Starość.

Doskonale wiem, że na starość wszystko u człowieka zaczyna się psuć, ale.....  taka jest kolej rzeczy i trzeba się z tym pogodzić, chociaż pogodzenie się z własną starością jest dla mnie trudne.  Mniej boję się niepełnosprawności fizycznej, niż psychicznej. A przecież obie zbliżają się już do mnie.

Niepełnosprawność fizyczną już raz przeżyłam, gdy ileś lat temu nagle przestałam dobrze chodzić. Dziś chodzę normalnie, bez żadnych kłopotów, ale to zasługa pana Jurka - rehabilitanta. który usprawniał moje nogi przez kilka miesięcy.  

Dziś staram się o sprawność psychiczną i intelektualną. Wiem, że w takim razie należy ćwiczyć głowę. Ale jak? Jaki jest najlepszy sposób?  Z tego, co wyczytałam i usłyszałam od znajomych, trzeba wyznaczyć sobie czas na różne ćwiczenia, ale przede wszystkim mieć kontakt z ludźmi. A tu skończyły się pogaduchy przy sklepach z koleżankami, bo do sklepów ludzie tylko wpadają po zakupy i szybko wracają do domów. 

Jest już wieczór. Może jutro jakiś pomysł przyjdzie mi do głowy. Do jutra.