czwartek, 31 października 2019

Po operacji jednego oka.

Dziś będzie bez grafiki i wpis będzie maleńki.
Jestem po operacji lewego oka. Zabieg miałam wczoraj. Obraz mam jaśniejszy. Teraz gubię się w pięciu rodzajach kropli, które mają być podane w ciągu dnia,. Wszystkim odwiedzającym mnie dziękuję za kciuki. Więcej napiszę, jak trochę się pozbieram. Maria.

poniedziałek, 28 października 2019

Tak widzi mnie mj prawnujk.

Dziś mój prawnusio Leoś uczeń 6 klasy szkoły podstawowej
poćwiczył pisanie charakterystyki i  poświęcił swoją pracę mojej skromnej osobie.

Charakterystyka mojej babci.

Moja babcia ma ponad 80 lat i ma na imię Marysia.
Jest średniego wzrostu, ma krótkie ciemnobrązowe włosy, jasnozielone oczy oraz ubiera się ciepło.
Jest miła, troskliwa, pomocna, wesoła, i mądra.
Często, gdy mam problemy z nauką, proszę ją o pomoc, a kiedy coś się dzieje, wiem że mogę jej o tym powiedzieć.
.      
Taką laurkę wystawił mi mój prawnusio. Ta mądrość wyrażona w jego pracy zrobiła na mnie spore wrażenie, gdyż przechodzę właśnie  kryzys dotyczący oceny samej siebie  i tego wszystkiego, co mądrością życiową się nazywa.
Wczoraj trochę się wychłodziłam i dziś źle się czuję, pocę się i boję się, że w związku z tym mogę mieć znowu przesuniętą operację.
Dziś krótki wpis, bo jestem zmęczona, zaniepokojona i ciągnie mnie do łóżka.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        


niedziela, 27 października 2019

Leśmian - mój ulubiony poeta.

 
 Gonitwa myśli w głowie wycisza się. Czytam poezję Leśmiana i zastanawiam się dlaczego właśnie ta poezja tak do mnie trafia. Mam tomiki także innych poetów i bardzo lubię ich utwory. Ale ukochanym moim poetą jest Leśmian. Wiersze Leśmiana mogę czytać o każdej porze roku i o każdej porze dnia. Działają na mnie jak balsam na ciało. Gdybym chciała dokładnie określić, co mnie tak pociąga w tej poezji, to trudno byłoby mi to wyrazić. Widzę magię słowa i zachwycam się nią. Urzekają mnie zaskakujące skojarzenia, uroda życia i miłość do wszystkiego. Poezja Bolesława Leśmiana to dar pisania w piękny poetycki sposób  o ludziach kalekich, o źdźbłach trawy, o krzywej wierzbie. Poeta wielbi świat we wszelkich jego przejawach. 
Wiersz Urszula Kochanowska zrobił na mnie takie wrażenie, że nauczyłam się go na pamięć, a z uczniami, gdy jeszcze pracowałam w szkole nagrywałam (bo praca jakiś czas trwała) Tren VIII z podkładem muzycznym, którym była:  Aria na strunie g z III Suity orkiestrowej D-dur BWV 1068 | Jana Sebastiana Bacha. Z tego co uczniowie mówili wynikało, że bardzo im się taka praca podobała.



Dziś wybrałam trzy utwory poetyckie tego poety.

 Bolesław Leśmian - poezja

Zwiewność

Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce,
Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce.
Cień ręki - na murawie... A wszystko - niczyje,
Ledwo się zazieleni - już ufa, że żyje.

A jak dumnie się modrzy u ciszy podnóża!
Jak buńczucznie do boju z mgłą się napurpurza!
A jest go tak niewiele, że mniej, niż niebiesko...
Nic, prócz tła. Biały obłok z liliową przekreską.

Dal świata w ślepiach wróbla. Spotkanie traw z ciałem.
Szmery w studni. Ja - w lesie. Mgłą byłeś? - Bywałem!
Usta twoje - w alei. Świt pod groblą w młynie.
Niebo - w bramie na oścież... Zgon pszczół w koniczynie.

Wstążka zmarłej dziewczyny na znajomej darni,
Słońce, co chwiejnie skacząc, źdźbli się w łzach deszczarni.
Wiara fali w istnienie za drugim nawrotem
I wołanie o wieczność w jaśminach za płotem.

Chód po ziemi człowieka, co na widnokresie,
Malejąc, łatwo zwiewną gęstwę ciała niesie
I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila
I wyziera z tej gęstwy w świat i na motyla.


Dookoła klombu

Dookoła klombu wzbiera ciszą śmierci południa upalność, —
Dokoła mego klombu — zgiełk i niewidzialność!

Grzmią wozy, chrapią konie i dzwonią kopyta, —
Lśni kurzawa, ku słońcu bezrozumnie wzbita!

Wciąż dokoła, dokoła... Wciąż tą samą drogą!...
Słychać wszystko i wszystkich — nie widać nikogo!

Pędzą z szumem tysiąca oszalałych borów,
Wykrzykując gwiazd nazwy i nazwy przestworów!

Brak im miejsca! Ścisk we śnie! Aż próżnia się mroczy!
Czy to — byt, czy to — niebyt tak wrzawnie się tłoczy?

Nic nie ma, prócz pośpiechu! Gdzie teraz ich — ciało?
I czy ciągle się staje to, co raz się stało?

Zdaje mi się, że pęd ich mam w uszach i skroni, —
I że lecę wraz z nimi, jeżeli to — Oni!...

A gdy wrzawa zamilka i cisza się dłuży,
Zdaje mi się, żem stanął u celu podróży...

Południe


Obłok blaskiem sam siebie zaćmiewa w upale,
Dno błękitem przeciera, lub nie ma dna wcale.
Rumianek, co w tych żarach biel gubi cudacznie,
Trzykroć w nic się odzłoci, nim kwiatem być zacznie...
Płat murawy od wzgórza całą źdźbeł bezsiłą
Zielenieje mi w oku — w skrócie i pochyło...
Głos od brzmienia własnego w tej ciszy odwyka,
Nie chce mu się być głosem — bez żalu zanika.
Drwal, nogi rozkraczywszy, z zadumą snu szczerą
W pień uderza zbłyskaną od słońca siekierą.
Echo się do uderzeń opóźnia o mgnienie,
A ja właśnie to drobne chwytam opóźnienie
I, nim odgłos siekiery osobno dolata,
Całe niebo przeżywam i zwiedzam pół świata!
W tych przerwach między echem a ciosów bezgwarem
Dusza moja, z niczego zrodzona nad jarem,
Szuka wolnej umieszczki dla trwania na nice,
Dla istnienia na opak, dla tchu — w tajemnice!
Nie wie o tem siekiera, że w ten dzień słoneczny
Pracuje na baśń moją, na mój żywot wieczny!
I że w jedną jedyną bezbrzeż się zespala
Jej połysk i pnia wygłos — mój sen i ruch drwala!
Że echo do uderzeń opóźnia się czaru,
By snom dać krztynę czasu na wstęp do bezmiaru!


JENNIFER RUSH - 'THE POWER OF LOVE' - YouTube






sobota, 26 października 2019

Jak zatrzymać straty związane z wiekiem?

Moja wiedza polonistyczna zdobyta w bardzo trudnym dla mnie okresie, bo w czasie ciężkiej depresji rozpływa się ostatnio jak sina mgła.
A ja siedzę przed komputerem i myślę, jak ją zatrzymać i utrwalać?
Pewno potrzebna jest do tego pamięć,  koncentracja i ciągła nauka czegoś nowego.
Ale co tu mówić o pamięci, gdy ostatnio ciągle czegoś szukam. Dopiero była afera z plecakiem, którego szukała połowa mojej rodziny, część moich znajomych, no i oczywiście ja.
Teraz szukam zimowej kurtki, a kurtka to nie drobiazg, który może się gdzieś zawieruszyć. Była ocieplana i dosyć długa. Sięgała mi poniżej kolan. Rozglądam się za nią już trzeci miesiąc. I nie ma. Rozpłynęła się.

Już nawet nie wspominam o mojej wiedzy polonistycznej. Jakieś jej zarysy jeszcze wciąż siedzą mi w głowie, ale to nie jest już wiedza, na której można oprzeć się bezpiecznie. Wszystko tworzy jakiś mało już ostry obraz, a gdy sięgam do szczegółów, to one się rozmywają. I na czym ma polegać teraz moja mądrość i korzystanie z niej? Czy mam powiedzieć sobie:
- Choćbyś się nie wiem jak starała, to czasu nie zatrzymasz, a ten brak pamięci i ucisk w głowie przy większym wysiłku intelektualnym - to ilość przeżytych lat.
 Może trzeba rzucić się do książek, do powtarzania tego, co zaciera się w pamięci.
A może mądrość podpowiada: - Zaakceptuj to, co jest i nie zadręczaj się, bo to nic nie pomoże, może tylko zaszkodzić. Ruszaj się więcej, bo ruch jest dobry na wszystko i zmień dietę.

Mam nadzieję, że to nie początki pana Alzheimera. bo to byłby dla mnie dramat. Żeby sobie podnieść nastrój piękna muzyka.

The Lonely Shepherd - André Rieu & Gheorghe Zamfir






środa, 23 października 2019

Jestem i piszę.

Przygotowuję się do operacji zaćmy i jednocześnie trwają przygotowania do wiosny, która co prawda jest jeszcze daleko, ale w swoim czasie przyjdzie. Ogródek jest już wynawożony i skopany. Kwasowość gleby sprawdzona. Decyzja podjęta, co będę siała i sadziła w przyszłym roku i w którym miejscu. Dziś sympatyczny pan - nasz sąsiad - obciął pędy winogron i wyciął stare pędy borówki amerykańskiej. Teraz  trzeba przygotować nasiona zebrane z pomidorów, a brakujące zamówić. Trzeba też ziemię kompostową przenieść z ogródka do kotła w piwnicy, aby czekała na siew, trzeba przygotować maleńkie doniczki do wysiewu nasion i trochę większe do przesadzania sadzonek. Tych trzeba jest sporo, a my staramy się żyć przede wszystkim jesienią i jednocześnie żyjemy już wiosną i pracą w ogródku.

Jutro jadę do Warszawy. Nie żebym tęskniła za podróżami, ale muszę jeszcze odwiedzić lekarza dermatologa. Pani anestezjolog odkryła u mnie alergię i kazała przywieźć zaświadczenie, w którym ten lekarz stwierdzi, że nie widzi żadnych przeciwwskazań do zrobienia operacji oka.

Trochę jestem monotematyczna, ale tak przeżywam zaplanowany zabieg, że potrafię tylko o jednym myśleć w tej chwili, czyli o operacji.

czwartek, 17 października 2019

Barwy.jesieni.

Po całym dniu spędzonym w Warszawie do domu wróciłam półżywa ze zmęczenia.
W związku z planowaną operacją zaćmy ostatnio tylko latam po lekarzach.
Mam jeszcze odwiedzić dermatologa, bo pani dr anestezjolog dopatrzyła się u mnie alergii. Powiedziała, żeby zrobić także testy alergiczne. Dermatolog ma włączyć leczenie i ma dać pozwolenie na wykonanie zabiegu.
Mam już podany termin operacji lewego oka. Jest to 30 dzień października. O 7 rano mam być w szpitalu. Dziś zrobiłam testy. Wynik pod koniec miesiąca. Przed operacją podam wynik lekarzom.

Wcześniej będzie sprzątanie mieszkania, żeby zlikwidować nie tylko bałagan, ale przede wszystkim kurz, który będzie zbierany wilgotnym mopem. No i będę musiała zmienić swoją aktywność. Podobno nie będzie mi wolno nic cięższego od kilograma dźwignąć przez jakiś czas i mam być ostrożna z jakimkolwiek schylaniem się. Pewno będę chodziła, jakbym kij połknęła. I nie wiem, jak długo to wytrzymam.
Już się boję, jak to będzie.
Po czterech dniach od operacji kręgosłupa przyjechałam samochodem do domu, odwiedziłam sklepy i stoiska z warzywami, zakupy zostały wniesione do auta, a ja w domu ugotowałam obiad.

Nie lubię czuć się jak inwalidka, a tu z konieczności będę musiała się trochę pooszczędzać. Trudno. Jakoś przeżyję ten okres przymusowego urlopu od pracy fizycznej.


Na drugim zdjęciu są moje piękne drzewka chyba zbyt szybko przeniesione z tarasu do mieszkania. Nie przewidziałam, że będzie jeszcze na dworze taka piękna pogoda. Skorzystałam z okazji, że odwiedził nas młody, silny pan i drzewka oraz paproć i inne rośliny wjechały do domu. Teraz można patrzeć na pokój przez ich liście. A ponieważ drzewka są duże, to można sobie także odpocząć w fotelu ustawionym między nimi.

poniedziałek, 7 października 2019

Ale dzień.

Dziś zanim odpowiem na komentarze, to najpierw napiszę o dniu dzisiejszym, żeby nie eksplodować od nadmiaru emocji zgromadzonych w krótkim czasie.
Tak, jak już pisałam wcześniej, w czasie ostatniej nocy nie zmrużyłam powiek. Nawet łyknęłam kieliszek neospasminy, gdy już leżałam w łóżku jakiś czas, a sen nie nadchodził, ale to nic nie pomogło. Pocieszyłam się tym, że już zdarzało mi się jeździć do Warszawy po bezsennej nocy, ale wiedziałam, że trzeba bardzo uważać.
Na miejsce zajechałam bez żadnych trudności i kłopotów, Załatwiłam sprawę w rejestracji, poszłam na pobranie krwi i usiadłam pod gabinetem, w którym miałam mieć jeszcze jedno badanie przed operacją oka. I nagle zorientowałam się, że nie mam plecaka, a w plecaku były dwie pary moich okularów - tych do bliży i do dali. Bez tych okularów nie jestem w stanie nic przeczytać ze względu na bardzo duża wadę wzroku.
No i zaczęło się bieganie i szukanie plecaka w różnych miejscach: w szatni, w gabinecie, gdzie pobierano mi krew i gdzie położyłam plecak, żeby nie przeszkadzał pani pielęgniarce itd. Gdy byłam już bliska desperacji zobaczyłam kątem oka, że plecak leży koło rejestracji na zewnętrznej półeczce. Odetchnęłam.
Po zakończeniu badań na wszelki wypadek wzięłam taryfę, żeby dojechać do Dworca Gdańskiego. Dojechałam bez problemów, a w dodatku pan kierowca podobnie jak ja był wygadany i opowiadał o pracy na morzu, a jak się okazało, ileś lat wstecz był marynarzem. Było sympatycznie. Na peronie trzeba było poczekać, więc zaczęłam kruszyć kupioną chałkę i sypać okruchy ptakom, które zleciały się całą czeredą tuż pod moje nogi.


Dojechałam do mojej miejscowości i przed powrotem do domu poszłam do sklepów.Wróciłam z mężem do domu.
I tu się zaczęło na nowo szukanie plecaka. Ja coraz mocniej wpadałam w panikę. Tym razem na nogi postawiłam wszystkich sprzedawców u których byłam. W poszukiwania  włączyła się także moja Wnuczka, mój Mąż no i ja sama. I gdy zaczęłam już myśleć, że plecak został w pociągu i zaczęłam się dopytywać, jak go odzyskać w rzeczach znalezionych na kolei, moja Wnuczka zadała mi proste pytanie:
Babciu! A może ty zawiozłaś go już do domu.
Plecak był w domu. Leżał za krzesełkiem. Ja czując ze zdenerwowania ucisk w głowie wzięłam pół xanaxu 05 i teraz siedzę przed komputerem i wolniutko wracam do równowagi wewnętrznej. A na odreagowanie ogromnego stresu włączam utwór muzyczny, który lubię.

Wawele & Jan Wojdak - Biały latawiec (oryginał TVP)


niedziela, 6 października 2019

Las w domu.

Wczoraj zostały przeniesione kwiaty i drzewka z tarasu do mieszkania. Na całym piętrze nie ma gdzie nogi postawić, ale udało się w samą porę kwiaty zabrać, gdyż w nocy był już mróz niezbyt wielki, ale młode listki mógł zwarzyć. Niżej przedstawiam nasze kwiaty tarasowe w mieszkaniu.

Kwiaty ustawione są jeden obok drugiego, gdyż inaczej nie pomieściłyby się w mieszkaniu.


Nasze drzewka. Wystawione na taras chronią nas w lecie od słonka.


Te same drzewka, tylko teraz patrzymy przez liście.

            To jest nasza paproć. Ma 2 lata. Gdy ją kupiłam miała zaledwie kilka listków.

Z podłogi nie zdążyłam jeszcze sprzątnąć opadłych liści. I chociaż kwiaty są podlewane systematycznie i obficie, to te liście będą się sypały przez całą zimę. Chodzi się po nich jak jesienią w lesie.
No i teraz czekamy do połowy maja. Wtedy znowu odżyją na powietrzu na tarasie.

czwartek, 3 października 2019

Jesienna zaduma.

BBM wspomniała, że dobrze byłoby pokazać wersalkę  tylko w pokrowcu, bez narzuty. I słusznie.
Tak wygląda wersalka w nowym pokrowcu. No i mamy nowe meble w pokoju. Zapłaciłam za pokrowce na wersalkę i na dwa fotele 600 złotych bez kilku groszy. Nie jest to mała suma, ale nowe meble kosztowałyby więcej. A w dodatku zarówno ja, jak i mój Mąż  staramy się mieć jak najmniej kłopotów. Nowe meble z pewnością byłyby lepsze, ale trzeba byłoby gdzieś wynieść stare, (czyli kogoś wziąć do wynoszenia) i wstawić nowe. Niby to wszystko to drobiazgi, ale my nie lubimy szarpać się tu, gdzie nie ma takiej potrzeby. Wystarczy, że wymieniana była kuchnia gazowo-elektryczna na drugą kuchnię gazowo-elektryczną. Ta wymiana jeszcze prawie śni mi się po nocach. Do dziś nie korzystałam jeszcze z piekarnika. Myślę, że jakoś sobie poradzę, tym bardziej, że pan, który odwiedza nas, gdy jest jakaś naprawa sprzętu AGD wytłumaczył mi które pokrętło do czego służy i jak je włączać. Zaznaczył; kolorowym mazakiem te fragmenty instrukcji, które trzeba przeczytać stąd - dotąd.
I nagle zdałam sobie sprawę, że nie tylko boję się różnych nowości, ale że męczą mnie one. Te nowości dotyczą zwykle urządzeń kuchennych, bo tu trzeba czytać instrukcję. Wstyd powiedzieć, ale ja instrukcji nie umiem czytać. Według mnie wszystkie instrukcje pisane są językiem technicznym. A ten język  do mnie nie trafia.

Ale już na przykład do robienia różnych sałatek, surówek, dżemów podchodzę na zupełnym luzie. Mieszam produkty, bo jestem ciekawa, co z tego połączenia wyjdzie.
Dziś spojrzałam do koszyka i zobaczyłam kilka jabłek i trochę marchwi, która została po wczorajszym zrobieniu wekowanej surówki na zimę. No i bez żadnego przepisu, tak na oko, udusiłam obrane i pokrojone jabłka z również obraną i pokrojoną marchwią bez cukru i i innych dodatków. Sok, który się wytworzył w czasie gotowania był przepyszny i wypiłam go cały kubek, ale jeszcze nie wiem do czego będzie dobry taki dżem. Może do ciasta, może do mięsa - zobaczymy.

No i milowymi krokami zbliżają  się  moje wyjazdy na rehabilitację. Za 10 dni pierwszy wyjazd po przerwie letniej do Warszawy.

Elzbieta Adamiak Jesienna zaduma.




środa, 2 października 2019

                                                         Fotel w bordowym pokrowcu





                                                                Zniszczona wersalka

Wstawiam zdjęcie starego pooklejanego plastrem oparcia od wersalki i wyżej fotel w w bordowym pokrowcu. Pod pokrowcem oparcie fotela jest tak samo zniszczone jak w wersalce.

                                                                  Chmury nad jezdnią.

Chmury. Takich i podobnych chmur jest ostatnio na niebie sporo i prawie każdego dnia  pada deszcz. W czasie  rozchlapanej pogody nie mam ochoty nawet nosa wystawić za drzwi. Trwa przygotowywanie domu i ogrodu do zimy.
Pani sprząta mieszkanie, bo ja boję się wchodzić na drabinę przy myciu okien, a ja przerabiam to, co urosło w ogródku. Buraczki były mikroskopijne, a mimo to po dodaniu do nich tartych jabłek zdołałam napełnić nimi kilkanaście słoiczków po dżemie. Marchewkę, (jak mały palec u ręki) oskrobałam, utarłam na wiórki i po dodaniu posiekanej kapusty i papryki zamknęłam w słoiki jako surówkę na zimę. I chociaż surówka powinna być surowa, to ja poddałam ją pasteryzowaniu. Podobno ma być bardzo smaczna. Zobaczymy.

Siedzę. Ręce mi pracują, a ja myślę.

Myśl pierwsza:
-  Z jaką rzeczywistością przyjdzie nam się zmierzyć po wyborach?

Myśl druga:
- Jak będzie wyglądało przygotowanie do operacji zaćmy i jak będzie wyglądało nasze życie (moje i Męża) po operacji mojego oka? Już słyszałam, że nie można nic dźwigać, chyba nie można zbytnio się pochylać. No i pewno będzie niewielki kłopot, bo na razie dom, sprzątanie, gotowanie, zakupy - to moja działka.

Myśl trzecia:
- To nie myśl, tylko niepokój, że mogłabym przegapić jakieś badanie, czy termin mojej operacji. A takie przegapienie kosztowałoby mnie ustawienie się  w kolejce po raz drugi i czekanie następny szmat czasu na zabieg.










Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...