Od rana jestem bardzo niespokojna. Niby nic mi nie jest, a źle się czuję. Mam ucisk w głowie i pojawiają się same niepokojące myśli. Siadam w fotelu, włączam telewizor, aby się wyłączyć z tego przykrego nastroju i słyszę o groźbie wojny na
Ukrainie. Ukraina jest naszym sąsiadem i chociaż Polska jest bezpieczna, to
jednak czuję ogromny niepokój. Czuję się, jakby coś mnie i moim najbliższym groziło, a przecież zaczyna się dla nas, nowy, spokojny dzień. Ale ten spokojny dzień nie jest dla wszystkich. Obok nas trwają walki u naszych sąsiadów. Ludzie. uciekają z domów i szukają schronienia. Giną. Bardzo tym ludziom współczuję i życzę im, aby wrócił do nich spokój i poczucie bezpieczeństwa.
Tyle już lat od wojny, którą jako dziecko przeżyłam wraz z całą rodziną, a każdy jej cień pojawiający się na horyzoncie przypomina mi to, co było moim udziałem w czasach dawno już minionych. Pewno tych wspomnień, które we mnie siedzą nic nie jest w stanie wymazać. A pozostało nie tylko wspomnienie, ale i związane z nim uczucie zagrożenia.
Bóg jest wszędzie
Nie można tego obejść. Bóg jest wszędzie,
w każdym dziwnym i strasznym obrzędzie.
Wywołuje Go nie tylko modlitw kadzidlany kwiat,
ale szubienice i topór i kat.
Bóg jest w sędzi, który sądzi krzywo,
i w świadku, co przysięga na prawdę fałszywie,
nie może nie być. I to mnie przestrasza.
Bo jeśli – w świętym Piotrze, to także – w Judaszu;
jeśli w Żydzie zamęczonym niewinnie przez Niemców,
to także w Niemcach tych? I tak się kręcę
od Prawdy do Nieprawdy, od kary do zbrodni,
w każdej cząsteczce – Boga odnajdując co dnia.
I chce mi się wyciągnąć ręce nad człowiekiem
i winnym i niewinnym, i małym i wielkim,
i krzyczeć wielkim głosem błagalną przestrogę,
aby sądząc człowieka nie męczono Boga.