wtorek, 12 maja 2020

Lubię...



Zaczynam lubić siedzenie w domu nawet teraz, gdy jest zarządzony przez rodzinę areszt domowy. Całymi godzinami jestem na powietrzu. Pielę, sieję, a wkrótce będę sadziła pomidory, paprykę i cyklanterę. Cyklantera - to ostatnia nowość, która przywędrowała do nas z Bieszczad od mojej Córki. Roślina ma bardzo długie pędy, którymi czepia się siatki, przy której rośnie. Owoce jej mają smak przypominający ogórki i paprykę jednocześnie. Siatka już jest uzgodniona z sąsiadami. (Rozdziela nasze działki). Umowa jest taka, że owoce, które urosną po naszej stronie będą nasze, a z tych po drugiej stronie będą korzystać sąsiedzi. Zadowolenie jest obustronne. Ja będę miała gdzie posadzić rośliny, a sąsiedzi, bo są ciekawi owoców.
Z działki wracam do domu, aby przyrządzić jakiś obiad i po obiedzie najczęściej wracam do ogródka.
Od jutra ma być ochłodzenie, więc czeka mnie praca w domu. Będzie robione pranie (mam sznurki rozwieszone i na działce i w piwnicy, więc mam gdzie suszyć uprane rzeczy. No i trzeba już wynieść do szafy ciepłe ubrania, a przynieść odzież letnią.
To sprzątanie domu już dziś rozpoczęłam W kuchni jest błysk. Jutro biorę się za pokoje. Staram się  korzystać z energii, która we mnie wstąpiła, bo jak ona osłabnie, to żadne zmuszanie się do pracy nic nie pomoże. Wtedy snuję się po mieszkaniu jak ćma, lub siedzę przed telewizorem lub komputerem.

A co z moją mapą umysłową, która ma być rozszerzeniem mapy gramatyki? Mapa chwilowo musi poczekać. Zresztą pomysł jak ją wykonać powstaje nie tylko przy biurku, ale także przy pracach ogrodowych. Siedzę wygodnie na niskim stołeczku, wyrywam zielsko i jednocześnie rozrysowuję w głowie moją mapę.

A teraz siedzę przed komputerem. Dochodzi godzina 2 w nocy, a ja nie jestem senna. Właśnie piszę nowego posta. I jestem przeszczęśliwa, że mogłam otworzyć miejsce do pisania. Jeszcze raz dziękuję wszystkim Blogerom, którzy mi pomogli.


 Il Divo - You Raise Me Up (Por Ti Sere)


niedziela, 10 maja 2020

Moje dzisiejsze refleksje blogowe.


Jakie to szczęście, że ja Marysia mogę pisać. Że odwiedza mnie wiele wspaniałych, mądrych i życzliwych osób. Że zawsze mogę o trudne dla mnie sprawy zapytać i że na moje pytania otrzymuję odpowiedzi. Sama kręciłabym się jak kot za własnym ogonem.

Zastanowiłam się chwilę nad tym, jak to było wcześniej z moim pisaniem. Czy nie miałam z nim nigdy problemu? To, co powiem mnie samą zadziwia, ale prawda wygląda tak, że pisanie na dowolne tematy nawet już po ukończeniu przeze mnie studiów polonistycznych wcale nie było  łatwe. Wtedy wydawało mi się, że ważne jest to, co mam aktualnie w głowie i że wystarczy tę zawartość wylać na papier i tekst jest gotowy. Sporo czasu upłynęło, zanim zrozumiałam, że treść jest wyrażeniem swoich odczuć, myśli, zauważenie istotnych drobiazgów dotyczących życia, że ważne jest także uporządkowanie tej treści.
Uczyć się można od mistrzów pióra, a samemu trzeba cierpliwie próbować. Chyba innej drogi nie ma.

Wisława Szymborska.

Radość pisania
Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?
Czy z napisanej wody pić,
która jej pyszczek odbije jak kalka?
Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy?
Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta
spod moich palców uchem strzyże.
Cisza – ten wyraz też szeleści po papierze
I rozgarnia
spowodowane słowem „las” gałęzie.
Nad białą kartką czają się do skoku
litery, które mogą ułożyć się źle,
zdania osaczające,
przed którymi nie będzie ratunku.
Jest w kropli atramentu spory zapas
myśliwych z przymrużonym okiem,
gotowych zbiec po stromym piórze w dół,
otoczyć sarnę, złożyć się do strzału.
Zapominają, że nie tu jest życie.
Inne, czarno na białym, panują tu prawa.
Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechcę,
pozwoli się podzielić na małe wieczności
pełne wstrzymanych w locie kul.
Na zawsze, jeśli każę, nic się tu nie stanie.
Bez mojej woli nawet liść nie spadnie
ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka.
Jest więc taki świat,
nad którym los sprawuję niezależny?
Czas, który wiążę łańcuchami znaków?
Istnienie na mój rozkaz nieustanne?
Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej.

piątek, 8 maja 2020

Mój blog

Przyzwyczaiłam się do tego, że, gdy siadałam do pisania, to myślałam przede wszystkim o treści, jaką chcę aktualnie zamieścić w swoim blogu. Od dwóch dni wszystko się zmieniło. Wszystkiego trzeba szukać i eksperymentować, a ja chciałabym mieć znowu normalny blog, w którym otwiera się bez problemu miejsce do pisania, gdzie wszystkie polecenia są prawidłowo ustawione na stronie głównej, gdzie do pisania treści posta (jak ja nie lubię tego określenia) wystarcza wiedza tego, co chce się napisać i jak. Gdzie nie trzeba wszystkiego szukać na drugiej stronie i bez przerwy potykać się o różne niewiadome.
Już zastanawiałam się, czy nie warto założyć następnego normalnego bloga, ale po pierwsze nie wiem jak nowego bloga się zakłada, a po drugie trochę mi żal tego, w którym pisałam do tej pory.
Trochę jestem już zmęczona ciągłym szukaniem tego wszystkiego, czego w normalnie założonym i dobrze działającym blogu szukać nie trzeba, bo wszystko jest w odpowiednim miejscu i na wyciągnięcie ręki.

Poza tym siedzę w domu lub na działce. Pracy mam bardzo dużo. Zwykle do ogródka idę wczesnym rankiem, lub przed wieczorem, gdy słońce nie świeci zbyt mocno. Boję się nagrzewania głowy. Godziny południowe spędzam w domu.
Za chwile będę odkurzała mieszkanie nowym, świetnym odkurzaczem, przy którym nie trzeba się schylać.

Dziś cytaty będą na dole, bo na górze nie umiałam pod nimi wstawić tekstu.


Jeszcze jedna próba.

Zupełnie nie wiem, co się stało, że zniknęła mi strona do pisania. Ta strona jest jakaś dziwna. Jeszcze muszę sprawdzić, jak się publikuje zapisany tu tekst i będzie to jakieś wyjście z niezrozumiałej dla mnie sytuacji w jakiej się znalazłam. To, co do tej pory było proste, nagle się skomplikowało i to bardzo. Publikuję i to publikowanie znowu muszę znaleźć. Pozdrawiam Was Wszystkich Marysia.

Eureka

Znalazłam sposób, żeby dalej móc pisać w blogu. Dzisiejszy tekst będzie krótki, bo nie wiem, czy mi się on zapisze na stronie i czy będę umiała go opublikować. Główkowałam kawał czasu, jak sobie poradzić, bo wcześniej nagle straciłam możliwość znalezienia obszaru do pisania. Znalazłam ten obszar, ale jest on zupełnie inny od poprzedniego, na którym do tej pory pisałam. Publikuję te kilka słów i zobaczymy, co będzie.

środa, 6 maja 2020

Ciąg dalszy aresztu domowego.


Dalej trwa areszt domowy. Zaczynam się do niego już przyzwyczajać. Zajęć w domu i na działce mam mnóstwo, więc i czas łatwiej zapełnić. To nie znaczy, że nie tęsknię do wcześniejszej wolności i  do swobodnego przemieszczania się choćby po najbliższych ulicach. Pachnie mi spacer po lesie, a rozum każe jeszcze ograniczyć wychodzenie poza ogrodzenie działki. Zresztą na działce też czas można spędzić i przyjemnie i pożytecznie. Posiane warzywa już wschodzą. Maliny zostały wczoraj przeze mnie opielone. Przy pieleniu siedziałam na stołeczku, a mimo to po zakończonej pracy, która zresztą dała mi dużo radości, poczułam wszystkie swoje kości i poruszone mięśnie. Po takim dniu pracy na powietrzu zasnęłam przy stole. Po czym przeniosłam się do łóżka i przespałam resztę dnia i całą noc.
No i cały czas uczę się nowych rzeczy. Właśnie Syn, który zainstalował nam duży telewizor w domu pokazał mi jak włączać filmy i wybierać interesujące mnie programy. Dziś obejrzałam film romantyczny MAMMA MIJA z gwiazdorską obsadą  i znaną piosenką, która ma budzić chęć do życia.

Film podobał mi się, ale wolę, gdy treść jest bardziej refleksyjna. Następnym razem będę chciała obejrzeć jakiś film dokumentalny.
Jutro, gdy będzie ładna pogoda wybieram się do ogródka do dalszego pielenia. Mamy dosyć długi, ale wąski pasek truskawek, w których pokazało się zielsko. Taka praca na powietrzu to samo zdrowie, jeśli się człowiek nie przeforsuje. Po truskawkach trzeba się wziąć za borówki amerykańskie, które mają wiele pędów do wycięcia, a później sadzenie pomidorów, papryki itd. Pracy jest dużo i dwie ręce do roboty, czyli mam interesujące i zdrowe zajęcie na dłuższy czas.

piątek, 1 maja 2020

Zaczęła się praca w ogrodzie.

Jest godzina 22. Jestem po całym dniu pracy w ogródku. Już posiałam prawie wszystkie warzywa. Prawie. Bo jeszcze została fasolka szparagowa, koper i pietruszka naciowa. posieje je jutro. Teraz pada deszcz. Nie jest to deszcz ulewny, ale przemoczy ziemię i warzywa zaczną szybciej wschodzić. Lubię swój dom, swoją działkę i pracę tak na działce, jak i w domu.
Wczoraj sprzątałam drugą klatkę schodową. A była tak zagracona i zastawiona różnymi rupieciami, że praktycznie nie było gdzie postawić nogi.
I dziś mogę powiedzieć, że klatka schodowa jest jako tako uporządkowana. Teraz wiem, gdzie co leży. W domu wydawałoby się, że jest względny porządek. Przynajmniej w tych miejscach, które odwiedzamy częściej. Ale co to za porządek, jeśli nie mogę znaleźć dużego pudła, w którym są różne szczotki do nowego odkurzacza. Już kilka razy obchodziłam całe mieszkanie i nic. Pudła nie ma, a musi być. Widocznie je diabeł ogonem przykrył.

Jest już przygotowany plan zajęć na jutrzejszy dzień. Jeśli nie będzie padać, to pójdę do ogródka i oczyszczę z trawy i z zielska ziemię pod krzewami i opryskam środkiem ekologicznym stary krzak agrestu, który rodzi każdego roku owoce, ale są one całe pokryte ciemnym nalotem. Moja Córka podejrzewa, że mszyce ten krzak obsiadają i owoce niszczą. No i mam odchwaszczanie całkiem sporego poletka malin. Maliny wczesną wiosną miały wycięte stare pędy i już wyrastają pędy nowe. Przy okazji zasilę maliny trochę obornikiem granulowanym.
Czyli, że pracy na moje dwie ręce jest bardzo dużo.
Korzyści są z tego różnorodne. Po pierwsze, gdy chcę gotować zupę, to nie muszę po warzywa biegać do stoisk ustawionych pod sklepami. Wychodzę do ogródka i mam warzywa na zagonkach. Po drugie w ogródku cały czas muszę się ruszać, a poranna gimnastyka w domu jakoś mi nie wychodzi.
I co jest dla mnie ogromnie ważne, nie muszę siedzieć cały czas w domu. I nawet gdy nie wychodzę poza ogrodzenie, to co jakiś czas przechodzi ktoś znajomy ulicą i można porozmawiać.

Jan Brzechwa Na straganie.



Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...