Zamyśliłam się........

Usiadłam, aby obejrzeć film polecony mi przez sąsiadkę. Włączyłam telewizor i pomyślałam, że zanim pokaże się obraz mogę zerknąć do świeżo wypożyczonej książki – Reporterka. Rozmowy z Hanną Krall, - Wybór kompozycja, uzupełnienia oraz dokumentacja Jacek Antczak. Pierwsze słowa, jakie wpadły mi w oczy to: - ,,Śniło mi się, że jestem stara, mam dużo lat i przyjdzie taki moment, kiedy pomyślę: No i co ja z tym życiem zrobiłam?". Zatrzymałam się na tym zdaniu i zamyśliłam się.

Hannie Krall tylko przyśniło się, że jest stara. Ja uświadomiłam sobie, że jestem już stara Mam 84 lata, a na kark włazi mi 85-ty rok. Zadałam sobie przeczytane przed chwilą pytanie: - Co ja ze swoim życiem zrobiłam? Poczułam się nieswojo. Gdy szybko przebiegam swoje życie od początku do dziś, to widzę, że większość czasu przeznaczyłam na walkę z różnymi swoimi problemami. Walka ta w większości wypadków kończyła się zwycięstwem, ale życie to przecież nie tylko walka. A gdzie czas na robienie głupstw, na luz, na szaleństwa? Bardzo poważnie do swojego życia podeszłam. Dziś też zamiast cieszyć się tym, co jest, to kombinuję, co by tu jeszcze.

Ideały kojarzą mi się w pierwszym rzędzie  z młodością durną i chmurną. Ale każdy, nie tylko młody człowiek, wyznaje jakieś wartości. Ten bardzo już dojrzały człowiek także je posiada. Gdy ma się na karku już ileś dziesiąt lat, przewartościowaniu ulega wiele spraw. Zastanawiam się, co jest dla mnie dziś ważne, dla osoby w zaawansowanym wieku.

Ważny jest dla mnie człowiek jako taki. Bliskość ludzi, chęć niesienia im pomocy nawet w drobiazgach.

 Trudno mi zrozumieć tych, którzy czują się lepsi.  Dzielą ludzi na prawomyślnych i gorszy sort. 

 Dla mnie to po prostu ludzie. Moi znajomi, moi rodacy.

*} Idę z chodzikiem ze sklepu, a na pokrywie chodzika jest miejsce. Obok idzie starsza kobieta z ciężką siatką. Jakie to miłe, gdy mogę zaproponować swoją pomoc. Przecież wózka nie niosę, tylko go lekko popycham przed sobą.

*} Siadam przy cukierni z ciastkiem. Przysiada się ktoś znajomy lub obcy i zaczyna się rozmowa. Ostatnio najczęściej o polityce w kraju, ale czasami ktoś chce się wygadać. Ma swoje problemy. A czasami po prostu szuka słuchacza. Rozmowa z obcą i życzliwą osobą, która chce słuchać jest wszystkim, czego potrzebuje. Lubię słuchać i potrafię słuchać.

*} Czasami przysiada się młody jeszcze chłopak, mój były uczeń i stara się mnie naciągnąć na piwko, a jeździ już na wózku inwalidzkim. Nie daję się naciągnąć, ale rozmawiam. Ta rozmowa potrzebna jest nie tylko jemu, ale także i mnie. Wiem, jak w tej chwili żyje, jakie ma problemy.

*} Czasami siedzę po prostu przed cukiernią przy stoliku, ludzie przechodzą, każdy jest zajęty swoimi sprawami. Ja piję zamówioną czekoladę, patrzę na stoiska z warzywami rozstawione wzdłuż chodnika i jest mi dobrze. 

Innym razem jestem w ogródku. Słonko świeci,  ja siedzę na stołeczku, wyrywam zielsko z grządek i rozmawiam z sąsiadką zza płota.

Gdy z niedowładem nóg nie mogłam jeszcze dobrze chodzić, patrzyłam z zazdrością jak szybko i lekko ludzie przechodzą obok mnie. Dziś już nie zazdroszczę. Sama zupełnie nieźle chodzę. Potrafię przejść bez zmęczenia 1 - 2 kilometry. To jest sporo, jak na moje nogi po niedowładzie. 

Ale są chwile, gdy żadna robota mi nie idzie. Wtedy siedzę i rozmyślam.

Na obrazku poniższym tylko bym zmieniła słowo żona, na słowo mąż.