Kochani!!!

 Dziś skończyłam 86 lat. Zaczynam rok 87. Moja mama w swoim pamiętniku napisała, że byłam dużym dzieckiem. Nie było jej łatwo mnie urodzić. Ale jestem, żyję i tym życiem się cieszę.

Jak czuję się z bagażem tylu lat na karku? Pierwsze uczucie, które się pojawia - to niepokój. Wiadomo, że nikt z nas nie jest wieczny, a każdy dodatkowy nawet nie rok, a  dzień, to przybliżanie się do drzwi zza których nie ma już powrotu. I ta myśl przynosi niepokój. Ale dopóki tu jestem, chcę żyć, a nie wegetować i chcę zajmować się tym, co lubię. A lubię pisać i kontaktować się z Wami. Jesteście dla mnie jak członkowie rodziny, z którymi chcę, mogę i lubię porozmawiać.  Lubię się dzielić swoimi różnymi przemyśleniami. 

Prowadzenie bloga to dla mnie także ciągła nauka. Musiałam nauczyć się sporo nowych rzeczy, aby móc pisać i swoje teksty wstawiać do bloga. Wiem, że wciąż jestem zaledwie pierwszakiem w tej nowej formie wypowiadania się, ale to, że już tyle umiem, ogromnie mnie cieszy.

Starość

Czy wyłączyłam wtyczkę z kontaktu?
Może dom spłonął?
Strach we mnie godzi.
Tak to jest kiedy starość nadchodzi.

Żeby nie znaleźć się kiedyś w nędzy
Zaoszczędziłam trochę pieniędzy.
W dużej kopercie, zamkniętej klejem,
Dobrze ukryłam ją przed złodziejem.

I teraz... Już od paru miesięcy
Nie mogę znaleźć moich tysięcy.
Ech, nie pojmiecie tego, wy młodzi
Jak miło żyć, gdy starość nadchodzi...

Pomimo moich najlepszych chęci
Nie zawsze mogę ufać pamięci.
Więc by jej pomóc, a przez nią sobie
Czasem na chustce węzełki robię.

A potem jeden Bóg wiedzieć raczy,
Co który węzeł ma dla mnie znaczyć?
Choć mi się nawet nieźle powodzi,
Wciąż mam kłopoty.
Starość nadchodzi.

Dwa razy dziennie-raz po śniadaniu,
A potem w obiad, po drugim daniu
Zażywam leki, tabletki białe:
Cztery połówki i cztery całe.

Często się pieklę,
Gdy w obiad nie wiem., czy rano wzięłam...
Tę gorycz klęski wątpliwie słodzi
Wiedza, że oto starość nadchodzi.

Pogodnie dumam o tej starości
Czy ona musi stale nas złościć?

Przecież jest piękna.
Masz sporo czasu..
Chcesz iść nad wodę albo do lasu,
To sobie idziesz - nikt ci nie broni.

Z łóżka zbyt wcześnie też nikt nie goni,
Bowiem nie musisz gonić do pracy
Jak wszyscy twoi młodsi rodacy.

Co prawda wigor z wolna przekwita,
Lecz po co wigor u emeryta?
Podwyżki pensji już nie wyprosisz,
Należną gażę poczta przynosi.

Więc wiwat starość!
Niechaj nam służy,
Nawet, gdy trochę chwilami nuży.

Bowiem - jak sądzę - w tym jest rzecz cała,
By jak najdłużej ta starość trwała...

 

/z netu