Nowy dzień - wspomnienia z dawnych lat.

Na zegarku jest godzina 24,10, czyli zaczyna się nowy dzień. Jaki będziesz dniu? Co dobrego nam przyniesiesz?
Pewno będziesz po prostu kolejnym dniem, a od nas będzie zależało, czym go wypełnimy. Nie mam jakichś szczególnych planów. Jestem już w tym wieku, że moje kolejne dni podobne są do siebie, jak krople wody. Różnią się w czasie zmieniających się pór roku od białego koloru śniegu w czasie zimy, przez soczystą zieleń wiosny, piękne kolory lata, aż po złotą, a później rozchlapaną deszczem jesień.
Moje myśli staram się trzymać tu i teraz, ale często uciekają mi w przeszłość, bo tam było moje dzieciństwo, młodość i wiek dojrzały. To były czasy różnych często bardzo silnych przeżyć, które do dziś odzywają się w postaci snów i nagle pojawiającego się niepokoju, który może być wywołany np. informacją o tym, że przeleci koło nas asteroida. Myślę, że większość tych dzisiejszych  przykrych przeżyć ma związek ze wspomnieniami wojennymi.
Dziś wstawiam dalszy ciąg opowieści o tym, jak zapamiętałam czas wojny.

Wspomnienia 3

Jeśli dziś dobrze pamiętam, to u rodziny ojca byliśmy około dwóch miesięcy. Nadszedł jednak dzień, kiedy trzeba było ruszyć dalej. Wóz został zapakowany naszym i sąsiadów dobytkiem i ruszyliśmy wszyscy w nieznane. Pogoda była zimowa. Obok nas – dzieci - na wozie siedziała nasza mama z gołymi nogami, i babcia. Reszta szła koło wozu. Te gołe nogi mamy zapamiętałam, ponieważ było bardzo zimno, padał śnieg, a mama była zagrożona gruźlicą. Wcześniej leczyła się w sanatorium.

 

Gdzieś koło południa spotkali nas żandarmi, wracający z miasteczka. Właśnie odprowadzili tam grupę ludzi, którzy mieli być nazajutrz wywiezieni do obozu w Oświęcimiu i nakazali nam dołączyć do tej grupy. Na szczęście nie chciało im się wracać z nami. Ojciec posłusznie skierował konia na drogę do miasteczka i gdy tylko żandarmi zniknęli nam z oczu, szybko skręcił w najbliższą boczną drogę, popędził konia batem do szybszego biegu i wieczorem dojechaliśmy najpierw do jakiegoś miasta, gdzie zostali nasi sąsiedzi, a później do jakiejś małej wsi. Ojciec wstępował do mijanych domów z prośbą o przygarnięcie nas, ale wszyscy odprawiali nas z kwitkiem. Zbliżał się wieczór, a my nie mieliśmy dachu nad głową. Dopiero w ostatnim domu wioski właściciele ulitowali się nad nami. Z dwu izb, które zajmowali, jedną oddali nam. Ojciec szybko sporządził pryczę, na którą wniesiono naszą pościel i na której spaliśmy wszyscy – 7 osób. 

 

Nie wiem, jak mama, która z nędzy i nerwów straciła pokarm, radziła sobie z karmieniem najmłodszej naszej siostry, gdyż krowa, która cały czas wędrowała z nami, była dopiero cielna i nie dawała nawet kropli mleka. Coś słyszałam o jakichś odżywkach, które zdobywane były dla malucha, ale gdzie i w jaki sposób – nie wiem.

Po zamieszkaniu u życzliwych ludzi zapanował czas względnego spokoju. W dzień wybiegałam z bratem poślizgać się na lodzie, wieczorem była kolacja i lokowanie się na pryczy do snu.

W nocy słychać było coraz bliższe odgłosy wystrzałów, przelatywały samoloty i wiedzieliśmy, że znowu zbliża się front.

Była już noc, gdy front tak bardzo się zbliżył, że ojciec zdecydował, że musimy gdzieś się ukryć. gdyż w czasie działań bojowych dom nie stanowił żadnego schronienia. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie przeczekać frontu w piwnicy pod naszą izbą, ale na szczęście zmienił zdanie. Dorośli zbudzili nas – dzieci i szybko uciekliśmy na zewnątrz. Nie było czasu nawet na ubieranie się. Babcia wyszła w szlafroku.

Ucieczkę tę noszę w sobie do dziś jako piękny, groźny i jednocześnie fascynujący obraz.

Była dokoła ciemna noc, którą rozświetlały zrzucane z samolotów całe girlandy światła. Szłam szybko z rodziną i patrzyłam w górę. Doszliśmy do jakiejś zagrody, gdzie widać było drzwi od piwnicy pobudowanej w podwórku. Ojciec chciał nas do tej piwnicy wprowadzić, ale gospodarz, który już się w niej ukrył z rodziną i sąsiadami, nie pozwolił nam do niej wejść. Nie chciał, jak powiedział, abyśmy mu pognietli kartofle.

 

Stanęliśmy na ganku przed domem. Okna bez szyb z wyrwanymi zawiasami obijały się o ścianę. Przykucnęliśmy za balustradką i nagle oślepił nas błysk i ogłuszył huk. To pocisk uderzył w zabudowanie gospodarcze kilka metrów od nas. Wtedy ojciec siłą wdarł się z nami do piwnicy i tam przeczekaliśmy do rana, huraganowy ogień artyleryjski i bombardowanie z samolotów. Rano było już dokoła wojsko rosyjskie. Wyszliśmy z piwnicy i dorośli poszli oglądać straty. Dom, do którego nas przygarnięto, spłonął. Koń uciekł. A po pogorzelisku chodziła tylko nasza cielna krowa.

Gdybyśmy schronili się w piwnicy pewno zginęlibyśmy w płomieniach, a ja nie pisałabym dziś wspomnień.

Ciąg dalszy opowieści za kilka dni.