wtorek, 21 stycznia 2020

Jak pięknie by mogło być.


 Jonasz Kofta
Jak pięknie by mogło być

Jak pięknie by mogło być
Na ziemi wiecznie zielonej,
Wystarczy wiedzieć, gdzie wstaje świt,
I pójść w tę stronę.
Wśród szczęku broni, zgiełku spraw
Krzyczą Kasandry wszystko wiedzące,
Tu mądrość świata na nic się zda,
Tu trzeba umieć spojrzeć w słońce.
Jak pięknie by mogło być,
Bo przecież jesteśmy ludźmi,
Jest sen zbyt straszny, aby go śnić.
Obudźmy się, obudźmy!
Wśród krwi, pożogi toczy się gra,
Codziennie jest Sąd Ostateczny,
Tu mądrość świata na nic się zda,
Musimy znów stać się dziećmi.
Jak pięknie by mogło…

Z sondaży wynika, że jeśli dojdzie do drugiej tury wyborów prezydenckich, to panią Kidawę Błońską będą dzielić od  pana Dudy drobne procenty, czyli wszystko będzie możliwe.

Ja przeżyłam wojnę, bardzo trudne i niebezpieczne czasy powojenne i kolejne rządy za czasów których nie było łatwo żyć i coś kupić w sklepach.

I tu jeden drobny przykład, a takich i podobnych było tysiące.

Idę do sklepu mięsnego, aby coś kupić na obiad. Dzieci jeszcze małe, mąż zapracowany i zaopatrzenie rodziny spoczywa na moich barkach. Przed sklepem tłum ludzi. Teoretycznie wiadomo, kto za kim stoi, ale w praktyce, kto bardziej sprytny, ten wygrywa. - Ja tu już stałam! -  mówi pani wpychająca się przede mnie.
Zajeżdża ciężarowy samochód, a w nim na brudnej zadeptanej podłodze leżą pęta kiełbasy. Panowie dostawcy wchodzą do środka samochodu w brudnych gumiakach i chodzą po tej kiełbasie. Muszą przecież ją jakoś zebrać i zanieść do sklepu. Nikt ze stojących ludzi nie protestuje. Każdy tylko myśli o tym czy tej kiełbasy dostanie dla rodziny i ile, bo sprzedawca wydzielał każdemu według własnego rozeznania tak, aby starczyło jej może nie dla wszystkich, ale dla jakiejś grupy szczęśliwców.
To były czasy, gdy nawet papier toaletowy był towarem deficytowym.
Dziś to już przeszłość. I dobrze. 

I teraz, gdy jestem już kobietą mocno zaawansowaną wiekiem chciałabym, aby moje dzieci, wnuki i prawnuki żyli godnie i spokojnie w kraju,  gdzie ludzie szanują się i pomagają sobie nawzajem. Gdzie człowiek w innych ludziach widzi swoich bliźnich i przyjaciół, a nie  wrogów lub przeciwników politycznych.

Moje doświadczenia życiowe uczą mnie, że nic nie jest dane człowiekowi raz i na zawsze. Że w każdym czasie może znaleźć się ktoś, kto doprowadzi do zawieruchy, do biedy, do nieszczęścia.


Jak pięknie by mogło być. Słowa Jonasz Kofta. Muzyka Jarosław Kukulski. Śpiewa Halina Frąckowiak.


wtorek




 Kupiłam dziś czasopismo Angora. Pierwsza strona z ogromnym tytułem: Przeszkodzisz w polowaniu trafisz do więzienia. I dalej: Nowe prawo zapewni myśliwym całkowitą bezkarność. Artykuł dwustronicowy pani Ewy Wesołowskiej na temat polowań wzburzył mnie ogromnie. Nie żebym miała cokolwiek przeciwko niemu. Wprost przeciwnie. Co to za prawo, które stanowi, że  grupa myśliwych bez pytania właściciela terenu o zgodę może sobie spokojnie na tym terenie polować, a właściciel nie ma prawa się temu przeciwstawić. Gdy myśliwi urządzają polowanie, to właściciele nie mają prawa wejść na teren, aby nie przeszkadzać myśliwym, a samemu nie być narażonym na niebezpieczeństwo. Aby myśliwym zabronić wstępu na swój teren właściciel musi się starać o wyłączenie tego terenu spod terenów łowieckich. Jestem przekonana, że gdyby jakiś myśliwy zapuścił się bez zgody właściciela na tereny jakiegoś amerykańskiego farmera, to mógłby się znaleźć w kłopotliwej dla siebie sytuacji.

Nie chcę się zastanawiać, co powoduje ludźmi, że lubią strzelać do zwierząt. Co to za przyjemność widzieć, jak trafione zwierzę zwija się z bólu i pada. Zwierzęta też chcą żyć. 

Moja córka mieszka w Bieszczadach i bardzo lubi zwierzęta.  Do miski z pokarmem wystawionym dla kotów zaczął przychodzić lisek, który tak się oswoił, że zaczął wpadać do mieszkania, nawet 
łebkiem odbijał rzucaną mu piłkę. Znikał tylko, gdy pojawiali się jacyś goście, po czym gdy goście odjeżdżali lisek wracał.  I nagle lisek zniknął. Po jakimś czasie córka dowiedziała się, że miejscowy myśliwy go odstrzelił.  Po prostu lis - to cel dla myśliwego. A podobno zwierzęta - to nasi bracia mniejsi.

niedziela, 19 stycznia 2020

Dzień jak co dzień.

  
   Ostatnio pracowicie zmieniam detale w starych grafikach i wstawiam je jako nowe  Ta szara grafika jest dzisiejszej produkcji.

Dzisiejszy dzień  był taki sobie. Niebo i powietrze zamglone, na dwór nie chce się wyjść, toteż zajęłam się kuchnią.
Nie był to zbyt szczęśliwy pomysł, bo złapałam się za zrobienie pasztetu z fasoli, ale ten eksperyment mi nie wyszedł. A tak się napracowałam. Ugotowana fasola została zmielona, do tego doszły jajka, mąka ziemniaczana i różne dodatki smakowe. Efekt jest taki, że zamiast wywalić ugotowaną fasolę, która stała już kilka dni na dworze i nie bardzo wiedziałam, co z niej zrobić, to teraz wywalę gotowy pasztet, bo jest do niczego. Jeszcze myślę, że może ptaki się zlitują i wydziobią choć trochę tego "rarytasu".
Nie będę narzekać. Sama tego chciałam. Zamiast trzymać się sprawdzonych przepisów zachciało mi się poeksperymentować w kuchni, a eksperymenty lubię i to różne. W kuchni też. No i eksperyment nie wyszedł. Całe szczęście, że mój mąż już do moich dziwactw przywykł i nie dobijał mnie uwagami typu. - I po co ci to było! - Ma żonę, która co jakiś czas zaskakuje go niecodziennymi pomysłami. Pewno potraktował to, jako dziwactwo kolejne.

Ale przynajmniej już wiem, jak ustawić pokrętła w kuchence, aby coś upiec w piekarniku. Dziś była próba generalna, co prawda nieudana, ale jakieś korzyści i z tego niepowodzenia można wyciągnąć.
Tak, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Po siedzeniu w kuchni warto byłoby się gdzieś wybrać. Mój wybór pada dziś na góry i to  nie byle jakie. Ruszamy zdobywać Himalaye. Będziemy zdobywać je wzrokiem i będziemy podziwiać śmiałków, którzy próbują zdobyć te niedostępne szczyty.
Zapraszam na wycieczkę.



 


                                                                               



Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...