sobota, 8 sierpnia 2020

Część 1 - Tabele. Część 2 - Upał.

Najpierw tabele na których jest podany psychologiczny model komunikacji międzyosobowej. Dla mnie jest on ważny, gdyż w czasie każdej rozmowy mogę odbierać nie tylko treść, ale i to, co się za tą treścią kkryje.

 Z ogromnym trudem zamieściłam dwie tabele obrazujące odbiór kodu nie tylko na poziomie rzeczowym, ale też i emocjonalnym. Te tabele ułożone są odwrotnie, czyli pierwsza to ta tuż nad tekstem, a druga jest nad nią.  Zanim nie znalazłam tych tabel, to byłam przekonana, że wystarczy, aby obie strony prowadzące rozmowę posługiwały się tym samym kodem i aby umiały go odszyfrować jeśli chodzi o jego treść. Tymczasem jak się okazuje każda wypowiedź ma w sobie jeszcze element emocjonalny, który też trzeba umieć odszyfrować. I dopiero odszyfrowana całość pozwala się prawdziwie porozumieć. 

Nie wiem, czy ta część dobrze mi się wydrukuje. Wcześniej miałam z tym trudności.

**********************************************************************************

Ostatnie dni nie dają odetchnąć. Upał. I chociaż mam spory dom, to trudno mi w nim znaleźć jakiś kąt, w którym mogłabym odpocząć. Założyć klimatyzacji nie mogę, bo byłby to zbyt duży koszt. Zaczynam się zastanawiać, czy dobrym rozwiązaniem nie byłby mały, przenośny klimatyzator, ale lato wkrótce się skończy, a na temat przenośnych klimatyzatorów słyszałam kilka negatywnych opinii. Czyli lepiej do chłodzenia się wykorzystać wannę z chłodną wodą. Może już wkrótce ten upał trudny dla mnie do zniesienia zmieni się w ciepłe lato. 

Moje uprawy ogródkowe są nędzne. Ładne mam tylko ogórki i co dwa dni zbieram miskę młodych, jędrnych owoców. Już kilka słoików zakisiłam, część pokroiłam i zamroziłam na mizerię w zimie.

Jest godzina 24,30. Lubię w nocy pracować, ale dziś już wskakuję do łóżka. Dobranoc. Do jutra.

 

wtorek, 4 sierpnia 2020

Bałagan.

Dziś wpis kompletnie mi się nie klei. Siedzę w domu, bo na dworze nie pada, a leje. Co prawda roboty nawet w mieszkaniu jest zawsze dużo, ale dziś nie mam nastroju do niczego. Marazm całkowity.  Pewno warto byłoby zebrać z ogródka ogórki, ale poczekam, aż wyjrzy słonko. Nawet zabawa przy robieniu grafik dziś mnie nie pociąga. Najlepiej byłoby wskoczyć do łóżka, przykryć się kołdrą, zamknąć oczy i przespać to, czego się nie chce widzieć np.  bałaganu na biurku i na podłodze w pokoju. Co prawda myśl Einsteina podana niżej trochę mnie podniosła na duchu, ale jednak porządek  jest potrzebny chociażby po to, żeby zrobić miejsce na robienie następnego bałaganu. Nic na to nie poradzę. Nie jestem perfekcjonistką. Zrobiony z trudem porządek trwa najwyżej kilka godzin, a później wraca normalność, czyli bałagan. I im bardziej o porządek się staram, tym szybciej moje biurko zamienia się w stos różnych papierów, notatek, pudełek, leków itd.

Ciekawe cytaty - ciekawe.org - ciekawe.org
Wiele lat temu, gdy byłam w Ośrodku Leczenia Nerwic, poznałam miłą dziewczynę, która miała
 nerwicę związaną z poprawianiem wszelkich niedoskonałości tak u siebie, jak też w całym jej otoczeniu. Wszystko musiało być zrobione perfekcyjnie i na błysk wokoło. A ponieważ perfekcja nie zawsze jest możliwa, więc koleżanka ta ciągle coś poprawiała, zmieniała i była już tym tak zmęczona, że postanowiła przejść leczenie.
Ja takich problemów nigdy nie miałam i nie mam. Bałaganiarstwo mam we krwi. I nie znaczy to, że dobrze się czuję w totalnym bałaganie. Mój bałagan jest moim "porządkiem". Staram się pamiętać, gdzie jest jakaś kupka czegoś i gdzie leży. W którym pudełku czego szukać. Co znajduje się pod stertą książek wyjętych do przejrzenia, a co znajduje się w teczkach ułożonych na regale. Ten "porządek" ciągle się zmienia. Wszystko jest w ruchu.

A oto kilka cytatów na ten temat:
1. Nie mam bałaganu. Moje rzeczy po prostu prowadzą koczowniczy tryb życia. (autor niezn).
2. To nie jest bałagan, tylko bardzo skomplikowany porządek - Tłumaczył Puchatek Tygryskowi, który szukał czegoś w szafie.
3. Porządek powinien brać przykład z bałaganu i robić się sam. (autor niezn.)
4. Sprzątanie to przenoszenie śmieci z jednego miejsca na drugie (autor niezn.)
5. "Sprzątanie nikogo jeszcze nie zabiło" - pomyślałem sobie, ale postanowiłem nie ryzykować.(temysli)
6. Bałagan nie zając, nie ucieknie. A szkoda. (aut. niezn).

Albert Einstein nie zachęcał do robienia porządków. Jego rady dotyczą całego życia człowieka, a nie drobiazgów bez znaczenia.


Pin on Cytaty


poniedziałek, 3 sierpnia 2020

Komunikacja językowa - fragmenty.



Umysł.
Każdy wie, że trzeba o niego dbać, że to jak pracuje zależy od wielu rzeczy. Trzeba właściwie się odżywiać, trzeba ćwiczyć jego możliwości w różny sposób.
Przy opracowywaniu mapki gramatyki zainteresowałam się trochę sprawą języka i komunikacji. Wiąże się to również z pracą umysłu.

Na czym polega komunikacja językowa. ( z moich notatek)

Wszyscy porozumiewamy się w domu, w szkole, na ulicy. Rozmawiamy, piszemy do siebie listy, odpowiadamy na zadawane nam pytania, wydajemy polecenia. Myślimy także w bardzo dużym stopniu przy pomocy języka. Nasze myśli ubieramy w słowa i dopiero wtedy rozumowanie staje się jasne, przejrzyste.

Język jest wszechobecny w naszym życiu. To jak radzimy sobie w kontaktach z innymi ludźmi zależy od wielu czynników. Nie wystarczy znać język, mówić i mieć słuchacza, aby być dobrze zrozumianym. Dobrze jest znać zasady komunikacji międzyludzkiej. Co wobec tego decyduje o tym, że nasza komunikacja językowa jest udana?

  Język jest bez wątpienia formą, ciałem, powłoką myśli. Fiodor Dostojewski

W każdym akcie komunikacji biorą udział nadawca i odbiorca.

Nadawca przekazuje treść. Musi on swoją myśl zakodować w formie informacji zrozumiałej dla odbiorcy. Zakodowanie polega na tym, żeby w języku zrozumiałym dla obu porozumiewających się osób zaszyfrować swoją myśl, czyli wyrazić ją w formie kodu. Tym kodem jest system językowy.

W rozmowie każdy z jej uczestników raz jest nadawcą, a raz odbiorcą.

Przykład: (W. S. Reymont Chłopi)

Co to za ludzie, z jarmarku wracają? (mówi pan Jacek - nadawca; słucha Witek - odbiorca)

Hale, komorniki, po drzewo chodzili do lasu. (mówi Witek - nadawca; słucha pan Jacek - odbiorca?

I na plecach je noszą? (pan Jacek do Witka)

A juści, koni nie mają, to muszą na plecach dygować. (Witek do pana Jacka).


Komunikat

Komunikat - to zawartość rzeczowa wypowiedzi.

Z aktem komunikacji związana jest intencja komunikacyjna wypowiedzi.

W komunikacie mieści się nie tylko treść samego komunikatu, ale także elementy komunikacji nie wyrażone wprost. Nadawca mówiąc do drugiej osoby, przekazuje jej:

1. zawartość rzeczową wypowiedzi

2. swoją relację z osobą do której się zwraca,

3. ujawnienie siebie,

4. apel

Profesor psychologii na uniwersytecie w Hamburgu Friedmann Schulz von Thun w książce Sztuka rozmawiania podaje psychologiczny model komunikacji międzyosobowej.

Tu była tabela wyjaśniająca cały proces komunikacji, ale nie wkleiła się do tekstu. Zresztą nie wiem dlaczego.

A tak się nad nią napracowałam. Szkoda.

Inny przykład:

"Anka jest głupia i zarozumiała" - powiedziała Zosia (nadawca) do Oli (odbiorca).

Analiza:

1. jaka jest zawartość rzeczowa wypowiedzi? Zosia przekazuje Oli informację, że Anka jest głupia i zarozumiała. Ta ocena jest podana jako pewnik, fakt który nie podlega dyskusji.

2. Zosia daje Oli do zrozumienia, że wie lepiej, co należy sądzić o koleżance i chce wpłynąć na przekonania koleżanki.

Ideałem jest, jeżeli odbiorca po odkodowaniu rozumie dokładnie to, co chciał wyrazić nadawca. Nie

zawsze jednak tak się dzieje.

Jeżeli słuchacz chce zrozumieć przekaz, to musi odszyfrować nie tylko samą treść, ale także inne poziomy zakodowania. (To było w tabeli) Jest to słuchanie aktywne.

Ola, która nie musi się zgadzać z taką oceną mogłaby powiedzieć po wysłuchaniu słów koleżanki:

- Rozumiem, że Anka cię czymś mocno dotknęła (daje do zrozumienia Zosi, że uważnie słuchała) Widzę, że jesteś na nią zła (pokazuje, że ją rozumie). Ja jednak mam inne zdanie na temat naszej koleżanki (wyrażenie sprzeciwu). Uważam, że to miła dziewczyna (wyrażenie własnego zdania).

Słownictwo Oli jest inne, niż słownictwo Zosi. Ola wypowiada tylko swoją subiektywną opinię. Posługuje się domyślnym lub wypowiedzianym zaimkiem - ja. (ja) rozumiem, (ja) widzę, (ja) mam inne zdanie.

Zosia uogólniła informację. Przekaz Zosi ma postać trudną do zaakceptowania.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

Ale się rozpisałam. Mogłoby się zdawać, że chociaż odrobinę powinnam rozumieć wypowiedzi naszych dyskutujących polityków, a tymczasem ja słyszę bełkot, który trudno zrozumieć. Przynajmniej ja go nie rozumiem i nawet nie wiem, czy na zrozumieniu go bardzo mi zależy. Co stwierdzam bez przykrości.

sobota, 1 sierpnia 2020

Znowu cytaty




Dziś rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Ta rocznica kojarzy mi się z postacią małego chłopca bez nogi z podwiniętą nogawką w okolicy kolana, który stoi na piaszczystej, wiejskiej drodze na wprost budynku szkoły, w której mieszkałam z rodziną. Chłopiec był oparty na drewnianej kuli. Nie wiem, ile miał lat, ale był trochę starszy ode mnie. Ja miałam wtedy 4 lata. On wyglądał na 10 - 12 lat. Już wtedy zadawałam sobie pytanie, jak on dotarł do naszej wsi z Warszawy. To była odległość kilkudziesięciu kilometrów.
 
Krzysztof Kamil Baczyński "Elegia o... [chłopcu polskim]"


Oddzielili cię, syneczku, od snów, co jak motyl drżą,
haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze.

Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć,
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.

I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?

20 III 1944 r.


Postać tego
Postać chłopca z kikutem nogi, sielankowy obraz potężnej gruszy rosnącej koło domu, ryk niemieckich samolotów zrzucających bomby na wieś, w której mieszkałam z rodziną i dwaj niemieccy oficerowie, którzy tuż po wybuchu wojny odwiedzili mojego ojca - kierownika szkoły podstawowej we wsi, w której mieszkaliśmy - to pierwsze obrazki z tych bardzo niebezpiecznych i trudnych czasów. Uczestniczyłam w tych odwiedzinach siedząc w pokoju na podłodze. Widziałam jak ojciec usiłuje się porozumieć z Niemcami szukając w słowniku potrzebnych wyrazów. Po tej wizycie mama powiedziała mi, że gdyby ktokolwiek pytał o to, gdzie jest ojciec, to mam powiedzieć, że nie wiem.

To były bardzo trudne i niebezpieczne czasy. Trochę pisałam o tych czasach wcześniej.

8888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

Dzień płynie za dniem, a koronawirus nas nie opuszcza. Tak nas pokochał, że ani myśli wynieść się gdzie indziej. Nowych zachorowań przybywa, a nie ubywa. Tak podają media. A ja zaczynam przyzwyczajać się do siedzenia w domu i na działce. Tu nic się nie zmienia. Pomidory dostały choroby wirusowej i wyglądają nieciekawie. Dobrze, że ogórki owocują. Każdego dnia przynoszę do domu kilkanaście sztuk i kiszę je w litrowych słoikach.
W domu przydałoby się sprzątanie, ale ja po ostatnim upadku nie mogę się jeszcze pozbierać. Dopiero teraz zaczęła mnie boleć potłuczona klatka piersiowa. Strach wziąć kogoś do pomocy w sprzątaniu, bo koronawirus i lepiej nie ryzykować. Toteż ogarniam mieszkanie tylko tyle, aby się o coś nie potknąć i nie wywrócić i staram się nie widzieć całego bałaganu. Przyjdzie lepszy czas, to bałagan zostanie sprzątnięty. Na szczęście nie jestem perfekcjonistką i już dawno przyjęłam zasadę, że porządek w mieszkaniu i na działce jest ważny, ale nie kosztem zdrowia człowieka.
Pozdrawiam Was bardzo bardzo serdecznie. Marysia.

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...