Znowu utknęłam w miejscu.

Trochę się zaniedbałam z robieniem wpisów. Ale czasu jest mało na tę robotę, którą teraz wiosną trzeba wykonać w ogródku.

Utknęłam w miejscu ze wstawianiem grafik. Niby wszystko jest w porządku i obrazek powinien wskoczyć, a nie wskakuje. Zupełnie nie rozumiem, co się stało. Obrazek jest w komputerze na pulpicie, a zaparł się i nie daje się ruszyć. Otrzymuję jakąś informację, której ani nie rozumiem, ani nie potrafię jej zmienić. 

Trudno będzie bez grafiki. Szkoda tylko mojego czasu, bo robiłam ją ponad godzinę, a będzie tylko sam tekst.

💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢

Na tarasie jest już kolorowo. Koleżanka jechała do sąsiedniego miasta po sadzonki kwiatów i zaprosiła mnie do samochodu. Pojechałam z nią i przywiezione przeze mnie kwiaty zostały posadzone w dużych donicach. Zrobiło się kolorowo, bo kupiłam sadzonki już kwitnące. Czyli taras jest przygotowany do relaksowania się na nim. Szkoda, że z przesyłaniem zdjęć mam znowu kłopoty, bo chętnie bym pokazała wyniki mojej pracy. 

A w domu bałagan jeszcze nie został nawet ruszony. W mieszkaniu ostatnio trochę sprzątnęłam tylko biurko, czyli mnóstwo roboty wciąż przede mną. Za to w ogródku widać już pierwsze listki wschodzących ogórków. Cebula dymka wypuszcza szczypior. A dziś posiałam na rabacie przed domem kwiaty. 

💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥

Widzę, że mój dzisiejszy wpis, to relacja z wykonanej pracy. Ale przecież życie  to nie tylko praca. 

Wciąż brakuje mi bliższych kontaktów z ludźmi. Zawsze bardzo lubiłam spotykać znajomych, rozmawiać, trochę plotkować, a tu już dłuższy czas mam tylko kontakty z bezpośrednimi sąsiadami mieszkającymi za siatką ogrodzenia i po drugiej stronie drogi. Cieszę się z tych spotkań, bo ja jestem przysłowiową gadułą, a moi sąsiedzi - to przemili ludzie. A im więcej spotkanych znajomych, tym więcej informacji o tym, co się u nas dzieje nie tylko w kraju, ale także w naszej miejscowości.

💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕

Wyciągnęłam już mój trzykołowy rower. Mam zamiar pojechać nim do sklepów. (Około 1 km drogi). Co prawda trzykołowiec to ciężar w porównaniu do dwukołowca. Ale lekarza ortopeda, który operował mi przed kilku laty kręgosłup zabronił mi jazdy na dwukołowcu. A jazda na trzykołowcu to nie tylko większy wysiłek dla nóg, ale przede wszystkim mój przeogromny niepokój. Boję się, że każdy pojazd szybko jadący za mną z tyłu może na mnie najechać. Toteż, gdy jadę tym rowerem, to na każdy odgłos jadącego za mną pojazdu, szybko schodzę z roweru i to na tę stronę, po której jedzie ten pojazd. I chociaż zdaję sobie sprawę z absurdalnego mojego zachowania, to lęk zwycięża. Ja zeskakuję z roweru, czekam, aż pojazd jadący za mną wyprzedzi mnie i dopiero wtedy wsiadam na niego ponownie. A droga jest dosyć ruchliwa i tych zejść z roweru mam całkiem sporo.

Obiecuję sobie także, że postaram się, mimo prac w ogrodzie i w domu, częściej siadać do komputera i pisać, bo po pierwsze bardzo lubię kontakt z Wami wszystkimi i bardzo go sobie cenię, a po drugie moja pamięć zaczęła mi już mocniej szwankować, a pisanie to praca głową i można je traktować jako działanie lecznicze.