Wspomnienia cd.

Dziś opowiem, jak koniec wojny przeżyli członkowie rodziny mojego męża.

 

 Z opowieści mojej Teściowej.

Rodzina mojego Męża po powrocie z Prus do rodzinnej wsi zamieszkała w swoim domu. Po kilku dniach odwiedził ich niemiecki komisarz, który sprawdził, czy mają gdzie mieszkać i z czego żyć.

Czas był już bardzo niespokojny. Słychać było warkot przelatujących samolotów i coraz bliższy huk wystrzałów. Zbliżał się front.

 

Gdy front był już blisko, ludność cywilna przedostała się przez most na rzece, na stronę, gdzie były wojska rosyjskie. Rodzina mojego Męża zamieszkała w wiosce, gdzie stacjonowali rosyjscy lotnicy. Tu razem z lotnikami cała rodzina zamieszkała w jednej izbie i tu za kotarą Teściowa urodziła trzeciego syna.

W wiosce było lotnisko i co jakiś czas odbywały się naloty niemieckich samolotów i bombardowanie wszystkiego, co znajdowało się na dole. Wtedy zrywały się samoloty rosyjskie i odbywała się walka w górze. Wojskowi walczyli, a ludność cywilna starała się w domach przeczekać atak. Gaszono w domach wszystkie światła, a ludzie kładli się na podłodze
.
Dorośli pracowali, jak kto mógł, aby móc wyżywić rodzinę, a chłopcy biegali i bawili się. Te ich zabawy były bardzo niebezpieczne. Pociski różnego kalibru, od tych wielkich po małe leżały wszędzie. Można je było znaleźć na polach, w schronach, w okopach. Dostępne były na wyciągnięcie ręki. Chłopcy z takich rozbijanych o drzewa pocisków wysypywali proch i używali go do różnych niebezpiecznych zabaw. Kiedyś nazbierali dużo leżącej amunicji, wrzucili ją do schronu, z rozbitego pocisku wysypali proch i usypali z niego długą ścieżkę dochodzącą aż do pocisków. Po czym proch podpalili i popędzili do domów. Po chwili huk zatrząsł domami i szyby poleciały z okien. 

 

Wypadki śmiertelne zdarzały się wśród dzieci i wśród ludzi dorosłych.

Do rodzinnego domu przyjechał na urlop żołnierz. Postawił w kącie niezabezpieczony karabin. Jego dużo młodszy brat, który był jeszcze dzieckiem, wziął ten karabin, chciał zażartować, wycelował przez otwarte okno w dorosłego człowieka. To była chwila. Moment. Brak uwagi dorosłych i chęć zabawy dziecka. Padł strzał i martwy człowiek osunął się na ziemię.

Dzień Zwycięstwa przywitany został przez żołnierzy i ludność cywilną z żywiołową radością. Wojskowi strzelali na wiwat, wszyscy się ściskali i marzyli o odbudowaniu nie tylko spalonych i zrównanych z ziemią domów, ale także o powrocie do normalnego życia.

F.P.Ż. Kołobrzeg 81 - "Dzień zwycięstwa".

Ciąg dalszy za kilka dni.