Moje dzisiejsze refleksje blogowe.

Jakie to szczęście, że ja Marysia mogę pisać. Że odwiedza mnie wiele wspaniałych, mądrych i życzliwych osób. Że zawsze mogę o trudne dla mnie sprawy zapytać i że na moje pytania otrzymuję odpowiedzi. Sama kręciłabym się jak kot za własnym ogonem.

Zastanowiłam się chwilę nad tym, jak to było wcześniej z moim pisaniem. Czy nie miałam z nim nigdy problemu? To, co powiem mnie samą zadziwia, ale prawda wygląda tak, że pisanie na dowolne tematy nawet już po ukończeniu przeze mnie studiów polonistycznych wcale nie było  łatwe. Wtedy wydawało mi się, że ważne jest to, co mam aktualnie w głowie i że wystarczy tę zawartość wylać na papier i tekst jest gotowy. Sporo czasu upłynęło, zanim zrozumiałam, że treść jest wyrażeniem swoich odczuć, myśli, zauważenie istotnych drobiazgów dotyczących życia, że ważne jest także uporządkowanie tej treści.
Uczyć się można od mistrzów pióra, a samemu trzeba cierpliwie próbować. Chyba innej drogi nie ma.

Wisława Szymborska.

Radość pisania

Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?
Czy z napisanej wody pić,
która jej pyszczek odbije jak kalka?
Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy?
Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta
spod moich palców uchem strzyże.
Cisza – ten wyraz też szeleści po papierze
I rozgarnia
spowodowane słowem „las” gałęzie.

Nad białą kartką czają się do skoku
litery, które mogą ułożyć się źle,
zdania osaczające,
przed którymi nie będzie ratunku.

Jest w kropli atramentu spory zapas
myśliwych z przymrużonym okiem,
gotowych zbiec po stromym piórze w dół,
otoczyć sarnę, złożyć się do strzału.

Zapominają, że nie tu jest życie.
Inne, czarno na białym, panują tu prawa.
Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechcę,
pozwoli się podzielić na małe wieczności
pełne wstrzymanych w locie kul.
Na zawsze, jeśli każę, nic się tu nie stanie.
Bez mojej woli nawet liść nie spadnie
ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka.

Jest więc taki świat,

nad którym los sprawuję niezależny?
Czas, który wiążę łańcuchami znaków?
Istnienie na mój rozkaz nieustanne?

Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej.