Marazm.

 

                    

Pomidory w ogródku zniszczyła zaraza. Liście z czarnymi plamami i porażone chorobą owoce zrywam i wynoszę do kosza na śmieci. Chciałam mieć pomidory bez oprysków chemicznych, no to mam. Owoce zielone i jeszcze nie uszkodzone zebrałam i przyniosłam do domu. Liczę na to, że przynajmniej część z nich dojrzeje na parapecie. Nie jest jednak wykluczone, że z parapetu powędrują także do kosza. Ogórki się kończą. W malinach jest bardzo dużo zielska, które trzeba możliwie szybko wyrwać i wyrzucić na kompost. Dom czeka na gruntowne sprzątanie z myciem okien włącznie, bo wiosna minęła, a praca do wykonania została. Czyli na nudzenie się nie mam czasu. A tu lato w pełni. A ja zamiast wziąć się solidnie za robotę, to rozmyślam. 

Na tarasie jest bardzo przyjemnie. Stoją tu trzy duże donice z kwitnącymi kwiatami, stoją także dwa spore drzewka dające cień. Ten taras to bardzo miłe miejsce do odpoczynku. Można wstawić tu leżak i opalić choćby nogi, czy poczytać książki. A ja zaglądam tu przede wszystkim wieczorem, gdy trzeba podlać drzewka i kwiaty.

Gdzieś mnie  niesie. Ciałem jestem w domu lub na działce, a myślami pędzę przed siebie. Najczęściej idę rozgrzanymi ulicami Warszawy. Nawet zbytnio się nie rozglądam. Idę w moich wyobrażeniach tak, jak chodziłam kiedyś, ileś lat wstecz. 

Nie zachowuję się jak starsza pani, tylko w zależności od pory dnia, nastroju i chęci raz jestem młodą dziewczyną, raz dojrzałą kobietą, która nie jest wolna od różnych głupich zachowań, a kiedy indziej jestem stateczną starszą panią z całym szeregiem pytań zwykle dotyczących przyszłości.  Towarzyszy mi wtedy pytanie - i co dalej?  I na to pytanie staram się nie odpowiadać. Odpowiedź znam, ale  staram się nie ubierać jej w słowa.