Ania i Jardian prosili mnie o wspomnienia, dlatego dziś wstawiam część moich zapisanych wcześniej przeżyć. Nie będą one radosne, ani budujące, ale w życiu jest różnie. Wiedzę o sobie i o innych zdobywa się na podstawie różnych doświadczeń. Tych trudnych także, a może przede wszystkim tych trudnych.
Dziś, gdy tych różnych przeżyć mam wiele za sobą jestem pewna, że były one konieczne. Bez nich nie byłabym dziś tym, kim jestem. Oczywiście chwile radosne w życiu są i potrzebne i mile widziane, ale uczą przede wszystkim różne trudności, z którymi musimy sie mierzyć.
Przepraszam za to, że pierwsze litery w poszczególnych wersach nie są wyraźne, ale chciałam ułatwić sobie pracę i spróbowałam przenieść tekst z innej strony do bloga. No i wyraźnie mi to nie wyszło. Nie będę podawała w tekście nazw miejscowości, nazwisk itd. Te nazwy pozostaną tylko ze mną..
Fragmenty mojego pamiętnika.
Wiadomość,
że będę chodziła do liceum w P(.......), a nie w W(.........) bardzo
mnie ucieszyła.
-
Ale będą za mną w domu tęsknili! – pomyślałam. Oczami
wyobraźni widziałam już, jaka będzie radość ww rodzinie, gdy
przyjadę na ferie. Byłam przekonana, że rodzicom, siostrom i babci
będzie beze mnie źlźle, że zobaczą ile ja w domu znaczę. Poczułam
się ważna i prawie dorosła. Gdybym poszła do liceum w WW(........)
wszystko byłoby tak, jak do tej pory. Moi koledzy, z którymi
kończyłam siódmą klasę, chchodzili pieszo do liceum. Byłam
przekonana, że ja też, tak jak oni, mieszkałabym dalej w domu, a do
szszkoły chodziłabym pieszo. W końcu sześć kilometrów w jedną stronę
i sześć z powrotem, to niezbyt dudużo jak na młode nogi.
DDo
P(.......) trzeba było dojechać ponad dwadzieścia kilometrów
autobusem. Z góry było wiadomo, że niniezbyt często odwiedzę
rodzinę. To mnie właśnie najbardziej radowało. Cieszyłam się,
że w domu będę arbardzo oczekiwanym gościem, a mój
przyjazd będzie prawie świętem. Nie czułam strachu przed nową
ssszkołą, a tylko lekkie podniecenie. Nie myślałam o tym, że
zamieszkam z obcymi ludźmi. Wiedziałam, żżże w P(.......) będę
razem z bratem On miał pójść do męskiego liceum
i tam miał skończyć ostatnią klasę, jaa ja do liceum żeńskiego.
NNa
egzamin pojechałam z ojcem. W P(.......) spędziliśmy dwa dni. Na
noc zaprosiła nas znajoma rorodziców. Jak przez sen przypomina mi się
wieczór i rozmowa dorosłych przy kolacji. Pani mówiła o ssswoim
mężu, który zginął w Katyniu. Mój ojciec go znał jeszcze
sprzed wojny.
SSamego
egzaminu nie pamiętam. Nie pamiętam także, abym jakoś szczególnie
była zainteresowana wwynikiem. Właściwie to chyba mnie ta sprawa
niezbyt obchodziła. To rodzice starali się dowiedzieć, czy zazdałam.
Nie wiem, kto pojechał do P(.......,) aby to sprawdzić. Myślę, że
ojciec.
P(........)
Samego wyjazdu nie pamiętam. Pamiętam natomiast szok, jaki
przeżyłam. Nagle z dnia na dzień znalazłam się w innym świecie.
Obcy ludzie, nieprzewidywalne ich zachowania i brak jakiegokolwiek
ciepła i zrozumienia. Po sielsko przeżytych latach w domu
wyjazd do liceum był dla mnie, jak wyjazd do obcego kraju bez
znajomości języka. Zamieszkałam w internacie, który mieścił się
na pierwszym piętrze budynku szkoły. Klasy były na dole. Spałam w
dużej sali usytuowanej w szczycie budynku. Wstawiono do niej tyle
łóżek, ile się zmieściło. W sypialni było nas około 20
dziewcząt.
NNa
piętrze w drugim końcu korytarza była aula. Zbierano tu czasami
młodzież całego liceum. Tu ooznajmiano, jakie zarządzenia wydała
dla nas pani dyrektor i tu nas łajano. Do auli przylegała stołówka.
PPo obiedzie odrabiałyśmy w niej lekcje. Na wprost stołówki miała
swoje mieszkanie– dyrektorka liceum.
Mój czas został rygorystycznie podzielony. Było miejsce na sen, na
mycie się, posiłek, zajęcia lekcyjne, ktktóre odbywały się w
klasach na parterze. Od obiadu do czwartej po południu było wolne,
później oodrabianie lekcji, kolacja, apel jak w obozie i spanie.
JJJuż
sam początek pobytu w internacie był dla mnie bardzo trudny.
Dostałam biegunki. W dzień sobie raradziłam. Najgorsza była noc.
Musiałam wiele razy wstawać i iść po ciemku nieznanym mi
korytarzem, ssschodzić w dół po schodach i szukać ubikacji. (Na
piętrze jej nie było.) Bardzo się bałam. W domu zzdarzało się, że po przebudzeniu w nocy, wołałam mamę, gdyż
bałam się ciemności. Tu mamy nie było. MMusiałam sama radzić
sobie ze swoim strachem i z samotnością. Po takiej źle przespanej
nocy rano mmyłam się, zakładałam spódniczkę, bluzeczkę,
sweterek i czarny fartuszek przykrywający podniszczoną cacałość.
To było moje jedyne ubranie do chodzenia na co dzień.
Na
święto przygotowana była granatowa układana spódniczka, biała
bluzeczka i biały puszysty sweter z angory, zrobiony na drutach
przez mamę. Do tego na zimę dochodziło jeszcze palto. O żadnym
płaszczu, czy kurtce nie mogłam nawet marzyć. Nie przyszło mi
nigdy do głowy, że mogłabym prosić o jakieś dodatkowe ubranie.
Moi rodzice byli biedni. Czasy były ciężkie powojenne, a nas
dzieci było czworo. Wiedziałam o tym. Poza tym miałam wewnętrzne
przekonanie, że gdyby było mi coś jeszcze potrzeba, to rodzice by
mi dali. Skoro nie dali, to znaczy, że to, co mam, wystarcza.
PPani
dyrektor od początku budziła we mnie przerażenie. Do dziś widzę
jej zwalistą postać, nalaną twarz i wwyłupiaste oczy. Gdybym miała
powiedzieć z kim mi się kojarzyła wtedy i kojarzy dziś, to byłby
to ryś BBazyli z utworu Jana Brzechwy „Opowiedział dzięcioł
sowie”.
WWspomnienia
związane z nią do dziś są dla mnie przykre. Tej przykrości nie
pozbyłam się, choć od ccczasów I klasy liceum minęło wiele lat. Emocje wciąż są żywe.
PPani dyrektor posiadała gruntowne wykształcenie. Podobno uczęszczała
na wykłady prowadzone przez KKasprowicza. Starsze dziewczęta
twierdziły, że była dobrą polonistką. Ja na szczęście nie
musiałam tego sssprawdzać. Nie chodziło o jej wygląd, choć miał
on też swoje znaczenie, chodziło o jej sposób bycia i ststosunek do
uczniów.
BByć
może, gdybym przeszła twardą szkołę życia w domu, inaczej bym
ją spostrzegała. Przecież nie wwszystkie dziewczyny w liceum
żeńskim, do którego chodziłam, bały się jej. Dziś myślę, że
to ja byłam wwyjątkiem pod tym względem. Przypominałam mimozę,
przesadzoną w wyjątkowo niekorzystne śrśrodowisko. Ale prawda była
również taka, że pani dyrektor nie zrobiła nic, abym się jej nie
bała i abym ppoczuła się bezpiecznie w nowym miejscu.
SStarałam
się tak zachowywać, aby się nie narazić. I zaraz na początku
wpadłam jej w oko.
- Chodź
no tu! – powiedziała do mnie rozkazującym tonem. Podeszłam
wystraszona. Krytycznie zmierzyła mnie od góry do dołu.
– Co
ty masz na sobie? Idź się przebierz!
SSzybko
poszłam do sypialni, gdzie były wszystkie moje rzeczy. Założyłam
mój strój galowy i angorowy sssweter. Pani dyrektor czekała, aż jej
się pokażę. Spojrzała na mnie niezadowolona i powiedziała:
- Co
to za sweter? Zdejmij go.
Oczywiście
posłusznie, bez słowa protestu, zdjęłam sweter i chodziłam w
samej bluzeczce, choć było mi zzimno. Budynek nie był jeszcze
ogrzewany, a jesienne ranki chłodne.
Z
Z chłodem, samotnością, lękiem przed ciemnością jakoś sobie
radziłam. Najgorsze były wieczorne apele a Po kolacji stawałam w
szeregu razem z innymi uczennicami mieszkającymi w internacie,
naprzeciwko stnas stawała dyrektorka, która za najmniejsze
przewinienie którejkolwiek karała nas wszystkie. OOdpowiedzialność
była zbiorowa. Najczęściej pozbawiała nas możliwości
wychodzenia z budynku. CCzasami na dzień, czasami na kilka dni. Nic
nie pomagało to, że ja przestrzegałam regulaminu, nie ppomagało
moje dobre zachowywanie się. Nie było ono nawet dostrzegane.
Stawałam na korytarzu z ininnnymi i drżałam na myśl, że może znowu któraś z
dziewcząt spóźniła się na odrabianie lekcji. WWiedziałam, że w
konsekwencji także ja razem z innymi nie będę mogła następnego
dnia wyjść ani do mmiasta, ani na teren przy liceum.
GGdy
pani dyrektor zabraniała nam opuszczać pomieszczenia internatu,
siadałam w sali, tęsknie wwyglądając przez okno. Dusiłam się w
murach, a na dworze była piękna jesień i świeciło słońce. PPatrzyłam na przylegający do liceum duży ogrodzony szkolny teren,
za którym płynął strumień. Lubiłam ppatrzeć w jego zieloną
wodę, ocienioną gałęziami drzew. Nie miałam odwagi zlekceważyć
zakazów pani ddyrektor. Moje koleżanki nie były aż tak zastraszone
jak ja, toteż dosyć często robiły różne „naganne” rrrzeczy.
Bałam się, że za ich swobodne zachowanie ja także mogę zapłacić
ograniczeniem moich mmaleńkich swobód. Toteż stałam w czasie apelu
przerażona w oczekiwaniu dotkliwej kary. Czułam się, jajak na beczce
z prochem.
Jaśniejszymi
chwilami dla mnie były moje odwiedziny w internacie męskim, gdzie był mój brat. Koledzy mojego brata tak się przyzwyczaili do tych moich odwiedzin, ze przestali je nawet po swojemu komentować.
Oczywiscie pani dyrektor o tych moich odwiedzinach nic nie wiedziała. Dała by mi.
C.d. nastąpi.