Zamyślenie....

Dziś próbuję wstawić samą grafikę bez umieszczania jej w kwadracie lub w kole.  Zobaczę, jak to wyjdzie na blogu. 

💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚

Za oknem robi się wiosennie. Świergot ptaków słychać nawet w mieszkaniu. Cieszą się łobuzy, gdyż rano, tak jak zwykle, dostały spory kubek ziarna, w tym słonecznik łuskany. Jeszcze wkoło jest biało, ale śnieg i lód już się topią.

A jak to było, gdy wiosna zbliżała się wtedy, gdy ja byłam młodą dziewczyną? Czy było inaczej? 

Tak było inaczej. Inaczej było we mnie. Czułam tę wiosnę w sobie. We mnie był wiosenny zapach, był przypływ energii, życia, była ciekawość i pytanie - co może przynieść przyszłość. A wszystko to, co miało przyjść, było z niecierpliwością  oczekiwane, wszystko było piękne, tajemnicze i zmysłowe. Żołnierz z czynnej służby jakiż to był w moich oczach dorosły mężczyzna. Był wprost uosobieniem dorosłości i męskości. Co jakiś czas spotykałam takich  żołnierzy na drodze. Nic dziwnego dwa przystanki autobusowe dalej była jednostka wojskowa. Każdy chłopak powyżej lat osiemnastu był w moich oczach dorosłym mężczyzną. O trzydziestolatkach, czy czterdziestolatkach myślałam jak o starcach. Dziwiło mnie, że Wokulski - pan po czterdziestce - jeszcze przeżywał miłosne zapały. 

A dziś? Wyszłam z domu i na ulicy przeszłam obok czterech żołnierzy. Usłyszałam: - I on, kurwa, przyszedł, kurwa, wziął pistolet, kurwa  -  Przeszli. Ucichły ich głosy. 

- Jakież to dzieci! - pomyślałam, mając wciąż w oczach twarze młodych ludzi i ich sylwetki. Gdzie ich dorosłość, dojrzałość. To jeszcze żółtodzioby. Czy teraz do wojska przyjmują młodszych ludzi? Nie. To ja patrzę na nich z wysokości swoich 86-ciu lat. Przez te lata wiele już widziałam, wiele przeżyłam, wiele zrozumiałam, wiele moich wcześniejszych przekonań zweryfikowałam. Dziś zamiast oczekiwać, staram się być całą sobą w tym, co jest. Staram się widzieć, słyszeć, rozumieć i żyć zgodnie z moimi potrzebami tak fizycznymi, jak i psychicznymi.