy co w okularach na religii stają -
właśnie o robotnikach myślałem z winnicy,
co wołali na dworze - nikt nas nie chce nająć.
Janku bez nogi prawej, z duszą pod rzęsami -
grubasku i jąkało - osowiały, niemy -
Zosiu coś wcześnie zmarła, aby nóżki krzywe
szybko okryć żałobnym cieniem chryzantemy.
Wojtku wiecznie płaczący i ty coś po sznurze
drapał się, by mi ukraść parasol, łobuzie -
Pawełku z wodą w głowie i ty niewdzięczniku
coś mi żaby położył na szkolnym dzienniku.
Czekam na was, najdrożsi, z każdą pierwszą gwiazdką -
ze srebrem betlejemskim co w pudełkach świeci -
z barankiem wielkanocnym. - Bez was świeczki gasną -
i nie ma żyć dla kogo.
Ten od głupich dzieci.
Porządkuję dziś swoje książki na regałach i znalazłam książkę Henryka Brandysa Jak obsługiwać KOMPUTER i pisać teksty. Książka (330 stron) zawiera dyskietkę.
Cytat z ostatniej strony: Książka uczy podstawowych zasad obsługi systemu Windows 98 i najważniejszych operacji związanych z edytorem tekstów.
Zerknęłam na okładkę, po czym książkę położyłam na stołku, który stoi koło biurka. Patrzę na nią jak wół na malowane wrota i nie mam nadziei na to, że czegokolwiek się z niej nauczę. Do książki przydałby mi się jeszcze bardzo cierpliwy instruktor, który siedziałby przy mnie i wyjaśniał wszystkie jej zawiłości. Na razie przeczytałam tytuł, popatrzyłam na objętość i odłożyłam ją na stosik książek leżących na stołku. Do tej pory żadnej instrukcji nie przeczytałam jeszcze ze zrozumieniem. Każdy zakupiony sprzęt kuchenny z instrukcją czekają na moment, gdy przyjedzie mój wnuk, który mieszka i pracuje pod Gdańskiem i spokojnie przetłumaczy mi język, którym jest pisana instrukcja, na język zrozumiały dla mnie. Gdy zainstalowana została u mnie kuchnia elektryczna, to zamówiłam pana, który naprawia sprzęt, aby mi wyjaśnił, gdzie mam co włączać i jak. A po jego wyjeździe dalej byłam zielona, jak trawa na łące. A może to nie jest brak wiedzy, a raczej strach, żeby czegoś nie zepsuć w nowym urządzeniu.
Moi prawnusiowie nie mają takich problemów. Czasami odnoszę wrażenie, że oni urodzili się już z wiedzą, którą posiada każdy informatyk. A poza tym nie boją się eksperymentować.
Dziś 2 marca - imieniny Heleny. Wszystkim Helenom życzę dużo zdrowia i radości.
Żal, że nie ma już mojej cioci Heleny. Moja ciocia była wspaniałą osobą. Na stałe mieszkała w Warszawie, ale odwiedzała nas na wsi. Pamiętam przyjechała do nas w czasie wojny. Przywiozła mi wtedy piękną ilustrowaną książkę z baśniami. W czasie takich przyjazdów wyciągałam ciocię na spacery po polach i miedzach i słuchałam uważnie, co do mnie mówi. A ciocia szła ze mną i poświęcała mi swój czas i uwagę.
Po powstaniu warszawskim została wywieziona do obozu w Mautchausen. Gdy nasza rodzina po przetoczeniu się działań wojennych dotarła do rodziny mieszkającej koło Wyszkowa, ciocia nas odnalazła.
Pamiętam: Pewnego dnia do wioski, w której zamieszkaliśmy u rodziny, przyszła Cyganka i zaczęła ludziom wróżyć. Moja babcia też poprosiła o wróżbę i cyganka powiedziała, że kobieta z rodziny przyjdzie za kilka dni, a mężczyzna znacznie później. Wróżby tej ani babcia, ani moi rodzice nie wzięli zbyt poważnie. Wróżba, jak wróżba. Zabawa i tyle.
Za dwa, czy trzy dni wyszłam do szkoły, którą moi rodzice zorganizowali w sąsiedniej wsi. Na dróżce prowadzącej do domu zobaczyłam kobietę, która spojrzała na mnie i zapytała: - Czy ty jesteś Marynia? -Tak. - odpowiedziałam. - Jestem twoją ciocią.
Jaka to była radość. Ile opowieści. A wuj odnalazł nas za kilka miesięcy.
Pamiętam przyjazdy cioci i wuja do nas.
Wieczór. Ja i moje siostry leżymy już w łóżkach. Drzwi są otwarte do pokoju, gdzie przy stole siedzą rodzice, babcia, ciocia, wujek i słychać opowieści wojenne i obozowe. Ciocia Helena była w obozie w Mauthausen. Niemcy wywieźli ją po powstaniu warszawskim. Do dzisiaj słyszę cioci opowieści o mordowaniu więźnia na dziedzińcu obozu, gdy reszta więźniów stała karnie w szeregu. Widzę kij, którym duszony był człowiek.Widzę także, także jak ciocia idzie z resztą więźniarek i z nadzorcą do pracy w fabryce broni, która mieściła się we wnętrzu góry. Więźniarki idą jedna za drugą. Bardzo uważają, aby stopy stawiać w miejscach, gdzie widać ślady poprzedniczki. Każdy nieostrożny krok mógł spowodować nieszczęście. Łatwo można było polecieć w przepaść.
My trzy siostrzenice lubiłyśmy ciocię odwiedzać. Ciocia kochała nas. Wspierała wszystkie nasze pomysły i decyzje. - Masz rację - mówiła, gdy opowiadałam Jej o zajęciach na które postanowiłam jeździć. - Dbaj o siebie! - Zrób mi herbaty! - czasami prosiła. - Bardzo dobra jest ta herbata. - Była człowiekiem o wielkim sercu.
Odpoczywaj Ciociu w pokoju!
Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...