Świat roślin.

                       Bukiecik zrobiony z kwiatków rosnących u nas na tarasie i w ogródku.

              Wisława Szymborska

Milczenie roślin

Jednostronna znajomość między mną a wami
rozwija się nie najgorzej.
Wiem co listek, co płatek, kłos, szyszka, łodyga,
i  co się z wami dzieje w kwietniu, a co w grudniu.
Chociaż moja ciekawość jest bez wzajemności,
nad niektórymi schylam się specjalnie,
a ku niektórym z was zadzieram głowę.

Macie u mnie imiona:
klon, łopian, przylaszczka,
wrzos, jałowiec, jemioła, niezapominajka,
a ja u was żadnego.

Podróż nasza jest wspólna.
W czasie wspólnych podróży rozmawia się przecież,
wymienia  się uwagi choćby o pogodzie,
albo o stacjach mijanych w rozpędzie.

Nie brakłoby tematów, bo łączy nas wiele.

Ta sama gwiazda trzyma nas w zasięgu.
Rzucamy cienie na tych samych prawach.
Próbujemy coś wiedzieć, każde na swój sposób,
a to, czego nie wiemy, to też podobieństwo.

Objaśnię jak potrafię, tylko zapytajcie:
co to takiego oglądać oczami,
po co serce mi bije
i czemu moje ciało nie zakorzenione.

Ale jak odpowiedzieć na niestawiane pytania,
jeśli w dodatku jest się kimś
tak bardzo dla was nikim.

Porośla, zagajniki, łąki  i szuwary –
wszystko, co do was mówię, to monolog,
i wy go nie słuchacie.

               Rozmowa z wami konieczna jest i niemożliwa.
               Pilna w życiu pospiesznym
               i odłożona na nigdy.

Bardzo lubię kwiaty. Mam ich trochę w ogródku i na tarasie. Bardzo o nie dbam, ale nigdy z nimi nie rozmawiałam, choć podobno rośliny taką jednostronną rozmowę lubią. A porozumiewają się między sobą przez korzenie, liście, wykorzystują to, że rosną blisko siebie. Podobno ostrzegają się o zagrożeniach.  Czytałam artykuł na ten temat wydrukowany w jakimś czasopiśmie.
Może kiedyś dowiemy się o tym, że ziemia po której chodzimy, skały na które się wspinamy i kamienie o które obijamy sobie nogi też żyją i mają na nas jakiś nieznany nam jeszcze dziś wpływ.

A my na razie nauczyliśmy się tylko jak korzystać z dóbr, które ta ziemia nam daje. I zamiast cieszyć się z tego, że dzięki tej ziemi i drzewom oraz wszelkim roślinom mamy czystsze powietrze, to biegamy z siekierami i wycinamy, co się tylko da. Jesienią sypią się na ziemię liście i trzeba je grabić, to tniemy gałęzie, żeby tych liści było mniej.
A przecież leżące na ziemi różnokolorowe liście nie przeszkadzają. Lubię ich szelest pod nogami.
Zimą mam podłogę w jednym pokoju zasłaną takimi opadłymi liśćmi, bo drzewka przeniesione z tarasu do pokoju gubią swoje futro.

Ale w ogródku wyrywam zielsko, bo zagłuszyłoby rośliny uprawiane na działce. Niech sobie rosną w innych miejscach.