Fionka.

 

Fionka to nasz pies.  Ma dwie budy i w zależności od tego jaka jest pogoda na dworze wybiera sobie jedną do leżenia. Buda nr. 1 mieści się pod schodami, którymi wchodzimy do domu. W tej budzie ma dużo świeżej słomy. Buda nr. 2 - to spore pomieszczenie z żarówką - kwoką, którą można włączyć w razie dużych spadków temperatury na dworze..

 Fionka przyjechała do nas z Warszawy, razem z naszymi prawnukami. A oni dostali ją na odchowanie od znajomej pani weterynarz. No i Fionka została u nas. Historia jej jest smutna. Pani weterynarz znalazła ją razem z suką i szczeniakami w lesie bez odrobiny żywności i wody do picia. Zaopiekowała się pieskami, a później zaczęła szukać dla nich przyjaznego miejsca i opieki. I tak trafiła na przechowanie do mojej wnuczki.  Fionka jakiś czas mieszkała w Warszawie, a gdy nasi prawnusiowie przyjechali do nas w odwiedziny, to zabrali z sobą pieska. No i piesek został u nas. Początkowo był bardzo nieufny i lękliwy. Do dziś pamiętam chwilę, gdy potrzebna mi była gracka do pracy w ogrodzie. Gdy grackę wzięłam do ręki, to piesek zaczął w panice uciekać ode mnie. Zrozumiałam, że w szczenięcym czasie musiał być bity razem z rodzeństwem i matką.

Dziś się już nie boi. Wie, że tu jest bezpieczna. Biega po całym ogrodzonym terenie i szczeka na przechodzących ulicą ludzi, a ja jestem spokojna, że nikt niepowołany nie wejdzie na działkę i do domu. 

Dlaczego nie jest z nami w domu? Bo myślę, że wolność, którą ma, jest jej potrzebna. Gdy chce sobie poleżeć, to sama wybiera sobie miejsce, a gdy chce pobiegać, to nie musi czekać, aż ją wypuszczę na dwór. Poza tym w domu jest kocica, z którą nie wiem, czy nawiązałaby się przyjaźń.