Upał.

 Godzina 12 w południe.  Właśnie wyszłam z wanny, w której stoi letnia woda do ochłody.  W pokoju kręci się wiatrak mieląc powietrze. Na sobie prawie nic nie mam, poza bardzo lekką,  przewiewną,  bawełnianą sukienką. Myśli jakieś ciężkie, ledwo je zbieram do kupy.                                                             Upał.

I pytanie - Jak ten upał przetrwać w możliwie bezpieczny sposób? Oczywiście, w dzień nie wychodzę z domu. O żadnych sklepach,  zbieraniu ogórków na działce, czy pieleniu zielska,  nie ma nawet mowy.

Jedyny sposób na przetrwanie, to chłodna woda w wannie i moczenie się w niej, co jakiś czas, łóżko, żeby odpocząć i różne myśli, najczęściej niewesołe. 

Jak nazwać najdokładniej to, co teraz przeżywam? Jedyna odpowiedź, jaka mi się nasuwa to -  starość.

I od razu widzę postać mojej babci. Burzy chyba się nie bała, za to bała się odchodzenia z tego świata. Była kochana, rozumiała życie i jego różne zawirowania. Żałuję, że nie doceniłam jej wielkiego serca dla nas wnuków wtedy, gdy jeszcze była z nami. Razem z babcią odeszła dla mnie cała epoka, w której żyła.

Krzysztof Cezary Buszman

Przewodnik po chmurach. Recytacja Krzysztof Kolberger.