Zamyślenie.

Bardzo podobał mi się cytat Marka Aureliusza i dlatego go wstawiam do dzisiejszego wpisu. To prawda. Najważniejsze, że żyjemy my i nasi bliscy, że możemy się cieszyć z każdego kolejnego dnia i z każdej kolejnej nocy.

Ale tak jakoś jest, że łatwiej i chętniej myślę i piszę o tym, co mnie niepokoi, co każe mi zastanawiać się, nad tym, czy wszystko ze mną jest w porządku.  No i co z tego zastanawiania się wynika. 

Po pierwsze tracę pamięć. i to nie tracę pamięci o tym, co przeszło i minęło, ale dotyczy tego, co jest tu i teraz. Nie bardzo już mogę polegać na swojej pamięci. I co ciekawe, gdy idę do sklepu, (co w w ostatnim czasie dosyć rzadko się zdarza, bo zaopatrzeniem nas w żywność i inne potrzebne produkty zajmuje się nasz syn mieszkający w tej samej miejscowości co my, lub córka, która co jakiś czas przyjeżdża do nas z Bieszczad) to wiem, co trzeba kupić i na ogół radzę sobie z tym dobrze. Gorzej, gdy trzeba zapamiętać jakiś termin, jakąś sprawę do załatwienia itd. 

W 2018 roku miałam robione badanie psychologiczne i wypadło jeśli nie bardzo dobrze, to z całą pewnością dobrze. A dziś moja pamięć bardzo mnie niepokoi. W dodatku bardzo zeszczuplałam. Kiedyś bardzo bym się z tego cieszyła, dziś mnie zastanawia, z czego to chudnięcie wynika. Ostatnio moje waga jest taka, jak w czasach, gdy miałam dwadzieścia kilka lat. 

Czyli, krótko mówiąc, martwić można się wszystkim,. Nawet tym, co powinno nas cieszyć. Chwilami zastanawiam się nad tym, do czego mi to zamartwianie się jest potrzebne.

Teraz, gdy jesteśmy już oboje z mężem zaszczepieni wybieram się do lekarza psychiatry, aby porozmawiać z nim o moich niepokojach. Nie jest wykluczone, że  ten niepokój, który siedzi we mnie i co jakiś czas wychyla łeb, ma związek z długotrwałym siedzeniem w domu, ma związek z brakiem kontaktów z ludźmi, chociaż ja i tak nie jestem w złej sytuacji.  Sympatyczni sąsiedzi są za siatką z jednej i drugiej strony naszej działki i po drugiej stronie drogi. Ale ja siedzę w domu i nie ruszam się nigdzie dalej.

          Wisława Szymborska

Chmury

Z opisywaniem chmur
musiałabym się bardzo śpieszyć -
już po ułamku chwili
przestają być te, zaczynają być inne.

Ich właściwością jest
nie powtarzać się nigdy
w kształtach, odcieniach, pozach i układzie.

Nie obciążone pamięcią o niczym,
unoszą się bez trudu nad faktami.

Jacy tam z nich świadkowie czegokolwiek -
natychmiast rozwiewają się na wszystkie strony.

W porównaniu z chmurami
życie wydaje się ugruntowane,
omal że trwałe i prawie że wieczne.

Przy chmurach
nawet kamień wygląda jak brat,
na którym można polegać,
a one cóż, dalekie i płoche kuzynki.

Niech sobie ludzie będą, jeśli chcą,
a potem po kolei każde z nich umiera,
im, chmurom nic do tego
wszystkiego
bardzo dziwnego.

Nad całym Twoim życiem
i moim, jeszcze nie całym,
paradują w przepychu jak paradowały.

Nie mają obowiązku razem z nami ginąć.
Nie muszą być widziane, żeby płynąć.