Nadzieja w zielonym kolorze grafiki.

Niech chociaż w grafice zachowa się nadzieja. Dziś czytałam wypowiedź jakiejś pani profesor medycyny (nazwiska nie pamiętam), że koronawirus pozostanie z nami 1,5 roku. Świetna perspektywa. Nie ma co mówić. A ja jestem już bardzo zmęczona ograniczeniami, które mi towarzyszą. A co będzie dalej? 

Dobrze, że moja córka zrobiła dla mnie trzy butelki ajerkoniaku, to się trochę pocieszam pociągając z kieliszka. Może dojść do tego, że zostanę alkoholikiem. Przecież każdy alkoholik miał jakiś powód, żeby w ten nałóg wdepnąć. 

Dziś sama podcięłam sobie grzywkę, tak jak poleciały mi nożyczki. Włosy wchodziły mi już w oczy, a do fryzjera bałam się pójść. Ostrożność trzeba zachować wszędzie, a zanim zacznę wychodzić między ludzi, to włosy odrosną.

Nawet jak prawnuczek do nas przychodzi na naukę z jego babcią, a naszą córką, to w maseczce przemyka szybko do schodów i idzie na górę, na którą wtedy nikt z nas pradziadków nie wchodzi. 

Ale czasy. Kto wcześniej mógł się spodziewać takich zagrożeń. Ale życie jest pełne niespodzianek. Miejmy nadzieję, że te następne będą to miłe i dobre niespodzianki. 

Ale........

Gdy z wysokości swoich wielu już lat życia patrzę na to, co przeżywałam kiedyś i jak zmieniło to moje patrzenie na świat, na ludzi, na to, co pozostaje z różnych doświadczeń, to odnoszę wrażenie, że nie tylko całe życie się uczymy, ale że przykre nauki dają najwięcej. 

Co by było, gdybym w swoim czasie nie dostała depresji i nie przeszła leczenia w Ośrodku Leczenia Nerwic? Ta depresja, która była, jak czarna chmura i prawie, mnie obezwładniła, a z której sama nie umiałam się wydobyć, też była lekcją życia. Pomogli mi świetni fachowcy, ale w trudnych sytuacjach znajduje się zwykle światełko w tunelu.

A co by było, gdybym po udarze i po niedowładzie nóg nie walczyła o sprawność, jak o tlen do oddychania. 

W jakim miejscu byłabym dzisiaj, gdybym nie przeżyła wielu traum, które były nie tylko potrzebne, ale i konieczne, abym się znalazła w tym miejscu, w którym znalazłam się dziś. Jestem wdzięczna Losowi, czy Opatrzności za wszystko, co dostałam, łącznie z tymi bardzo trudnymi przeżyciami. 

Gdy koronawirus już nas zostawi w spokoju, może bardziej docenimy to, co jest wokół. Przyrodę, to że żyjemy i że możemy być z innymi ludźmi. Być może nie będziemy tylko przechodzić obok.  Może zainteresujemy się bogactwem, które jest w nas i obok nas.

Ot! Moje marzenia! Ale marzenia podobno są potęgą.