piątek, 28 maja 2021

Znowu utknęłam w miejscu.

Trochę się zaniedbałam z robieniem wpisów. Ale czasu jest mało na tę robotę, którą teraz wiosną trzeba wykonać w ogródku.

Utknęłam w miejscu ze wstawianiem grafik. Niby wszystko jest w porządku i obrazek powinien wskoczyć, a nie wskakuje. Zupełnie nie rozumiem, co się stało. Obrazek jest w komputerze na pulpicie, a zaparł się i nie daje się ruszyć. Otrzymuję jakąś informację, której ani nie rozumiem, ani nie potrafię jej zmienić. 

Trudno będzie bez grafiki. Szkoda tylko mojego czasu, bo robiłam ją ponad godzinę, a będzie tylko sam tekst.

💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢

Na tarasie jest już kolorowo. Koleżanka jechała do sąsiedniego miasta po sadzonki kwiatów i zaprosiła mnie do samochodu. Pojechałam z nią i przywiezione przeze mnie kwiaty zostały posadzone w dużych donicach. Zrobiło się kolorowo, bo kupiłam sadzonki już kwitnące. Czyli taras jest przygotowany do relaksowania się na nim. Szkoda, że z przesyłaniem zdjęć mam znowu kłopoty, bo chętnie bym pokazała wyniki mojej pracy. 

A w domu bałagan jeszcze nie został nawet ruszony. W mieszkaniu ostatnio trochę sprzątnęłam tylko biurko, czyli mnóstwo roboty wciąż przede mną. Za to w ogródku widać już pierwsze listki wschodzących ogórków. Cebula dymka wypuszcza szczypior. A dziś posiałam na rabacie przed domem kwiaty. 

💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥

Widzę, że mój dzisiejszy wpis, to relacja z wykonanej pracy. Ale przecież życie  to nie tylko praca. 

Wciąż brakuje mi bliższych kontaktów z ludźmi. Zawsze bardzo lubiłam spotykać znajomych, rozmawiać, trochę plotkować, a tu już dłuższy czas mam tylko kontakty z bezpośrednimi sąsiadami mieszkającymi za siatką ogrodzenia i po drugiej stronie drogi. Cieszę się z tych spotkań, bo ja jestem przysłowiową gadułą, a moi sąsiedzi - to przemili ludzie. A im więcej spotkanych znajomych, tym więcej informacji o tym, co się u nas dzieje nie tylko w kraju, ale także w naszej miejscowości.

💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕

Wyciągnęłam już mój trzykołowy rower. Mam zamiar pojechać nim do sklepów. (Około 1 km drogi). Co prawda trzykołowiec to ciężar w porównaniu do dwukołowca. Ale lekarza ortopeda, który operował mi przed kilku laty kręgosłup zabronił mi jazdy na dwukołowcu. A jazda na trzykołowcu to nie tylko większy wysiłek dla nóg, ale przede wszystkim mój przeogromny niepokój. Boję się, że każdy pojazd szybko jadący za mną z tyłu może na mnie najechać. Toteż, gdy jadę tym rowerem, to na każdy odgłos jadącego za mną pojazdu, szybko schodzę z roweru i to na tę stronę, po której jedzie ten pojazd. I chociaż zdaję sobie sprawę z absurdalnego mojego zachowania, to lęk zwycięża. Ja zeskakuję z roweru, czekam, aż pojazd jadący za mną wyprzedzi mnie i dopiero wtedy wsiadam na niego ponownie. A droga jest dosyć ruchliwa i tych zejść z roweru mam całkiem sporo.

Obiecuję sobie także, że postaram się, mimo prac w ogrodzie i w domu, częściej siadać do komputera i pisać, bo po pierwsze bardzo lubię kontakt z Wami wszystkimi i bardzo go sobie cenię, a po drugie moja pamięć zaczęła mi już mocniej szwankować, a pisanie to praca głową i można je traktować jako działanie lecznicze.

 

niedziela, 16 maja 2021

Zamyślenie.

Bardzo podobał mi się cytat Marka Aureliusza i dlatego go wstawiam do dzisiejszego wpisu. To prawda. Najważniejsze, że żyjemy my i nasi bliscy, że możemy się cieszyć z każdego kolejnego dnia i z każdej kolejnej nocy.

Ale tak jakoś jest, że łatwiej i chętniej myślę i piszę o tym, co mnie niepokoi, co każe mi zastanawiać się, nad tym, czy wszystko ze mną jest w porządku.  No i co z tego zastanawiania się wynika. 

Po pierwsze tracę pamięć. i to nie tracę pamięci o tym, co przeszło i minęło, ale dotyczy tego, co jest tu i teraz. Nie bardzo już mogę polegać na swojej pamięci. I co ciekawe, gdy idę do sklepu, (co w w ostatnim czasie dosyć rzadko się zdarza, bo zaopatrzeniem nas w żywność i inne potrzebne produkty zajmuje się nasz syn mieszkający w tej samej miejscowości co my, lub córka, która co jakiś czas przyjeżdża do nas z Bieszczad) to wiem, co trzeba kupić i na ogół radzę sobie z tym dobrze. Gorzej, gdy trzeba zapamiętać jakiś termin, jakąś sprawę do załatwienia itd. 

W 2018 roku miałam robione badanie psychologiczne i wypadło jeśli nie bardzo dobrze, to z całą pewnością dobrze. A dziś moja pamięć bardzo mnie niepokoi. W dodatku bardzo zeszczuplałam. Kiedyś bardzo bym się z tego cieszyła, dziś mnie zastanawia, z czego to chudnięcie wynika. Ostatnio moje waga jest taka, jak w czasach, gdy miałam dwadzieścia kilka lat. 

Czyli, krótko mówiąc, martwić można się wszystkim,. Nawet tym, co powinno nas cieszyć. Chwilami zastanawiam się nad tym, do czego mi to zamartwianie się jest potrzebne.

Teraz, gdy jesteśmy już oboje z mężem zaszczepieni wybieram się do lekarza psychiatry, aby porozmawiać z nim o moich niepokojach. Nie jest wykluczone, że  ten niepokój, który siedzi we mnie i co jakiś czas wychyla łeb, ma związek z długotrwałym siedzeniem w domu, ma związek z brakiem kontaktów z ludźmi, chociaż ja i tak nie jestem w złej sytuacji.  Sympatyczni sąsiedzi są za siatką z jednej i drugiej strony naszej działki i po drugiej stronie drogi. Ale ja siedzę w domu i nie ruszam się nigdzie dalej.

          Wisława Szymborska

Chmury

Z opisywaniem chmur
musiałabym się bardzo śpieszyć -
już po ułamku chwili
przestają być te, zaczynają być inne.

Ich właściwością jest
nie powtarzać się nigdy
w kształtach, odcieniach, pozach i układzie.

Nie obciążone pamięcią o niczym,
unoszą się bez trudu nad faktami.

Jacy tam z nich świadkowie czegokolwiek -
natychmiast rozwiewają się na wszystkie strony.

W porównaniu z chmurami
życie wydaje się ugruntowane,
omal że trwałe i prawie że wieczne.

Przy chmurach
nawet kamień wygląda jak brat,
na którym można polegać,
a one cóż, dalekie i płoche kuzynki.

Niech sobie ludzie będą, jeśli chcą,
a potem po kolei każde z nich umiera,
im, chmurom nic do tego
wszystkiego
bardzo dziwnego.

Nad całym Twoim życiem
i moim, jeszcze nie całym,
paradują w przepychu jak paradowały.

Nie mają obowiązku razem z nami ginąć.
Nie muszą być widziane, żeby płynąć.

 

 


 

piątek, 14 maja 2021

Dziś krótko...

 Ostatnio trochę zaniedbałam pisanie, ale były też i powody. Pierwszy powód był taki, że odszedł od nas do kraju szczęśliwości nasz piesek - Mały. Był z nami wiele lat. W czasie, gdy mój mąż chodził każdego wieczoru na spacer nagle pojawiał się obok niego i szedł za nim krok w krok. Po spacerze obaj dochodzili do furtki, mój mąż wchodził na nasze podwórko, a piesek znikał. I tak było dłuższy czas, aż usłyszeliśmy, że bezpańskie psy mają być odławiane. Taką wiadomość usłyszały nasze sąsiadki, wielkie miłośniczki wszystkich psów i zaproponowały, że one pieska zaszczepią, a my go przygarniemy. I Mały zamieszkał u nas. Później zamieszkała u nas Fionka, którą pani weterynarz znalazła w lesie razem z matką i resztą szczeniaków. I nasze dwa pieski bardzo się polubiły. Mały był z nami wiele lat. Miał usunięte przez lekarza kilka zębów, gdy okazało się, że ma taki stan zapalny, że trudno mu jeść. Ale żył i cieszył się życiem. Ale czas płynął, piesek się starzał , miał już około 20 lat i widać było, że słabnie i ma kłopoty z gryzieniem nawet gotowanego i drobno posiekanego mięsa. Zaczęły mu wysiadać nerki i lekarz weterynarii orzekł, że aby piesek się nie męczył, trzeba go uśpić. I Mały odszedł od nas. Został uśpiony. Została Fionka, która ze szczeniaka wyrosła u nas na dużego psa. 

Po uśpieniu Małego, Fionka przestała wychodzić z budy. Leżała i nie chciała jeść, ani pić. Poszłam do niej i opowiedziałam jej, że Mały już bardzo cierpiał i dlatego od nas odszedł. Można byłoby pomyśleć, że zgłupiałam, bo co pies może zrozumieć z mowy człowieka. Ale okazuje się, że Fionka chyba zrozumiała, bo po tej mojej łzawej przemowie wyszła do ogrodu i biega teraz tak, jak wtedy, gdy był u nas Mały. A ja myślę, że gdy trafi się jakiś piesek, to go przygarniemy, choć słyszę od koleżanek, że to może nie być odpowiedzialne zachowanie z mojej strony, bo ja weszłam już w 86 rok życia i co wtedy gdy........... Nie chcę kończyć zdania.

Drugi powód tego, że miałam dłuższą przerwę w pisaniu był taki, że zaczęła się wiosna i rozpoczęły się prace w ogródku. Ale dziś warzywa są już posiane, jutro mam zamiar sadzić pomidory i paprykę.

Wszystkim moim Przemiłym Czytelnikom życzę dużo ciepła, tego na dworze i tego w nas samych, radości, miłości i wszystkiego, co nam radość i szczęście przynosi. 

                                                                                             Marysia.

poniedziałek, 3 maja 2021

Szczęście?

 

Każdy chciałby być szczęśliwy. Ale co to jest szczęście? Myślę, że dla każdego człowieka szczęście może wyglądać inaczej.

Jestem szczęśliwa, bo żyję i mam wokół siebie bliskich ludzi. Jestem szczęśliwa, gdy widzę, że moi bliscy są szczęśliwi. Cieszę się, gdy radzą sobie z różnymi trudnościami życiowymi.                                                                                                                 Widzę, słyszę i wciąż jeszcze jestem sprawna fizycznie i umysłowo. Jest wieczór a ja siedzę w domu i wiem, że wieje wiatr. Słyszę za oknem szum w gałęziach drzew.                                                                                                                               Od wczoraj mam nowe okulary. Widzę w nich dużo lepiej niż w dotychczas używanych. Czuję szczęście, gdy je zakładam i oglądam program w telewizji, lub gdy idę na spacer i wyraźnie widzę każdy kamyk na drodze. Jestem szczęśliwa, że żyję wśród ludzi, że mam przyjaciół i znajomych.
 

Maria Konopnicka - Czym jesteś? (1879r)

Lecieć bym chciała daleko... daleko...
Gdzie z brzóz płaczących srebrne rosy cieką,
I gdzie szum lasów pierś przejmuje drżeniem...
Czym jesteś, szczęście?.. Wspomnieniem?

Lecieć bym chciała tam, gdzie olchy rosną,
Gdzie głogi dzikie zakwitają wiosną,
Gdzie się powoje, jak baśń dziwna plotą...
Czym jesteś, szczęście?..Tęsknotą?

Lecieć bym chciała za jasnym tym zdrojem,
Myśl wolno puścić jak wody bieżące,
I widzieć tylko łan zboża i słońce...
Czym jesteś, szczęście?.. Spokojem?

Lecieć bym chciała, lecz nie wiem do czego
Wyciągnąć dłonie i przylgnąć płomieniem...
Idę, a za mną cień smutku dawnego ...
Czym jesteś, szczęście?... Złudzeniem?

Hanna Rek Szczęście.



Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...