sobota, 27 listopada 2021

Kochani!!!

 Dziś skończyłam 86 lat. Zaczynam rok 87. Moja mama w swoim pamiętniku napisała, że byłam dużym dzieckiem. Nie było jej łatwo mnie urodzić. Ale jestem, żyję i tym życiem się cieszę.

Jak czuję się z bagażem tylu lat na karku? Pierwsze uczucie, które się pojawia - to niepokój. Wiadomo, że nikt z nas nie jest wieczny, a każdy dodatkowy nawet nie rok, a  dzień, to przybliżanie się do drzwi zza których nie ma już powrotu. I ta myśl przynosi niepokój. Ale dopóki tu jestem, chcę żyć, a nie wegetować i chcę zajmować się tym, co lubię. A lubię pisać i kontaktować się z Wami. Jesteście dla mnie jak członkowie rodziny, z którymi chcę, mogę i lubię porozmawiać.  Lubię się dzielić swoimi różnymi przemyśleniami. 


Prowadzenie bloga to dla mnie także ciągła nauka. Musiałam nauczyć się sporo nowych rzeczy, aby móc pisać i swoje teksty wstawiać do bloga. Wiem, że wciąż jestem zaledwie pierwszakiem w tej nowej formie wypowiadania się, ale to, że już tyle umiem, ogromnie mnie cieszy.

Starość

Czy wyłączyłam wtyczkę z kontaktu?
Może dom spłonął?
Strach we mnie godzi.
Tak to jest kiedy starość nadchodzi.

Żeby nie znaleźć się kiedyś w nędzy
Zaoszczędziłam trochę pieniędzy.
W dużej kopercie, zamkniętej klejem,
Dobrze ukryłam ją przed złodziejem.

I teraz... Już od paru miesięcy
Nie mogę znaleźć moich tysięcy.
Ech, nie pojmiecie tego, wy młodzi
Jak miło żyć, gdy starość nadchodzi...

Pomimo moich najlepszych chęci
Nie zawsze mogę ufać pamięci.
Więc by jej pomóc, a przez nią sobie
Czasem na chustce węzełki robię.

A potem jeden Bóg wiedzieć raczy,
Co który węzeł ma dla mnie znaczyć?
Choć mi się nawet nieźle powodzi,
Wciąż mam kłopoty.
Starość nadchodzi.

Dwa razy dziennie-raz po śniadaniu,
A potem w obiad, po drugim daniu
Zażywam leki, tabletki białe:
Cztery połówki i cztery całe.

Często się pieklę,
Gdy w obiad nie wiem., czy rano wzięłam...
Tę gorycz klęski wątpliwie słodzi
Wiedza, że oto starość nadchodzi.

Pogodnie dumam o tej starości
Czy ona musi stale nas złościć?

Przecież jest piękna.
Masz sporo czasu..
Chcesz iść nad wodę albo do lasu,
To sobie idziesz - nikt ci nie broni.

Z łóżka zbyt wcześnie też nikt nie goni,
Bowiem nie musisz gonić do pracy
Jak wszyscy twoi młodsi rodacy.

Co prawda wigor z wolna przekwita,
Lecz po co wigor u emeryta?
Podwyżki pensji już nie wyprosisz,
Należną gażę poczta przynosi.

Więc wiwat starość!
Niechaj nam służy,
Nawet, gdy trochę chwilami nuży.

Bowiem - jak sądzę - w tym jest rzecz cała,
By jak najdłużej ta starość trwała...

 

/z netu

 

czwartek, 25 listopada 2021

Lubię was kicuisie......

To jest koteczka bardzo podobna do naszej domowej.  Taki miałam problem z myszami, które jesienią zawsze w jakiś sposób wchodziły do naszego mieszkania i nie można się ich było pozbyć. Łapać ich na pułapki nie miałam sumienia, a z chwilą gdy w domu pojawił się kot, to myszy zniknęły.

Tego, że mnie przygarnąłeś w ten deszczowy wieczór dwa lata temu, nie zapomnę ci nigdy – 

Nasza kotka z domu prawie nie wychodzi. Lubi siedzieć na fotelach, albo przy misce z jedzeniem. Rudy kot jest inny. Zwykle cały dzień siedział u nas w domu, a wieczorem nie było siły, aby go w domu zatrzymać. Gdy zbliżał się wieczór, robił się nerwowy i prowadził mnie do wyjścia, albo przez drzwi frontowe, albo przez taras. Z tarasu skakał na dach domku gospodarczego naszych sąsiadów, z dachu na krzak bzu, i na ziemię. Nie zwracał uwagi na naszą Fionkę -  dużą sukę, która biega po całym ogrodzonym terenie. Biegł do wysokiego parkanu, przechodził przez niego na ulicę i tyle żeśmy go widzieli. Podejrzewam, że ktoś musiał go kopnąć, gdy przechodził przez ulicę. Jest w dobrych rękach i aktualnie jest leczony. Ma uszkodzoną szczękę. Wróci do nas, gdy będzie zdrowy i wtedy trzeba się będzie zastanowić nad tym, jak zablokować te jego nocne wycieczki. A może trzeba będzie zaufać kociakowi i nie przewidywać kłopotów. Nie wiem, co powie lekarz weterynarii.

A nasza kocica tak mnie dziś w nocy przygniotła w łóżku swoim ciałem, że miałam uczucie, że się duszę. Ułożyła mi się na klatce piersiowej, a swoją wagę ma. Dziś ułożę się w łóżku na boku, żeby nie było powtórki z poprzednie nocy.

Jestem miłośnikiem zwierząt, ale wszystko ma swoje granice. Nie może być tak, że kot decyduje, czy właściciel dobrze śpi, czy też, że przeżywa w nocy koszmary. Ale lubię łobuza. Jest taki ufny, lubi towarzystwo człowieka. Jak nie pakuje się do łóżka, to poluje na ten fotel, który ja akurat zajmuję. No i oczywiście wygodnie się układa, mnie spychając na sam koniec fotela. I te jego oczy ufne i uważnie obserwujące. Milasek.


Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...