I od razu przychodzi mi do głowy myśl, że jeśli ja źle znoszę zwykłe zamknięcie i mam nadzieję, że się ono wkrótce skończy, to jak czuć się musiał niewinny chłopak zamknięty w więzieniu na ponad 20 lat, w dodatku prześladowany przez współwięźniów za gwałt i morderstwo, których nie popełnił. Ja jestem wolna. Mogę być w domu, mogę wyjść do ogródka, mogę robić to, co zechcę, a on uwięziony i bez nadziei na to, że coś się może w jego sprawie zmienić na lepsze przez wiele lat walczył o przetrwanie. Brrrrr! To jest dopiero horror. Tak że Marysiu droga siedź w domu na tyłku i ciesz się, że bliscy dbają o ciebie i o twoje zdrowie.
Długo się zastanawiałam, czy wstawić swoje obecne zdjęcie do bloga. Ale skoro pokazałam siebie z młodych lat, to może należy pokazać, jak czas zmienia człowieka. Chwalić się nie mam czym. Miałam nadzieję, że moja Wnuczka zrobi mi drugie zdjęcie, gdy ładnie się ubiorę, a ona jeszcze wyretuszuje wszystkie moje niedoskonałości, ale Wnuczka ma ważniejsze sprawy na głowie, niż retuszowanie zdjęć babci.
A oto trzy Marysie - jedna jako dziecko, druga - młoda, trzecia w zaawansowanym wieku.
Widok tej trzeciej mojego entuzjazmu nie budzi. Nie ma co ukrywać, widok jest żałosny. Ale te zdjęcia - to prawda o mnie z trzech okresów mojego życia.
1. Dzieciństwo, 2 młodość, 3 wiek zaawansowany.
1.
2.
Ja stoję z prawej strony.
3. Jestem na działce z prawnusią w wózeczku.
Prosiłam moją wnuczkę, żeby chociaż trochę wyretuszowała to ostatnie zdjęcie, ale niestety starości wyretuszować się nie da. Muszę ten wygląd zaakceptować, chociaż wcale mi się nie podoba.
Na koniec piosenka w wykonaniu Maryli Rodowicz - Ale to już było i nie wróci więcej.


