Zamyśliłam się....

   Właśnie wróciłam z wieczornego spaceru, na który wyprowadziłam Fionkę, naszą sukę, na tzw. odsikanie przed nocą.  Przeszłyśmy,  jak zwykle, kilka razy działkę od drzwi domu do ulicy i obie jesteśmy już w mieszkaniu.. Fionusia  ma na zewnątrz mieszkania trzy budy do wyboru.                                Jedna jej buda jest  pod schodami ganku. Leży tam wysuszone, pachnące siano, druga buda jest w pomieszczeniu - piwniczce z żarówką  kwoką, którą można włączyć, gdyby zrobiło się bardzo zimno, a trzecia to zwykła buda z sianem. Ale ona najchętniej noce spędza u nas w domu. Zwykle, gdy ja idę już do siebie na górę, to ona w pokoju na dole wskakuje na wygodny fotel, na którym ja zwykle siedzę, układa się na nim i zasypia.                                                                                                               Oprócz Fionki w domu jest jeszcze kotka, która lubi spać na łóżku. Rozpuszczone są te nasze zwierzaki. Ale o to mogę mieć pretensje tylko do siebie. Lubię zwierzęta. Chyba mam to po mojej kochanej Babci, która wszystkie nasze zwierzęta darzyła zawsze bardzo ciepłymi uczuciami. 

W ogrodzie już jesień. Na zagonach widać tylko zielsko. Ale za płotkiem oddzielającym część warzywną od całej reszty rosną krzewy winogronowe. Te winogrona przypominają mi zawsze moją nieżyjącą już przyjaciółkę, która kiedyś przywiozła z wycieczki do Bułgarii urwane gałązki z krzewów winogronowych. Gałązki te posadziła u siebie w ogrodzie. U niej się pięknie winogrona rozrosły, a później ja od niej dostałam sadzonki. Te winogrona zawsze mi ją przypominają. Moja przyjaciółka była bardzo mądrym i dobrym człowiekiem. Była nauczycielką, bardzo lubiła dzieci i umiała się z nimi dogadywać. Pokazała mi na czym polega praca nauczyciela jako wychowawcy dzieci i młodzieży.