środa, 20 maja 2020

Ogród i reszta.




Ostatnio całe dnie spędzam w ogródku, gdzie sadzę, pielę i sieję.
Po pracy padam ze zmęczenia i dotlenienia i zasypiam. Pomidory i papryka już wysadzone. Piękne sadzonki pomidorów, po przesadzeniu do ogródka zmarniały przez jedną noc. Moja Córka mówi, że to normalne i że sadzonki odbiją. Jeśli by mi padły, to mnóstwo mojej ciężkiej pracy poszłoby na marne. Chodzę przy nich jak kokosz przy pisklętach i staram się zaczarować pogodę, aby była łaskawa. A tu dziś zapowiadają, że w nocy temperatura może spaść do +2 stopni. To trochę mało dla wrażliwych pomidorów. Znajomy pan, który pomaga mi czasami w ogrodzie, mówi, że przymrozki, a przynajmniej chłody będą, dopóki kwitnie na biało czeremcha. A na brzegu lasu aż biało od kwitnących krzewów. Na wszelki wypadek okrywam pomidory agrowłókniną i z niepokojem czekam do jutrzejszego ranka.

Teraz biorę się za porządkowanie domu, a dom spory i dużo w nim różnych zakamarków. Po wyniesieniu kwiatów - drzewek na taras w pierwszym rzędzie  trzeba umyć okna. Z tym nie będzie kłopotu. Dam sobie z tym radę. Kłopot może być ze zdejmowaniem i wieszaniem upranych firanek, a okna bez zasłon i firanek jest dla mnie jakiś zimny. Firanka w oknie to jakby podkreślenie tego, że dom - to mój azyl. Nikt bez pozwolenia nie ma prawa do niego zaglądać.

Wieczorami siadamy z Mężem przed telewizorem i oglądamy seriale filmowe i wybrane filmy.
Nie oglądamy żadnych ambitnych produkcji. Najczęściej lecą pogodne seriale z przewidywanym pozytywnym zakończeniem. Nawet Kloss działa mi na nerwy. Nie mam ochoty wracać do przeszłości, do własnych trudnych przeżyć.

Dochodzi godzina 22,30. Czas zapakować się do łóżka. Dobranoc.

piątek, 15 maja 2020

Czekam na ocieplenie.


W sobotę można będzie obejrzeć nowy film braci Sekielskich - Zabawa w chowanego - o pedofilii w KK.  Dobrze, że takie filmy powstają. Nie wiem, czy zmieni on coś, jeśli chodzi o stosunek Polaków do tematu, ale podobno kropla drąży skałę, więc może będzie to taka drążąca kropla. Zobaczymy. Ważne, że zaczęto o tych sprawach mówić.

A co u koleżanki Marysi ?
Nic nowego pod słońcem. Ogródek, sadzenie i sianie oraz sprzątanie domu.

Moje pomidorki i papryka są już gotowe do wysadzenia. Czekam tylko, żeby minęły chłodne dni. Młode roślinki wysadzę na zagonki po 20 maja.

Dziś wpada do nas na dwa dni nasz Wnuk. Cieszę się, że nas odwiedzi. Nie był już u nas kawał czasu. Żeby do nas przyjechać musi przejechać pół Polski. Ciekawa jestem, jak mu się żyje i czy nie planuje jakichś zmian. Poza tym zwykle wynosił na taras nasze ogromne drzewka, które zajmują  w czasie zimy pół pokoju. Mam nadzieję, że teraz też je wyniesie. Będę mogła sprzątnąć leżące na podłodze liście, których są takie ilości, jak w lesie. Drzewkom powietrze też dobrze zrobi. Na tarasie, odżyją. W domu nie jestem w stanie zapewnić im tyle światła, ile potrzebują.

No a dla mnie i dla mojego Męża ciąg dalszy aresztu domowego. Z jednej strony rozleniwiam się ogromnie, bo zakupy przyjeżdżają do nas. Po nic nie muszę do sklepów chodzić. Z drugiej strony poleciałabym choćby tylko na tzw. plotki ze znajomymi. A tu trzeba siedzieć na miejscu i nie wiadomo jeszcze do kiedy będzie trwało to zagrożenie koronawirusem.

To, co się dzieje w polityce tylko mnie zniesmacza. Staram się oglądać tylko część programów informacyjnych, żeby wiedzieć co z wyborami i z gospodarką po wygaśnięciu zarazy. Wszelkie tzw. pyskówki omijam, żeby się bez potrzeby nie denerwować.

Na zakończenie piękny utwór muzyczny w świetnym wykonaniu.

Brave - I Just Called To Say I Love You (Audio)

 

wtorek, 12 maja 2020

Lubię...



Zaczynam lubić siedzenie w domu nawet teraz, gdy jest zarządzony przez rodzinę areszt domowy. Całymi godzinami jestem na powietrzu. Pielę, sieję, a wkrótce będę sadziła pomidory, paprykę i cyklanterę. Cyklantera - to ostatnia nowość, która przywędrowała do nas z Bieszczad od mojej Córki. Roślina ma bardzo długie pędy, którymi czepia się siatki, przy której rośnie. Owoce jej mają smak przypominający ogórki i paprykę jednocześnie. Siatka już jest uzgodniona z sąsiadami. (Rozdziela nasze działki). Umowa jest taka, że owoce, które urosną po naszej stronie będą nasze, a z tych po drugiej stronie będą korzystać sąsiedzi. Zadowolenie jest obustronne. Ja będę miała gdzie posadzić rośliny, a sąsiedzi, bo są ciekawi owoców.
Z działki wracam do domu, aby przyrządzić jakiś obiad i po obiedzie najczęściej wracam do ogródka.
Od jutra ma być ochłodzenie, więc czeka mnie praca w domu. Będzie robione pranie (mam sznurki rozwieszone i na działce i w piwnicy, więc mam gdzie suszyć uprane rzeczy. No i trzeba już wynieść do szafy ciepłe ubrania, a przynieść odzież letnią.
To sprzątanie domu już dziś rozpoczęłam W kuchni jest błysk. Jutro biorę się za pokoje. Staram się  korzystać z energii, która we mnie wstąpiła, bo jak ona osłabnie, to żadne zmuszanie się do pracy nic nie pomoże. Wtedy snuję się po mieszkaniu jak ćma, lub siedzę przed telewizorem lub komputerem.

A co z moją mapą umysłową, która ma być rozszerzeniem mapy gramatyki? Mapa chwilowo musi poczekać. Zresztą pomysł jak ją wykonać powstaje nie tylko przy biurku, ale także przy pracach ogrodowych. Siedzę wygodnie na niskim stołeczku, wyrywam zielsko i jednocześnie rozrysowuję w głowie moją mapę.

A teraz siedzę przed komputerem. Dochodzi godzina 2 w nocy, a ja nie jestem senna. Właśnie piszę nowego posta. I jestem przeszczęśliwa, że mogłam otworzyć miejsce do pisania. Jeszcze raz dziękuję wszystkim Blogerom, którzy mi pomogli.


 Il Divo - You Raise Me Up (Por Ti Sere)


niedziela, 10 maja 2020

Moje dzisiejsze refleksje blogowe.


Jakie to szczęście, że ja Marysia mogę pisać. Że odwiedza mnie wiele wspaniałych, mądrych i życzliwych osób. Że zawsze mogę o trudne dla mnie sprawy zapytać i że na moje pytania otrzymuję odpowiedzi. Sama kręciłabym się jak kot za własnym ogonem.

Zastanowiłam się chwilę nad tym, jak to było wcześniej z moim pisaniem. Czy nie miałam z nim nigdy problemu? To, co powiem mnie samą zadziwia, ale prawda wygląda tak, że pisanie na dowolne tematy nawet już po ukończeniu przeze mnie studiów polonistycznych wcale nie było  łatwe. Wtedy wydawało mi się, że ważne jest to, co mam aktualnie w głowie i że wystarczy tę zawartość wylać na papier i tekst jest gotowy. Sporo czasu upłynęło, zanim zrozumiałam, że treść jest wyrażeniem swoich odczuć, myśli, zauważenie istotnych drobiazgów dotyczących życia, że ważne jest także uporządkowanie tej treści.
Uczyć się można od mistrzów pióra, a samemu trzeba cierpliwie próbować. Chyba innej drogi nie ma.

Wisława Szymborska.

Radość pisania
Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?
Czy z napisanej wody pić,
która jej pyszczek odbije jak kalka?
Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy?
Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta
spod moich palców uchem strzyże.
Cisza – ten wyraz też szeleści po papierze
I rozgarnia
spowodowane słowem „las” gałęzie.
Nad białą kartką czają się do skoku
litery, które mogą ułożyć się źle,
zdania osaczające,
przed którymi nie będzie ratunku.
Jest w kropli atramentu spory zapas
myśliwych z przymrużonym okiem,
gotowych zbiec po stromym piórze w dół,
otoczyć sarnę, złożyć się do strzału.
Zapominają, że nie tu jest życie.
Inne, czarno na białym, panują tu prawa.
Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechcę,
pozwoli się podzielić na małe wieczności
pełne wstrzymanych w locie kul.
Na zawsze, jeśli każę, nic się tu nie stanie.
Bez mojej woli nawet liść nie spadnie
ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka.
Jest więc taki świat,
nad którym los sprawuję niezależny?
Czas, który wiążę łańcuchami znaków?
Istnienie na mój rozkaz nieustanne?
Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej.

piątek, 8 maja 2020

Mój blog

Przyzwyczaiłam się do tego, że, gdy siadałam do pisania, to myślałam przede wszystkim o treści, jaką chcę aktualnie zamieścić w swoim blogu. Od dwóch dni wszystko się zmieniło. Wszystkiego trzeba szukać i eksperymentować, a ja chciałabym mieć znowu normalny blog, w którym otwiera się bez problemu miejsce do pisania, gdzie wszystkie polecenia są prawidłowo ustawione na stronie głównej, gdzie do pisania treści posta (jak ja nie lubię tego określenia) wystarcza wiedza tego, co chce się napisać i jak. Gdzie nie trzeba wszystkiego szukać na drugiej stronie i bez przerwy potykać się o różne niewiadome.
Już zastanawiałam się, czy nie warto założyć następnego normalnego bloga, ale po pierwsze nie wiem jak nowego bloga się zakłada, a po drugie trochę mi żal tego, w którym pisałam do tej pory.
Trochę jestem już zmęczona ciągłym szukaniem tego wszystkiego, czego w normalnie założonym i dobrze działającym blogu szukać nie trzeba, bo wszystko jest w odpowiednim miejscu i na wyciągnięcie ręki.

Poza tym siedzę w domu lub na działce. Pracy mam bardzo dużo. Zwykle do ogródka idę wczesnym rankiem, lub przed wieczorem, gdy słońce nie świeci zbyt mocno. Boję się nagrzewania głowy. Godziny południowe spędzam w domu.
Za chwile będę odkurzała mieszkanie nowym, świetnym odkurzaczem, przy którym nie trzeba się schylać.

Dziś cytaty będą na dole, bo na górze nie umiałam pod nimi wstawić tekstu.


Jeszcze jedna próba.

Zupełnie nie wiem, co się stało, że zniknęła mi strona do pisania. Ta strona jest jakaś dziwna. Jeszcze muszę sprawdzić, jak się publikuje zapisany tu tekst i będzie to jakieś wyjście z niezrozumiałej dla mnie sytuacji w jakiej się znalazłam. To, co do tej pory było proste, nagle się skomplikowało i to bardzo. Publikuję i to publikowanie znowu muszę znaleźć. Pozdrawiam Was Wszystkich Marysia.

Eureka

Znalazłam sposób, żeby dalej móc pisać w blogu. Dzisiejszy tekst będzie krótki, bo nie wiem, czy mi się on zapisze na stronie i czy będę umiała go opublikować. Główkowałam kawał czasu, jak sobie poradzić, bo wcześniej nagle straciłam możliwość znalezienia obszaru do pisania. Znalazłam ten obszar, ale jest on zupełnie inny od poprzedniego, na którym do tej pory pisałam. Publikuję te kilka słów i zobaczymy, co będzie.

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...