środa, 28 sierpnia 2019

Starość.

 Dziś źle się czuję. Siedzę w domu i mam ucisk w głowie. Już zrobiłam sobie zimny prysznic na włosy i łyknęłam z butelki neospasminę, żeby się uspokoić, ale to nie pomaga. Upały to bardzo trudny dla mnie czas, a doświadczenia sprzed kilkunastu lat mówią, że udar i niedowład nóg - to sprawa ułamka sekundy.
W końcu podjechałam z mężem do apteki i pani magister dała mi elektrolity. Powiedziała, żeby brać je trzy razy dziennie rozpuszczone w wodzie.

Teraz siedzę i myślę. Chociaż nie lubię mówić o starości, to jednak zaczyna  ona do mnie pukać, a może nawet otworzyła już drzwi.
Jeszcze staram się łudzić nadzieją.
 - Jest dobrze - myślę - Jeszcze radzę sobie z obowiązkami domowymi. Jeszcze podróż do sklepów (oczywiście, gdy nie ma upału) nie przerasta moich możliwości. Nawet wyjazd do Warszawy jest możliwy, choć budzi mój niepokój. -
Ale mój głos wewnętrzny mówi mi, że to wszystko, co robię, to chwytanie się nadziei i  że wszystkie moje działania, to próba udowodnienia sobie, że  jeszcze  jestem w stanie normalnie żyć, jak wszyscy dorośli ludzie.

Przychodzi mi do głowy myśl, że przeżywam obecnie okres życia podobny do dzieciństwa. 
W dzieciństwie uczyłam się (pewno z trudem), jak stanąć na nogi, jak postawić pierwszy krok, a później następne. Tym próbom towarzyszyła ciekawość, ale też i lęk, żeby się nie przewrócić i nie potłuc.
Teraz uczę się, jak sobie radzić ze starością. Co zrobić, żeby pozwoliła mi w miarę normalnie żyć.


A teraz starość w ocenie dzieci i w piosence Ireny Santor. Słowa piosenki napisał Wojciech Młynarski, a muzykę skomponował Seweryn Krajewski.




poniedziałek, 26 sierpnia 2019

Dziś romantycznie.

Taniec. Nigdy go nie miałam dosyć.  Dziś szukam  go w internecie. Siedzę przed komputerem, patrzę na tańcząca parę i przenoszę się na parkiet w wyobraźni.  Teraz tańczę już tylko w marzeniach.  I w tym tańcu nie przeszkadza mi nic. Ani mój wiek mocno już zaawansowany, ani pozostałości po niedowładzie nóg. Tancerze tańczą na ekranie, a ja czuję  każdy ich krok. Taniec jest dla mnie jak strofy o miłości w pięknej poezji.

Ale się prababcia rozmarzyła. Ktoś powie, że to śmieszne. Pozwalam sobie na śmieszności. Chcę być sobą. Osobą taką, jaką jestem ze wszystkimi moim wadami i zauroczeniami. Lubię marzyć, ale lubię też mocno trzymać się ziemi i pewnie po niej stąpać. Dopiero teraz gdy mam już wiele lat na karku akceptuję w sobie wszystko, co jest we mnie. I tym się różnię od wzruszającej, bardzo nieśmiałej i pełnej kompleksów młodziutkiej Marysi.

Andre Rieu - Walc na płatkach kwiatów.


sobota, 24 sierpnia 2019

Sobota.


Wczoraj miałam dzień doprowadzania domu do porządku.  Najpierw zrobiłam przeogromne pranie Zgodnie z powiedzeniem - Garderoby do choroby, a jak moja stara pierze, to ja nagi leżę - przez cały dzień ładowałam  pralkę i wieszałam uprane rzeczy na sznurkach rozwieszonych na dworze. Uprane zostało wszystko, co tylko wpadło mi w ręce, nawet kołdry ze sztucznego tworzywa, pod którymi śpimy. Teraz mam do zmaglowania górę pościeli, koszul itd. itd. , ale z tą robotą poczekam, aż się trochę ochłodzi. Dziś zmagluję tylko najpotrzebniejsze rzeczy.

Koniec lata, a upały nie odpuszczają. Jeśli pogoda się nie zmieni i początek września będzie bardzo gorący, to przedłużę sobie czas siedzenia w domu. Nawet spacer rano do sklepów w mojej miejscowości jest teraz bardzo męczący. Nie miałabym odwagi jechać do rozgrzanego miasta.
Całe szczęście, że w mieszkaniu mamy temperaturę umiarkowaną, a mimo to chodzę po mieszkaniu prawie naga i niecierpliwie czekam na zmianę pogody.

Jest wieczór. Jestem bardzo zmęczona. Marzę o letniej kąpieli i o łóżeczku. Dobranoc.

środa, 21 sierpnia 2019

Zbiory i zastój myślowy.

Po pierwsze straciłam, jak to się mówi górnolotnie, wenę twórczą. Mam zastój myślowy. Myśli krążą wokół domu, ogródka, samopoczucia. To, co twórcze i ciekawe  jest gdzieś bardzo daleko. Żebym się nie nie wiem jak wysilała nie mogę dosięgnąć niczego ożywczego. Wokół jest marazm i powtarzalność zarówno  tematów jak i ich zakresu. A skoro już zdecydowałam się prowadzić bloga, pisać w nim różne treści, to chciałabym umieć napisać coś ciekawego o życiu przeciętnej starszej osoby.  Gimnastykowanie umysłu, którym także jest pisanie, jest bardzo ważne, ale nie może być jedyną inspiracją do aktywności umysłowej.


Dobrze, że grafiki lubię tworzyć i chociaż nie potrafię wyjść poza szablon, to  nie są one identyczne. Różnią się rozmieszczeniem elementów, barwami, nałożonymi filtrami.

Może na szablon, którym jest teraz moje życie w czasie wakacji, też warto byłoby nałożyć jakieś filtry. Tymi filtrami na przykład mogłoby być, inne niż dotychczas spojrzenie na to, co codzienne, powtarzalne.
Jestem przecież żywym człowiekiem i jako żywy człowiek czuję, widzę, słyszę, przeżywam zwykle dosyć mocno różne sytuacje życiowe. Jutro spróbuję spojrzeć przez inny pryzmat na swoje wakacyjne życie. Dziś jestem już zmęczona

Właśnie przyszła do mnie nasza kocica i postanowiła mi pomóc w pisaniu. Wskoczyła na stół, ułożyła się przed komputerem i świecącą lampką, bo tu cieplutko i mruczy zadowolona. Co jakiś czas trąca mnie łebkiem lub noskiem. Wyraża w ten sposób swoje zadowolenie. A ja ostrożnie się poruszam, żeby jej nie przeszkadzać i wracam do dzisiejszych osiągnięć.

A osiągnięcia mam niebywałe. Wykopałam dziś rządek posadzonych ziemniaków i zebraliśmy z Mężem maliny.
Cały zbiór ziemniaków mieści się  na dnie koszyka.




Zebranych malin jest odrobina. Może będzie ze dwa małe słoiczki soku do omletów dla prawnusiów. Jesienią będę sadziła nową odmianę malin, bo te to niewypał. Na razie nie będę jeszcze starych krzaków wyrzucać, bo zanim nowe sadzonki się przyjmą i zaczną owocować to trochę czasu to zajmie, a ja nie chcę zostać bez soku malinowego. Tak, że planów mam sporo. Ważne tylko, aby zdrowie dopisało.

                                                              Jesienne marzenia.

Psia miłość.


Był czas, że bardzo bałam się każdego psa. Gdy szłam drogą i nagle pojawiał się na niej pies, to ogarniała mnie taka panika, że najchętniej wskoczyłabym na drzewo, na siatkę, gdziekolwiek, aby się tylko z nim nie spotkać. Tak było w dzieciństwie i tak było, gdy już dorosłam. Ten strach zatruwał mi życie i ograniczał mi moje spacery, bo a nuż....
Już jako poważna, dorosła kobieta pewnego dnia wybrałam się na naszą działkę i na ulicy zobaczyłam dużego psa. Nie miałam wyboru, musiałam koło niego przejść. Przeszłam ostrożnie  przyciskając się prawie do siatki ogrodzenia. Pies na mnie nawet nie spojrzał. On poszedł w jedną stronę, ja w drugą.
Po jakimś czasie wracałam do domu. Zobaczyłam, że ten sam pies znowu wlecze się ulicą. Tym razem przyjrzałam mu się uważnie. Był chudy, miał zwieszoną głowę i jakąś bezradność w oczach. Cmoknęłam na niego, a on podniósł głowę i popatrzył na mnie. Zawołałam go, poszedł za mną. Wszedł razem ze mną do mieszkania, rzucił się do postawionej przed nim miski z jedzeniem i położył się pod stołem na szybko zrobionym posłaniu. Został u nas. Któregoś dnia sprzątałam kuchnię i podniosłam psie posłanie, aby wytrzeć kurz. Zobaczyłam suche skórki chleba ułożone pod spodem. Wyciągał te skórki z siatki, w której były zbierane dla kur sąsiadki i gromadził sobie, bo bał się, że znowu może być głodny.
Co to był za pies. Jaka mądrość, przywiązanie i psie serce. Wyleczył mnie ze wszystkich lęków. Po wielu latach odszedł od nas, a u nas pojawiały się inne pieski.
Dziś mamy Fionkę i Małego. Mały to już starowinka. Ma około 18 lat. Tak stwierdził lekarz, który go badał. To też znajdek. Gdy mój Mąż wychodził wieczorami na spacer, to ten piesek nagle się koło Męża pojawiał i towarzyszył mu podczas spaceru. Pewnego dnia wszedł do nas na działkę i już pozostał. Fionka miała dramatyczne przeżycia w swoim psim dzieciństwie. Do dziś jest płochliwa, choć nikt u nas nawet głosu na nią nie podniósł ani razu. Wojuje tylko przez ogrodzenie z naszą kocicą.

„Dziękuję, że jesteś blisko”
Za serce, co niesiesz w pysku!
Za ciężką mordę i łapy obie!
I za kolory świata – co nosisz w sobie!
Dziękuję, że każdej nocy ogrzewasz mnie snem spokojnym,
Za Twe spojrzenia dziękuję i najwierniejsze oczy!
Dziękuję, że jesteś i że zawsze czekasz!
Za uśmiech dziękuję i miłość! za nadzieję w przyszłość!
Dziękuję, że we mnie nie wątpisz, choć powodów wiele,
bo jestem tylko Twoim człowiekiem…
Mój Pieseczku „
Barbara Borzymowska

„To tylko pies”
To tylko pies,
tak mówisz, tylko pies…
A ja ci powiem,
Że pies to czasem więcej jest niż człowiek
On nie ma duszy, mówisz…
Popatrz jeszcze raz
Psia dusza większa jest od psa
My mamy dusze kieszonkowe
Maleńka dusza, wielki człowiek
Psia dusza się nie mieści w psie
I kiedy się uśmiechasz do niej
Ona się huśta na ogonie
A kiedy się pożegnać trzeba
I psu czas iść do psiego nieba
To niedaleko pies wyrusza
Przecież przy tobie jest psie niebo
Z tobą zostaje jego dusza

Barbara Borzymowska

 Maria Pakulnis - Psie serce.


 

niedziela, 18 sierpnia 2019

Infekcja nie wybiera.

Środek lata, a mnie coś bierze. Zaczęło się od pobolewania ucha i opryszczki. Dziś doszły kłopoty z trawieniem i efekt jest taki,  że za chwilkę pakuję się do łóżka wygrzanego termoforem. Ponieważ jednak godzina jest dosyć wczesna i na sen trudno liczyć, układam sobie na kołdrze stos wypożyczonych z biblioteki książek i zabieram się do czytania.  Mam i książki ambitne i jakąś sagę norweską, będzie w czym wybierać. Ponieważ na razie nie najlepiej się czuję, pewno wybiorę literaturę lekką, łatwą i przyjemną.

Jeszcze tylko szybka grafika, która może choć na chwilę odwróci moją uwagę od tego co mnie wkurza, czyli od  infekcji i siup pod kołderkę.

                                  Do czytania książek cicha, nastrojowa muzyka.

Jeden dzień lata.- Muzyka- Richard Clayderman

 

sobota, 17 sierpnia 2019

Ciąg dalszy wspomnień.



O czym by tu napisać? Jestem dziś zupełnie bez inwencji twórczej. Siedzę zmęczona, bo się trochę nałaziłam. Z samymi słoikami schodziłam do piwnicy kilka razy, bo wyniosłam ich około 30 sztuk. Co prawda słoiki małe, bo po dżemach, ale biegania trochę było. Zaczęłam już robić przeciery pomidorowe, bo pomidory dojrzewają w kuchni w pudle.
Teraz siedzę i myślę. Nagle pojawiają się obrazy z przeszłości. Z dalekiej przeszłości, ale ta przeszłość ciągle jest we mnie. Pojawia się nagle w różnych momentach mojego życia. Wychodzi na powierzchnię i powoduje różne lęki. Pamiętam, gdy urodziły się moje dzieci, najpierw syn, za kilka lat córka, ja wieczorami biegałam do okien i wyglądałam, czy nie widać jakiegoś groźnego błysku. Wiedziałam, że ileś lat wstecz zrzucone zostały dwie bomby atomowe. Jedna na Hiroszimę, druga na  Nagasaki.  Bałam się, czy nie widać, że zrzucona została następna, bliżej nas lub nawet całkiem blisko. Ten lęk odzywa się na każdą wiadomość, że przelatuje koło nas asteroida. Z tego lęku do dziś nie potrafię się wyzwolić. Na jakiś czas lęk przycicha i nagle się ujawnia, a ja tylko czekam, aż ode mnie odpłynie. W takich trudnych sytuacjach staram się zająć czymś miłym, ale ten sposób działa tylko chwilowo.

Ciąg dalszy wspomnień.

Wszyscy przeżyliśmy i to było najważniejsze, ale nie mieliśmy co jeść, nie mieliśmy ciepłych ubrań, a była zima. Pozostała tylko cielna krowa i trzeba się było nią zająć, bo dawała nadzieję na to, że wkrótce będzie mleko dla nas wszystkich, a w szczególności dla najmłodszej siostry. Teraz trzeba się było jakoś dostać do rodziny.
Rodzice się rozdzielili. Ojciec z krową poszedł pieszo kilkadziesiąt kilometrów przez zaminowane i poorane okopami pola, a mama i my dzieci oraz babcia zostaliśmy podwiezieni jakimś wojskowym samochodem dostawczym do najbliższego miasta. Było ono puste i bardzo zniszczone. Ludzie uciekli przed frontem. Pozostały tylko ruiny domów. Babcia rozchorowała się i nie mogła chodzić. Trzeba było poczekać, aż trochę wydobrzeje. Mama znalazła cały budynek z otworami okiennymi bez szyb i tu zamieszkaliśmy na piętrze. W wejściu do budynku leżał zabity koń. Dziurę po oknie mama zasłoniła jakimiś fragmentami tektur, gazet i szmat i poszła do rosyjskiej garkuchni z prośbą o trochę zupy. Tu żyliśmy jakiś czas.
Gdy babcia trochę lepiej się poczuła mama zapytała spotkanego na drodze dowódcę wojskowego, czy jakiś transport wojskowy mógłby nas okazyjnie zabrać i przewieźć w okolice, gdzie mieszkała rodzina ojca. Okazało się, że jest taka możliwość i za kilka dni część drogi przebyliśmy samochodem. Nawet dziś jeszcze widzę z samochodu padające płatki śniegu i białe pola i drogi. Samochód dowiózł nas do swojej bazy i tu wysiedliśmy. Resztę drogi przebyliśmy częściowo pieszo, a częściowo okazyjną furmanką.
Spotkanie z rodziną było wzruszające. Łzy się lały i opowieściom nie było końca. Dowiedzieliśmy się, że brat ojca nie żyje. Zginął tragicznie. Mąż kuzynki spłonął żywcem. Wykopał piwnicę w stodole załadowanej zbożem i ukrył się w niej w czasie przewalającego się frontu, w stodołę trafił pocisk zapalający i stanęła ona w ogniu. Kuzyn wybiegł z piwnicy jako płonąca pochodnia. Nie dało się go uratować.

Zamieszkaliśmy u rodziny i czekaliśmy na powrót ojca. Gdy wreszcie ojciec pojawił się, radość zmieszała się ze łzami. Zaczęły się opowieści o tym, co kto przeszedł w czasie okupacji i frontu. Zginęło wiele osób z rodziny i znajomych, ale cała nasza najbliższa rodzina poza naszym stryjem była w komplecie.
Mój brat został szybko wysłany do gimnazjum w pobliskim mieście. Na strychu wyszukano dla niego pantofle na podwyższonym obcasie naszej ciotki, bo te, w których dotarł razem z nami do rodziny rozpadały się i w tych pantoflach poszedł do gimnazjum.
Na jego obuwie nikt nie zwrócił najmniejszej uwagi. Każdy przychodził w tym, w czym mógł. Pierwsze lekcje to były opowieści o tym, co kto przeszedł.
Jedna z dziewcząt opowiedziała, że stała już z matką w kolejce do krematorium, gdy podeszła kobieta – kapo i z tej kolejki je wycofała.

Rodzice szybko otworzyli szkołę w wiosce. Ze strychów pościągane zostały różne papiery, z których zrobione zostały zeszyty. Zaczęło się względnie normalne życie przerywane co jakiś czas nalotami samolotów niemieckich i bombardowaniem. Wieczorami gaszono wtedy wszystkie światła, a ludzie kładli się na podłodze i się modlili.

Babcia bardzo martwiła się o syna i córkę, którzy mieszkali w Warszawie. Nie było wiadomo, czy przeżyli oni Powstanie Warszawskie, a jeśli tak, to co się z nimi dzieje.
Któregoś dnia przyszła do wsi Cyganka, która oferowała swoje wróżby. Babcia namówiona przez ciotkę zgodziła się na jej wróżenie.
- Młoda kobieta przyjdzie za kilka dni – powiedziała Cyganka – a mężczyzna za kilka miesięcy. I Cyganka poszła. Nikt nie przywiązywał do jej wróżby żadnego znaczenia.

Upłynęło kilka dni. Był ranek. Ubrałam się i wyszłam przed dom. Szłam do szkoły, gdy podeszła do mnie młoda kobieta i zapytała – Ty jesteś Marynia? Jestem twoją ciocią.

Okres spędzony u rodziny ojca wspominam z ogromnym sentymentem. Spacery z ojcem do kuzynów, różne opowieści, śpiewy pamiętam do dziś. W wiosce często widać było żołnierzy rosyjskich, uruchomione zostało kino pod chmurką. Gdy się ściemniało na ekranie usytuowanym na powietrzu rozgrywały się romantyczne i bohaterskie historie. Pamiętam oglądany pod gołym niebem film Cyrk z Lubow Orłową w roli głównej.
Moje kuzynki śpiewały piosenkę o Jasieńku, co nie wróci już… lub Katiusza.

czwartek, 15 sierpnia 2019

Lato starszej pani..

Właśnie skończyłam pracę w kuchni. Zamknęłam w słoikach  nasze brzoskwinie. Były kwaśne i twarde, bo to taki gatunek, ale z cukrem wyszedł całkiem smaczny przecier. Będzie do naleśników i do ryżu ze śmietaną na zimę.

Bardzo lubię poezję. Ostatnio wypożyczyłam z biblioteki kilka książek, a wśród nich  - Julian Tuwim Wiersze zebrane.-  Teraz siedzę i czytam poezję.
Niżej wstawiam kilka wybranych wierszy:

Julian Tuwim 
Wieczór

Uderzył wieczór złoty
W czarowne okien szyby,
Coś mi się dziwnie marzy:
- A gdyby? a gdyby?

Coś było...Wieś zielona,
Sad, ławka pod modrzewiem...
Ach, gdybym dzisiaj wiedział!
- Lecz nie wiem...lecz nie wiem...

A czy to zmierzchem było?
Tak...jakoś o wieczorze...
A jeśli - -? nie...bo przecież...
- A może...A może...

 Po prostu 

Tak - po prostu: ten las i ta chwila 

Wtedy rano, dwanaście lat temu.

Z krzaków nad strumieniem świat się wychylał
Mnie - młodemu , wesołemu , tamtemu.
 
Ach, jak świeżo było! Po białej kawie
Z werandy - w las, drżący łzami.
Usiadłem z geometrią na trawie,
Bo nazajutrz miał być egzamin.
 
Ach , jak smutno było i wesoło!
Pisklę w liściach kwiliło cichutko.
Pomyślałem: "Ptak...las...ona...szkoła..."
Bez radości i bez smutku.
 
Zamyśliłem się wtedy - na chwilę,
Tak , po prostu, nad wszystkiem , nad całem.
I tyle lat minęło, i rzeczy tyle,
A ja jeszcze jakoś nie przestałem.

Życie moje

Autorem utworu jest Julian Tuwim
 
Krwi, snów, mknień, żądz,
Gór, chmur, drżeń, zórz,
Łez, chwil, róż, słońc,
Łkań, gwiazd, gróz, mróz --!
O, ży­cie moje!
O, ży­cie moje!
Bierz, gub, trwoń, trać,
W lot, w śmiech, w gniew, w szał!
Żyć! śnić! drżeć! łkać!
Mknij, leć, pędź, w cwał!
O - ży­cie moje!!
O ży­cie moje!!
Ból? Śmierć? Tak, tak!
Wiem, wiem: czar złud!
Nic, nic! Dzień - ptak!
W pęd! w lot! w wir! w cud!
O ży­cie, ży­cie moje

 I piękna piosenka ze słowami Juliana Tuwima
Wspomnienie. Śpiewa Czesław Niemen.

wtorek, 13 sierpnia 2019

Porządkowanie.


Dziś poszłam po jakiś drobiazg do piwnicy i na chwilę zatrzymałam się przy regałach z książkami. Książek mam dużo. Mogę nie kupić sobie jakichś drobiazgów, czy ciuchów, ale koło księgarni nie potrafię przejść obojętnie. Zwykle zaglądam do środka, aby rzucić okiem na nowe tytuły, a wychodzę przynajmniej z jedną zakupioną książką lub z kilkoma. Toteż moja biblioteka rozrasta się. Początkowo książki ustawione były na regałach w moim pokoju, ale ostatnio w każdym pomieszczeniu jest ich pełno. No i zaczęło się przeglądanie dawno nie oglądanych pozycji.  - To ja to mam? - przelatywało mi przez głowę przy kolejno odkładanych na kupkę książkach. Cztery sterty książek zabrałam z piwnicy do pokoju i szukam dla nich miejsca na regałach.
Przy okazji przeglądania tytułów pomyślałam o tym, że dawno już nie panuję nad swoim księgozbiorem. Nie wiem, jakie pozycje mam i jakie są treści w poszczególnych książkach. Zastanawiam się, czy nie zrobić sobie katalogu z podziałem na różne ich rodzaje książek i ich tematykę. Tylko że to będzie ogromna praca. Boję się czy nie syzyfowa. Ale mieć bogaty księgozbiór i czuć się jak dziecko zagubione w dużym lesie? To po co te książki?

Jutro biorę się za robotę. A planowałam pracę przy pieleniu zagonków w ogrodzie.

niedziela, 11 sierpnia 2019

Wspomnienia cd.



Dziś opowiem, jak koniec wojny przeżyli członkowie rodziny mojego męża.
 
 Z opowieści mojej Teściowej.

Rodzina mojego Męża po powrocie z Prus do rodzinnej wsi zamieszkała w swoim domu. Po kilku dniach odwiedził ich niemiecki komisarz, który sprawdził, czy mają gdzie mieszkać i z czego żyć.
Czas był już bardzo niespokojny. Słychać było warkot przelatujących samolotów i coraz bliższy huk wystrzałów. Zbliżał się front.
 
Gdy front był już blisko, ludność cywilna przedostała się przez most na rzece, na stronę, gdzie były wojska rosyjskie. Rodzina mojego Męża zamieszkała w wiosce, gdzie stacjonowali rosyjscy lotnicy. Tu razem z lotnikami cała rodzina zamieszkała w jednej izbie i tu za kotarą Teściowa urodziła trzeciego syna.
W wiosce było lotnisko i co jakiś czas odbywały się naloty niemieckich samolotów i bombardowanie wszystkiego, co znajdowało się na dole. Wtedy zrywały się samoloty rosyjskie i odbywała się walka w górze. Wojskowi walczyli, a ludność cywilna starała się w domach przeczekać atak. Gaszono w domach wszystkie światła, a ludzie kładli się na podłodze
.
Dorośli pracowali, jak kto mógł, aby móc wyżywić rodzinę, a chłopcy biegali i bawili się. Te ich zabawy były bardzo niebezpieczne. Pociski różnego kalibru, od tych wielkich po małe leżały wszędzie. Można je było znaleźć na polach, w schronach, w okopach. Dostępne były na wyciągnięcie ręki. Chłopcy z takich rozbijanych o drzewa pocisków wysypywali proch i używali go do różnych niebezpiecznych zabaw. Kiedyś nazbierali dużo leżącej amunicji, wrzucili ją do schronu, z rozbitego pocisku wysypali proch i usypali z niego długą ścieżkę dochodzącą aż do pocisków. Po czym proch podpalili i popędzili do domów. Po chwili huk zatrząsł domami i szyby poleciały z okien. 
 
Wypadki śmiertelne zdarzały się wśród dzieci i wśród ludzi dorosłych.
Do rodzinnego domu przyjechał na urlop żołnierz. Postawił w kącie niezabezpieczony karabin. Jego dużo młodszy brat, który był jeszcze dzieckiem, wziął ten karabin, chciał zażartować, wycelował przez otwarte okno w dorosłego człowieka. To była chwila. Moment. Brak uwagi dorosłych i chęć zabawy dziecka. Padł strzał i martwy człowiek osunął się na ziemię.

Dzień Zwycięstwa przywitany został przez żołnierzy i ludność cywilną z żywiołową radością. Wojskowi strzelali na wiwat, wszyscy się ściskali i marzyli o odbudowaniu nie tylko spalonych i zrównanych z ziemią domów, ale także o powrocie do normalnego życia.

F.P.Ż. Kołobrzeg 81 - "Dzień zwycięstwa".

Ciąg dalszy za kilka dni.




Świat roślin.

                       Bukiecik zrobiony z kwiatków rosnących u nas na tarasie i w ogródku.

              Wisława Szymborska
Milczenie roślin

Jednostronna znajomość między mną a wami
rozwija się nie najgorzej.
Wiem co listek, co płatek, kłos, szyszka, łodyga,
i  co się z wami dzieje w kwietniu, a co w grudniu.
Chociaż moja ciekawość jest bez wzajemności,
nad niektórymi schylam się specjalnie,
a ku niektórym z was zadzieram głowę.
Macie u mnie imiona:
klon, łopian, przylaszczka,
wrzos, jałowiec, jemioła, niezapominajka,
a ja u was żadnego.
Podróż nasza jest wspólna.
W czasie wspólnych podróży rozmawia się przecież,
wymienia  się uwagi choćby o pogodzie,
albo o stacjach mijanych w rozpędzie.
Nie brakłoby tematów, bo łączy nas wiele.
Ta sama gwiazda trzyma nas w zasięgu.
Rzucamy cienie na tych samych prawach.
Próbujemy coś wiedzieć, każde na swój sposób,
a to, czego nie wiemy, to też podobieństwo.
Objaśnię jak potrafię, tylko zapytajcie:
co to takiego oglądać oczami,
po co serce mi bije
i czemu moje ciało nie zakorzenione.
Ale jak odpowiedzieć na niestawiane pytania,
jeśli w dodatku jest się kimś
tak bardzo dla was nikim.
Porośla, zagajniki, łąki  i szuwary –
wszystko, co do was mówię, to monolog,
i wy go nie słuchacie.
               Rozmowa z wami konieczna jest i niemożliwa.
               Pilna w życiu pospiesznym
               i odłożona na nigdy.

Bardzo lubię kwiaty. Mam ich trochę w ogródku i na tarasie. Bardzo o nie dbam, ale nigdy z nimi nie rozmawiałam, choć podobno rośliny taką jednostronną rozmowę lubią. A porozumiewają się między sobą przez korzenie, liście, wykorzystują to, że rosną blisko siebie. Podobno ostrzegają się o zagrożeniach.  Czytałam artykuł na ten temat wydrukowany w jakimś czasopiśmie.
Może kiedyś dowiemy się o tym, że ziemia po której chodzimy, skały na które się wspinamy i kamienie o które obijamy sobie nogi też żyją i mają na nas jakiś nieznany nam jeszcze dziś wpływ.

A my na razie nauczyliśmy się tylko jak korzystać z dóbr, które ta ziemia nam daje. I zamiast cieszyć się z tego, że dzięki tej ziemi i drzewom oraz wszelkim roślinom mamy czystsze powietrze, to biegamy z siekierami i wycinamy, co się tylko da. Jesienią sypią się na ziemię liście i trzeba je grabić, to tniemy gałęzie, żeby tych liści było mniej.
A przecież leżące na ziemi różnokolorowe liście nie przeszkadzają. Lubię ich szelest pod nogami.
Zimą mam podłogę w jednym pokoju zasłaną takimi opadłymi liśćmi, bo drzewka przeniesione z tarasu do pokoju gubią swoje futro.

Ale w ogródku wyrywam zielsko, bo zagłuszyłoby rośliny uprawiane na działce. Niech sobie rosną w innych miejscach.


środa, 7 sierpnia 2019

Trochę zamyślenia i trochę poezji.


Andrzej Poniedzielski Wesoła dumka o starości.

Jest noc. Dokoła ciemność i cisza. Co jakiś czas niebo rozjaśnia błysk. Pewno w nocy będzie burza. Nie lubię burzy w nocy. Wszystkie błyski i gramoty są jakieś wyolbrzymione, niosące niepokój. Na szczęście nasze pieski nie boją się grzmotów. Mąż zapala im światło w ich pomieszczeniu i prawie błysków nie widzą. Nawet w wieczór sylwestrowy, kiedy ludzie odpalają fajerwerki, nie tylko się nie chowają przestraszone do swojego pomieszczenia, ale biegają i obszczekują huk i dziwne światła na niebie. Wcześniej mieliśmy pieska - Komara - który w czasie burzy wpadał w panikę. Nawet przy ludziach trząsł się ze strachu.
Wiem, co to znaczy panika. Dziś już trochę wyrosłam z młodzieńczych strachów, ale kiedyś, gdy byłam jeszcze młodą kobietą, każda burza powodowała u mnie panikę. Wydawało mi się, że każdy błysk - to piorun i że ten piorun jest skierowany prosto we mnie, nawet wtedy, gdy byłam w mieszkaniu. Czułam, że nawet gdybym schowała się w czasie burzy pod łóżkiem, to i tam piorun by mnie dopadł. Do dziś nie wiem, czy to było echo przeżyć wojennych, czy moja nadmierna lękliwość.

Minęło dzieciństwo, młodość, lata dojrzałe i znalazłam się w wieku mocno dojrzałym (nie chcę pisać że zestarzałam się). Wyraz - starość - źle według mnie brzmi i powoduje, że człowiek tak siebie nazywający od razu czuje się słabszy i mniej sprawny. Wiem jednak, że te lata minione wciąż są we mnie, razem z moimi latami obecnymi. Te lata minione ujawniają się nagle. To myśl, skojarzenie, jakieś podobieństwo do tego, co było, zamyślenie....


Znad ciemnej rzeki

Leopold Staff

      Znad ciemnej rzeki wiatr przylata
      I mglistych wspomnień woń przynosi.
      Pamięć maluje przeszłe lata,
      Jak raj anielski dawni Włosi.
      Potem kask, miecz i pęd podróży,
      Płomień na ostrzu smukłej dzidy,
      Kiedy chadzałem w szatach burzy
      I żeglowałem do Kolchidy.
      Dzikie porywy i zapędy,
      Zuchwałość butna i wyniosła...
      Wreszcie manowce, winy, błędy
      I połamane leżą wiosła.
      W ruinach pająk sieci snuje,
      Czas każe płacić wiosny długi.
      Lecz nie żałuję, nie żałuję!
      I wszystko spełniłbym raz drugi.
      Bo coś w szaleństwach jest młodości,
      Wśród lotu, wichru, skrzydeł szumu,
      Co jest mądrzejsze od mądrości
      I rozumniejsze od rozumu.

niedziela, 4 sierpnia 2019

Nowy dzień - wspomnienia z dawnych lat.

Na zegarku jest godzina 24,10, czyli zaczyna się nowy dzień. Jaki będziesz dniu? Co dobrego nam przyniesiesz?
Pewno będziesz po prostu kolejnym dniem, a od nas będzie zależało, czym go wypełnimy. Nie mam jakichś szczególnych planów. Jestem już w tym wieku, że moje kolejne dni podobne są do siebie, jak krople wody. Różnią się w czasie zmieniających się pór roku od białego koloru śniegu w czasie zimy, przez soczystą zieleń wiosny, piękne kolory lata, aż po złotą, a później rozchlapaną deszczem jesień.
Moje myśli staram się trzymać tu i teraz, ale często uciekają mi w przeszłość, bo tam było moje dzieciństwo, młodość i wiek dojrzały. To były czasy różnych często bardzo silnych przeżyć, które do dziś odzywają się w postaci snów i nagle pojawiającego się niepokoju, który może być wywołany np. informacją o tym, że przeleci koło nas asteroida. Myślę, że większość tych dzisiejszych  przykrych przeżyć ma związek ze wspomnieniami wojennymi.
Dziś wstawiam dalszy ciąg opowieści o tym, jak zapamiętałam czas wojny.

Wspomnienia 3

Jeśli dziś dobrze pamiętam, to u rodziny ojca byliśmy około dwóch miesięcy. Nadszedł jednak dzień, kiedy trzeba było ruszyć dalej. Wóz został zapakowany naszym i sąsiadów dobytkiem i ruszyliśmy wszyscy w nieznane. Pogoda była zimowa. Obok nas – dzieci - na wozie siedziała nasza mama z gołymi nogami, i babcia. Reszta szła koło wozu. Te gołe nogi mamy zapamiętałam, ponieważ było bardzo zimno, padał śnieg, a mama była zagrożona gruźlicą. Wcześniej leczyła się w sanatorium.
 
Gdzieś koło południa spotkali nas żandarmi, wracający z miasteczka. Właśnie odprowadzili tam grupę ludzi, którzy mieli być nazajutrz wywiezieni do obozu w Oświęcimiu i nakazali nam dołączyć do tej grupy. Na szczęście nie chciało im się wracać z nami. Ojciec posłusznie skierował konia na drogę do miasteczka i gdy tylko żandarmi zniknęli nam z oczu, szybko skręcił w najbliższą boczną drogę, popędził konia batem do szybszego biegu i wieczorem dojechaliśmy najpierw do jakiegoś miasta, gdzie zostali nasi sąsiedzi, a później do jakiejś małej wsi. Ojciec wstępował do mijanych domów z prośbą o przygarnięcie nas, ale wszyscy odprawiali nas z kwitkiem. Zbliżał się wieczór, a my nie mieliśmy dachu nad głową. Dopiero w ostatnim domu wioski właściciele ulitowali się nad nami. Z dwu izb, które zajmowali, jedną oddali nam. Ojciec szybko sporządził pryczę, na którą wniesiono naszą pościel i na której spaliśmy wszyscy – 7 osób. 
 
Nie wiem, jak mama, która z nędzy i nerwów straciła pokarm, radziła sobie z karmieniem najmłodszej naszej siostry, gdyż krowa, która cały czas wędrowała z nami, była dopiero cielna i nie dawała nawet kropli mleka. Coś słyszałam o jakichś odżywkach, które zdobywane były dla malucha, ale gdzie i w jaki sposób – nie wiem.

Po zamieszkaniu u życzliwych ludzi zapanował czas względnego spokoju. W dzień wybiegałam z bratem poślizgać się na lodzie, wieczorem była kolacja i lokowanie się na pryczy do snu.
W nocy słychać było coraz bliższe odgłosy wystrzałów, przelatywały samoloty i wiedzieliśmy, że znowu zbliża się front.

Była już noc, gdy front tak bardzo się zbliżył, że ojciec zdecydował, że musimy gdzieś się ukryć. gdyż w czasie działań bojowych dom nie stanowił żadnego schronienia. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie przeczekać frontu w piwnicy pod naszą izbą, ale na szczęście zmienił zdanie. Dorośli zbudzili nas – dzieci i szybko uciekliśmy na zewnątrz. Nie było czasu nawet na ubieranie się. Babcia wyszła w szlafroku.

Ucieczkę tę noszę w sobie do dziś jako piękny, groźny i jednocześnie fascynujący obraz.
Była dokoła ciemna noc, którą rozświetlały zrzucane z samolotów całe girlandy światła. Szłam szybko z rodziną i patrzyłam w górę. Doszliśmy do jakiejś zagrody, gdzie widać było drzwi od piwnicy pobudowanej w podwórku. Ojciec chciał nas do tej piwnicy wprowadzić, ale gospodarz, który już się w niej ukrył z rodziną i sąsiadami, nie pozwolił nam do niej wejść. Nie chciał, jak powiedział, abyśmy mu pognietli kartofle.
 
Stanęliśmy na ganku przed domem. Okna bez szyb z wyrwanymi zawiasami obijały się o ścianę. Przykucnęliśmy za balustradką i nagle oślepił nas błysk i ogłuszył huk. To pocisk uderzył w zabudowanie gospodarcze kilka metrów od nas. Wtedy ojciec siłą wdarł się z nami do piwnicy i tam przeczekaliśmy do rana, huraganowy ogień artyleryjski i bombardowanie z samolotów. Rano było już dokoła wojsko rosyjskie. Wyszliśmy z piwnicy i dorośli poszli oglądać straty. Dom, do którego nas przygarnięto, spłonął. Koń uciekł. A po pogorzelisku chodziła tylko nasza cielna krowa.

Gdybyśmy schronili się w piwnicy pewno zginęlibyśmy w płomieniach, a ja nie pisałabym dziś wspomnień.

Ciąg dalszy opowieści za kilka dni.






piątek, 2 sierpnia 2019

Moje pierwsze zbiory.

oddać swój głos w czasie wyborów.

Wyżej jest moja upaciepiona  w pocie czoła grafika. (Muszę się trochę jeszcze poduczyć, jak grafiki robić, bo wciąż powtarzam te same elementy.)

Moje pierwsze zbiory pomidorów na zdjęciu.
W tym roku nie było dobrej pogody na ich uprawę. W czasie upałów kiepsko zawiązywały się owoce. Później zaczęła się zaraza ziemniaczana, którą na szczęście zauważyła moja Córka, a ja tę zarazę chyba spacyfikowałam środkiem ekologicznym. Chyba, bo z zarazą nigdy nic nie wiadomo.

 


To są pomidory zdjęte z krzaków. Część z nich jeszcze dojrzewa w cieple mieszkania. Wiem, że nie mają nadzwyczajnego wyglądu, ale ich smak rekompensuje wszystkie braki. Są tu pomidory pomarańczowe, czarne, żółte, czerwone, malinowe, są ciemnoczerwone wielkości śliwki.

Temperatura powietrza trochę się obniżyła, albo ja przyzwyczaiłam się do temperatury powyżej normy i można w końcu normalnie żyć. Komary w ogródku są wciąż, ale to już poszczególne sztuki, a nie rój. Dziś dostałam od koleżanki flance kruchej sałaty i je wieczorkiem posadziłam. A jutro z samego rana wybieram się do pielenia.
Prace w ogródku coraz bardziej mi się podobają. Siadam sobie na stołeczku, wszystkie problemy odpływają w siną dal, jest tu i teraz, tak jak radzą psycholodzy. Pracują ręce, zgina się kręgosłup, wyciągam górną część ciała we wszystkich kierunkach i cieszę się, że robota idzie do przodu.

A co z pracą umysłową?  Na razie leży odłogiem. Nie potrafię dzielić dnia na części i w każdej części robić coś innego. Teraz sprzątanie, za pół godziny praca przy mapie myśli, lub przy wertowaniu książek w poszukiwaniu potrzebnych informacji itd. Zwykle, gdy coś planuję zrobić, to ten pomysł mam w głowie rano, w południe i wieczorem. Jedyne, co mogę łączyć, to pracę umysłową  z muzyką i to nie z każdą. To musi być specjalny jej rodzaj, który współbrzmi z tym, co aktualnie mam w głowie.

Dziś piękna, rytmiczna muzyka.
Giovanni Marradi - A. Whiter Shade of Pale









Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...