Czekam na wiosnę. z powieścią i poezją przed sobą.

Tak się szaro zrobiło na dworze, że postanowiłam wprowadzić do bloga trochę wiosny a wraz z nią biel kwiatów i zieleń liści. To kwitnący przy siatce ogradzającej działkę duży rozrośnięty jaśmin.
Nawet jak spojrzę na obrazek, to mi od razu lżej na duszy. Na prawdziwą wiosnę trzeba jeszcze poczekać. Zima na dobre się jeszcze nie zaczęła. I dobrze. Wcale za nią nie tęsknię.Nie wiem, jak to się dzieje, ale gdy drogi robią się śliskie, to dzieci idą pewnym krokiem po nich i nawet na chwilę nie
tracą równowagi. Ja siedzę wtedy przy oknie i cieszę się, że nigdzie nie muszę wychodzić.

W takie dni lubię czytać wiersze, no i moją ukochaną książkę Chłopi Reymonta. . Otwieram książkę na dowolnej stronie i przenoszę się myślami i wyobrażeniami do wsi - Lipce. Odwiedzam tu starych znajomych, bo po tak częstym zaglądaniu do tekstu książki to są już ludzie tak mi bliscy, jak moja rodzina. Witam się z nimi wszystkimi i czuję, że to moje miejsce.
Od razu przypominają mi się opowieści mojej Teściowej o życiu na wsi, o kłótniach, wspólnym darciu pierzy i różnych wydarzeniach. A moja Teściowa lubiła opowiadać i cieszyła się, że ja Jej opowieści zapisuję. Teraz, gdy Jej już nie ma, dzieci i wnuki czytają moje zapiski.

Na zakończenie dzisiejszego wpisu wiersz Krzysztofa, Cezarego Buszmana

BO MY LUBIMY .

W słowach na pozór tych niewinnych
Wciąż ze zdziwieniem odkrywamy
Że to co mówi się o innych
Najwięcej mówi o nas samych.

I odkrywamy też niezłomnie
Na życia ostrych zbyt zakrętach
To, że najtrudniej jest zapomnieć
O czym się nie chce już pamiętać.

Bo my lubimy - daję słowo
Stare prawdy odkrywać na nowo.

I odkrywamy ze zdziwieniem
Że człowiek zbiera to, co sieje
Więc warto czyste mieć sumienie
Bo wtedy łatwiej o nadzieję.

I odkrywamy głupio nieraz
Za Nowy Rok wznosząc szampana
Że najpierw kiedyś się umiera
A później cała wieczność dla nas