Terapia. Lekcja życiowa nr 2

To, co napiszę o terapiach, będzie to tylko mój odbiór i nauki, które z nich wyciągam.
W żadnym razie nie będzie to jakakolwiek ich ocena.

Właśnie jestem na terapii. Siedzimy na wykładzinie podłogowej tworząc koło, a między nami dwie psychoterapeutki.
Słyszę polecenie, żeby zgłosiły się te osoby, które chcą brać udział w psychodramie. Zgłasza się nas kilka. Siadamy jak uczniowie w klasie po cztery  obok siebie. Reszta tworzy następne rzędy. Ja jestem w trzecim rzędzie.
Jedna ze zgłoszonych gra rolę nauczycielki.
- Na dzisiejszej lekcji geografii chciałabym, abyście mi przypomnieli... - zaczyna mówić, a ja staram się być coraz mniejsza, prawie niewidoczna.
- Co ja wiem z geografii? - myślę i prawie wciskam się za plecy siedzącej przede mną osoby.
- Jak mnie zapyta, to wyjdę na kompletnego durnia, co to, ani me, ani be.
- To może ty spróbuj coś powiedzieć na ten temat....  - prowadząca lekcję pyta siedzącą przede mną osobę. A ja się kulę i staram się być niewidzialna.

                Przerwa po króciutkiej psychodramie i za jakieś pół godziny następna.

Tym razem nauczycielka jest jakaś mało zorganizowana. To raczej my - uczennice - zagadujemy ją, a nie ona nas.
- Proszę pani! - woła jedna z uczestniczek -  A ja dziś widziałam wypadek - i opowiada o czymś, co z lekcją nie ma kompletnie żadnego związku i co być może w ogóle się nie wydarzyło, a nauczycielka słucha, rozmawia z dziewczyną, jakby sama też była zainteresowana tym wypadkiem. A ja czuję się lekka i swobodna. Nic mi nie grozi. Nawet jeśli mnie o coś nauczycielka zapyta, to atmosfera jest taka przyjazna, że nic się nie boję.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Po powrocie do domu myślę, jak trzeba prowadzić lekcje, żeby uczniowie z jednej strony czuli się bezpieczni, żeby nie przeżywali lęku, a z drugiej strony, żeby ich nauczyć tego, co trzeba.  Przecież wiele dzieci może być nieśmiałych, niepewnych czy na tle klasy dobrze wypadną i trzeba na nie zwrócić uwagę i starać się im pomóc.
Następnego dnia idę do pracy.
Zaczyna się lekcja języka polskiego i jedna z dziewczynek pyta mnie, czy może wyjść do pani pielęgniarki, bo boli ją brzuch. Przypomina mi się, że ostatnio coś często brzuch ją boli. W tym momencie błysnęła mi myśl, że może się boi, bo np. nie jest przygotowana do lekcji.
- Małgosiu! zwracam się do dziewczynki spokojnie, a odrobiłaś pracę domową?
- Nie! - słyszę cichutko wypowiedziane słowo.
- To dlaczego nie powiedziałaś mi tego na początku lekcji, tylko siedzisz i drżysz ze strachu.
Ból brzucha ustąpił, jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sprawa się wyjaśniła. I co miałam ją zbesztać? Pewno by się zamknęła w sobie i nie byłoby już dobrego kontaktu z nią. W końcu nie stał się żaden dramat. Nie ona pierwsza nie odrobiła zadanej pracy. Dziecko ma się czuć bezpiecznie w domu, na lekcji, wszędzie. A lekcje trzeba tak poprowadzić, żeby mimo tych czasami nieodrobionych  prac nauczyć je tego, co trzeba, chociaż nie jest to takie proste i nie zawsze się to udaje.

A czy ja się w tej sytuacji dobrze zachowałam? Nie wiem. Może dałam w ten sposób dziewczynce sygnał, że nie zawsze musi starać się prace domowe odrabiać.
W moim pojęciu nigdy nie jest wiadomo do końca, jakie wnioski wyciągnie dziecko z zachowania osoby dorosłej i dlatego ogromnie ważna jest spokojna, życzliwa rozmowa dorosłego z dzieckiem.
Wychowanie dziecka na mądrego, odpowiedzialnego człowieka, ciekawego świata i ludzi nie jest sprawą prostą ani łatwą.

My - dorośli - też się ciągle uczymy. Nauka ta pochodzi nie tylko ze szkoły, ale uczymy się poprzez rozmowę z drugim człowiekiem, poprzez obserwację swoich własnych zachowań w różnych sytuacjach, poprzez analizowanie własnych wypowiedzi i tego, co się za tymi wypowiedziami kryje.

A czego trzeba, aby dostrzec możliwości dziecka, jego uzdolnień i pomóc mu je  rozwijać bez nacisków ze strony dorosłych?

Na zakończenie: Dziecko, które widzi muzykę.