oddać swój głos w czasie
wyborów.

Wyżej jest moja upaciepiona w pocie czoła grafika. (Muszę się trochę jeszcze poduczyć, jak grafiki robić, bo wciąż powtarzam te same elementy.)
Moje pierwsze zbiory pomidorów na zdjęciu.
W tym roku nie było dobrej pogody na ich uprawę. W czasie upałów kiepsko zawiązywały się owoce. Później zaczęła się zaraza ziemniaczana, którą na szczęście zauważyła moja Córka, a ja tę zarazę chyba spacyfikowałam środkiem ekologicznym. Chyba, bo z zarazą nigdy nic nie wiadomo.
To są pomidory zdjęte z krzaków. Część z nich jeszcze dojrzewa w cieple mieszkania. Wiem, że nie mają nadzwyczajnego wyglądu, ale ich smak rekompensuje wszystkie braki. Są tu pomidory pomarańczowe, czarne, żółte, czerwone, malinowe, są ciemnoczerwone wielkości śliwki.
Temperatura powietrza trochę się obniżyła, albo ja przyzwyczaiłam się do temperatury powyżej normy i można w końcu normalnie żyć. Komary w ogródku są wciąż, ale to już poszczególne sztuki, a nie rój. Dziś dostałam od koleżanki flance kruchej sałaty i je wieczorkiem posadziłam. A jutro z samego rana wybieram się do pielenia.
Prace w ogródku coraz bardziej mi się podobają. Siadam sobie na stołeczku, wszystkie problemy odpływają w siną dal, jest tu i teraz, tak jak radzą psycholodzy. Pracują ręce, zgina się kręgosłup, wyciągam górną część ciała we wszystkich kierunkach i cieszę się, że robota idzie do przodu.
A co z pracą umysłową? Na razie leży odłogiem. Nie potrafię dzielić dnia na części i w każdej części robić coś innego. Teraz sprzątanie, za pół godziny praca przy mapie myśli, lub przy wertowaniu książek w poszukiwaniu potrzebnych informacji itd. Zwykle, gdy coś planuję zrobić, to ten pomysł mam w głowie rano, w południe i wieczorem. Jedyne, co mogę łączyć, to pracę umysłową z muzyką i to nie z każdą. To musi być specjalny jej rodzaj, który współbrzmi z tym, co aktualnie mam w głowie.
Dziś piękna, rytmiczna muzyka.
Giovanni Marradi - A. Whiter Shade of Pale

Wiele ciekawych zajęć łączysz ze sobą, a pomidory mają smakować, te które tylko wyglądają nie smakują dobrze. Dostałam kilka od znajomego hodowcy, są przepyszne...
OdpowiedzUsuńJeśli chodzi o pomidory, to jest tak właśnie, jak piszesz. Dopóki nie znałam smaku własnych pomidorów produkowanych bez chemii, to sama tego nie wiedziałam. Serdecznie Cię pozdrawiam.
UsuńW mieście tylko na rynku można dostać smaczne pomidory, choć zapewne smak Twoich i tak bije je na głowę :) Grafika wyszła Ci ognista, taka akurat na letni sierpień. Uściski i miłych prac ogrodowych 🙂
OdpowiedzUsuńZ tymi pracami, to jest różnie. Wczoraj pełłam zielsko i sadziłam sałatę lodową, a dziś czuję głowę i właśnie pakuję się do łóżka, choć jest dopiero połowa dnia.Ściskam Cię mocno.
UsuńWaleczna kobieto, chyba wygrałas walkę z tą zarazą.I u mnie pierwsze zbiory , pychota, coś innego jak w sklepie, mniej owoców ale nam starczy, przecierów nie będzie bo wszystko jemy na bieżąco.Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńA ja chyba będę miała sporo pracy przy przecierach pomidorowych na zimę, bo już dziś stoi duże pudło napełnione dojrzewającymi pomidorami. A to dopiero początek sezonu pomidorowego. Pozdrawiam.
UsuńO tak, wiem coś o pomidorach uprawianych samodzielnie i to nawet nie to, że ja je uprawiam, ale znam ten jedyny w swoim rodzaju smak. Moja teściowa hoduje je na działce i aby były smaczne i słodkie podlewa je wodą z mlekiem. Nie orientuję się czy to standard przy uprawie pomidorów, ale tak właśnie czyni.
OdpowiedzUsuńSerdeczności przesyłam :
Nie słyszałam o podlewaniu pomidorów wodą z mlekiem. Bardzo możliwe, że jest to świetny sposób. Dziękuję za radę.
UsuńJuż szabas zbliż się Mario wielkimi krokami. Lampka Szabasowa w znaku Lwa, zaś Miesiączek w znaku uwielbiającej działkowiczów i pracujących ręcznie Panny. Miłej soboty!
OdpowiedzUsuńPs. Też mam za miastem działkę - wspominałem - i hektar czarnoziemu, który dzierżawi daleki kuzyn. Po napisaniu książki zamierzam tam postawić sobie domek letniskowy.
UsuńPs. Właśnie dziś skończyłem przed 15.20 kiedy to Miesiączek wkraczał w znak Panny sprzątać pozostałości po remoncie. Ulatałem się bardzo dużo. Będziemy w kontakcie.
UsuńMasz bardzo ciekawe plany. Trzymam kciuki za ich realizację. Pozdrawiam.
UsuńPomidorki śliczne, jak kolorowe koraliki :) Pamiętam smak i zapach babcinych pomidorów, rosły przy południowej ścianie domu, babcia je podlewała czymś (nie wiem czym. Czasem zielone dojrzewały na parapecie na ganku.
OdpowiedzUsuńJa też zbieram jeszcze nie w pełni dojrzałe i trzymam je w pudle na oknie (ale nie na słońcu).
UsuńCzemu nie na słońcu? Myślałam, że w słońcu lepiej dojrzeją i szybciej.
UsuńNa słońcu dobrze dojrzewają na krzakach. W domu lepiej, gdy są w tekturowym pudle i stoją na oknie, ale nie w ostrym słońcu, bo mogą się ugotować. A może ja nie mam racji? Nie wiem. Moje trzymam na wschodnim oknie.
UsuńMówisz, że wciąż w grafice te same elementy. I dobrze. A muzyka? Ile jest nut- a ile przecudnych utworów z nich złożonych. Nie umniejszaj swoich osiągnięć! ;)
OdpowiedzUsuńTo, co piszesz, to prawda, ale jakby się dało wprowadzić coś nowego do moich grafik, to chętnie bym z takiej możliwości skorzystała.
OdpowiedzUsuńPomidory wygladają apetycznie
OdpowiedzUsuńSą bardzo smaczne, ale pracy przy nich sporo.
Usuńgrafika /pierwsze spojrzenie/: milczenie, bo jak oglądam ekspresję artystyczną to nie myślę...
OdpowiedzUsuńgrafika /drugie spojrzenie z włączonym myśleniem/: piękno prostoty w całej swojej krasie...
grafika /trzecie spojrzenie (quasi-profesjonalne)/: warto ćwiczyć warsztat, rób to (please), ale nie zgub po drodze (please!) świeżości umysłu początkującej...
...
w Twoich pomidorach po prostu się zakochałem... tylko jak im tą miłość okazać: jeść oczami, czy oglądać "paszczą"?...
...
zaś muzą rozsmarowałaś mnie po suficie budząc wspomnienia dawnych licealnych przytulasów (i nie tylko zresztą) na tle wersji w wykonaniu Procol Harum...
p.jzns :)...
Bardzo Ci dziękuję za Twój piękny i bardzo mnie motywujący komentarz. Byłam nim i zażenowana i wzruszona jednocześnie. Zażenowana, bo komputerowiec ze mnie żaden. W czasach mojego dzieciństwa aparat radiowy ze słuchawkami był w domach na wsi, gdzie mieszkałam, ogromną rzadkością, a o komputerach w Polsce jeszcze nikomu się nie śniło. To, co próbuję dziś robić na komputerze, to efekt tego, że miałam kogo pytać i prosić o pomoc będąc już w wieku mocno dojrzałym i wiem, że poznałam zaledwie maleńką część alfabetu komputerowego. Jeszcze raz dziękuję i serdecznie pozdrawiam.
UsuńW ogóle nie oglądam telewizji i nie czytam brukowców. Zauważyłam, że tam tylko straszą, a niepotrzebne mi to. Zaś gdy wydarzy się coś naprawdę ważnego, dowiem tak czy inaczej od ludzi.
OdpowiedzUsuńJa czasami zerkam na ekran komputera, bo dobrze jest wiedzieć, co się w kraju i na świecie dzieje i jednocześnie mieć własne spojrzenie na sprawę.Serdecznie Cię pozdrawiam.
UsuńTeż staram się dawkować sobie medialne doniesienia, ale niestety, rzeczywistość sama się przypomina.
OdpowiedzUsuńA grafika, jak zwykle, pełna wdzięku.
Serdecznie pozdrawiam.
Ja, podobnie jak Ty, wiadomości w telewizji oglądam okazjonalnie i wybieram najbardziej, moim zdaniem, obiektywną stację. Ściskam Cię mocno.
OdpowiedzUsuńNiezwykle kolorowe te pomidorki!
OdpowiedzUsuńMy mamy tradycyjne koktajlowe, ale ten ich smak, och , ten jest niezwykly.
Cieszę się, że Cię odnalazłam po tej trudnej dla mnie przeprowadzce Z Bloxa na Bloggera. Serdecznie Cię pozdrawiam.
OdpowiedzUsuń