Moja Ciocia Helena.

 

Dziś 2 marca - imieniny Heleny. Wszystkim Helenom życzę dużo zdrowia i radości. 

Żal, że nie ma już mojej cioci Heleny. Moja ciocia była wspaniałą osobą. Na stałe mieszkała w Warszawie, ale odwiedzała nas na wsi. Pamiętam przyjechała do nas w czasie wojny.  Przywiozła mi wtedy piękną ilustrowaną książkę z baśniami. W czasie takich przyjazdów wyciągałam ciocię na spacery po polach i miedzach i słuchałam uważnie, co do mnie mówi. A ciocia szła ze mną i poświęcała mi swój czas i uwagę.

Po powstaniu warszawskim została wywieziona do obozu w Mautchausen. Gdy nasza rodzina po przetoczeniu się działań wojennych dotarła do rodziny mieszkającej koło Wyszkowa, ciocia nas odnalazła. 

Pamiętam: Pewnego dnia do wioski, w której zamieszkaliśmy u rodziny, przyszła Cyganka i zaczęła ludziom wróżyć. Moja babcia też poprosiła o wróżbę i cyganka powiedziała, że kobieta z rodziny przyjdzie za kilka dni, a mężczyzna znacznie później. Wróżby tej ani babcia, ani moi rodzice nie wzięli zbyt poważnie. Wróżba, jak wróżba. Zabawa i tyle. 

Za dwa, czy trzy dni wyszłam do szkoły, którą moi rodzice zorganizowali w sąsiedniej wsi. Na dróżce prowadzącej do domu zobaczyłam kobietę, która spojrzała na mnie i zapytała: - Czy ty jesteś Marynia? -Tak. - odpowiedziałam.       - Jestem twoją ciocią. 

Jaka to była radość. Ile opowieści. A wuj odnalazł nas za kilka miesięcy.

Pamiętam przyjazdy cioci i wuja do nas. 

Wieczór. Ja i moje siostry leżymy już w łóżkach. Drzwi są otwarte do pokoju, gdzie przy stole siedzą rodzice, babcia, ciocia, wujek i słychać opowieści wojenne i obozowe. Ciocia Helena była w obozie w Mauthausen. Niemcy wywieźli ją  po powstaniu warszawskim. Do dzisiaj słyszę cioci opowieści o mordowaniu więźnia na dziedzińcu obozu, gdy reszta więźniów stała karnie w szeregu. Widzę kij, którym duszony był człowiek.Widzę także, także jak ciocia idzie z resztą więźniarek i z nadzorcą do pracy w fabryce broni, która mieściła się we wnętrzu góry. Więźniarki idą jedna za drugą. Bardzo uważają, aby stopy stawiać w miejscach, gdzie widać ślady poprzedniczki. Każdy nieostrożny krok mógł spowodować nieszczęście. Łatwo można było polecieć w przepaść.

My trzy siostrzenice lubiłyśmy ciocię odwiedzać. Ciocia kochała nas. Wspierała wszystkie nasze pomysły i decyzje. - Masz rację - mówiła, gdy opowiadałam Jej o zajęciach na które postanowiłam jeździć. - Dbaj o siebie!  - Zrób mi herbaty! -  czasami prosiła. - Bardzo dobra jest ta herbata. -  Była człowiekiem o wielkim sercu.

Odpoczywaj Ciociu w pokoju!