wtorek, 1 grudnia 2020

Bez zastanowienia...

a.) A może odrosną i to szybko?

Miałam dwa piękne wielkie do sufitu drzewa - fikusy. W lecie zawsze stały na tarasie i dawały cień od zachodu, a na zimę zabierałam je do domu. W tym roku spóźniłam się i przez jedną noc drzewka zwarzył chłód. Liście pokurczyły się, zmieniły kolor i prawie wszystkie opadły.  W pokoju, gdzie stoją podłoga jest nimi usłana. Chodzi się po nich jak w lesie po ściółce. Dziś wszystkie gałęzie bez liści obcięłam i zostały małe krzaczki, na których pokazują się maleńkie listki.  Gdy było już po robocie, przyszło mi do głowy, że jeśli pokazuje się choćby kilkanaście maleńkich listeczków, to może i na pozostałych konarach by się pokazały. Ale nie ma już odwrotu i być może sama zmarnowałam drzewka. Dodatkowo zasugerował mi to mój mąż. Trudno. Całe życie człowiek popełnia błędy i na nich się uczy.  Kłopot jest taki, że ja źle znoszę w lecie słońce, a zasłonić go na tarasie w następnym roku nie będzie czym.

💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧

b) Kot i jego pomoc. 

Ostatnio miałam przykrą przygodę. Weszłam do łazienki, zakręciło mi się w głowie i straciłam równowagę. Poleciałam na ścianę i obiłam sobie bok. Od tej pory mój kot, gdy jestem w łóżku układa się na tym moim boku lub kładzie się obok i mruczy. Zajrzałam dziś rano do internetu i dowiedziałam się, że w ten sposób koty leczą ludzi. Podobno potrafią pomóc w różnych dolegliwościach, a nawet przedłużają ludziom życie. Zobaczę, czy kot mnie uleczy.

 c) Na koniec kilka myśli Tomasza Wargala.

1.Człowiek ma w sobie wielką moc! Brakuje mu tylko siły, by wydobyć ją z siebie.

2. Jak ukryć milczenie?

3. Ja decyduję z kim sypiam, Bóg decyduje o kim śnię.

4. Straciłem orientację seksualną. 

5. W życiu poprzeczkę stawiam zawsze wysoko, by móc pod nią swobodnie przechodzić. 

6. Nie ma głupich pytań, ale są pytania głupich.

7. Nie zwalczaj siwienia - łysieniem.

8. I w piekle postaraj się zachować zimną krew. 

9. Z opętania nie ma opamiętania.

10. Miej instynkt samowychowawczy.

 I kilka złotych myśli 

1. Stawiaj sobie pytanie i odpowiadaj na nie.  Edward Stachura. 

2. Gdy racje są kruche usztywnia się stanowiska. S.J. Lec.

3. Religia pieniądza jest jedyną religią, która nie zna niewierzących. Theophile  Gautier

4. Jeśli swoje prawa oddasz w ręce sędziów, a swoją religie w ręce biskupów, rychło znajdziesz się bez prawa i bez religii. Georga Bernard Shaw.

5. Rozmawiając, dowiaduję się, co myślę. Stefan Garcyz}ski.

6. Nie różnice poglądów dzielą ludzi, lecz różnice poziomu. Artur  Sandauer.

7.  Najlepsze rządy są w państwie, gdzie obywatele słuchają władzy, a władza praw. Solon.

8. Rządzenie wymaga wiedzy. Mo Di.

9. Żaden kraj nie może być dobrze rządzony, dopóki wszyscy jego obywatele nie będą pamiętać, że oni są strażnikami prawa. Mark Twain.

10. Słabość satyry wynika z tego, iż do złudzenia przypomina ona rzeczywistość.  Henryk Jagodziński.

niedziela, 29 listopada 2020

Ale miałam przygodę.


Ale miałam dziś przygodę.  Nie wiem jak to się stało, ale kliknęłam nie tu, gdzie było trzeba i zablokowałam wejście do swojego bloga. Wpadłam prawie w panikę, bo jestem przysłowiową nogą komputerową i nie umiałam sama tej strony odblokować. Napisałam do operatora (na drugiej  stronie, gdzie są podane wszystkie możliwości do wykorzystania.) i po chwilce moja strona została odblokowana. 

Tym specjalistom, którzy mi pomogli bardzo, bardzo dziękuję. Nie jestem pewna, czy teraz w dobrym miejscu moją wdzięczność wyrażam. Jeszcze raz dziękuję. Wielki kamień spadł mi z serca. Mogę znowu pisać i otwierać swoją stronę.

 

sobota, 28 listopada 2020

Nadzieja w zielonym kolorze grafiki.

Niech chociaż w grafice zachowa się nadzieja. Dziś czytałam wypowiedź jakiejś pani profesor medycyny (nazwiska nie pamiętam), że koronawirus pozostanie z nami 1,5 roku. Świetna perspektywa. Nie ma co mówić. A ja jestem już bardzo zmęczona ograniczeniami, które mi towarzyszą. A co będzie dalej? 

Dobrze, że moja córka zrobiła dla mnie trzy butelki ajerkoniaku, to się trochę pocieszam pociągając z kieliszka. Może dojść do tego, że zostanę alkoholikiem. Przecież każdy alkoholik miał jakiś powód, żeby w ten nałóg wdepnąć. 

Dziś sama podcięłam sobie grzywkę, tak jak poleciały mi nożyczki. Włosy wchodziły mi już w oczy, a do fryzjera bałam się pójść. Ostrożność trzeba zachować wszędzie, a zanim zacznę wychodzić między ludzi, to włosy odrosną.

Nawet jak prawnuczek do nas przychodzi na naukę z jego babcią, a naszą córką, to w maseczce przemyka szybko do schodów i idzie na górę, na którą wtedy nikt z nas pradziadków nie wchodzi. 

Ale czasy. Kto wcześniej mógł się spodziewać takich zagrożeń. Ale życie jest pełne niespodzianek. Miejmy nadzieję, że te następne będą to miłe i dobre niespodzianki. 

Ale........

Gdy z wysokości swoich wielu już lat życia patrzę na to, co przeżywałam kiedyś i jak zmieniło to moje patrzenie na świat, na ludzi, na to, co pozostaje z różnych doświadczeń, to odnoszę wrażenie, że nie tylko całe życie się uczymy, ale że przykre nauki dają najwięcej. 

Co by było, gdybym w swoim czasie nie dostała depresji i nie przeszła leczenia w Ośrodku Leczenia Nerwic? Ta depresja, która była, jak czarna chmura i prawie, mnie obezwładniła, a z której sama nie umiałam się wydobyć, też była lekcją życia. Pomogli mi świetni fachowcy, ale w trudnych sytuacjach znajduje się zwykle światełko w tunelu.

A co by było, gdybym po udarze i po niedowładzie nóg nie walczyła o sprawność, jak o tlen do oddychania. 

W jakim miejscu byłabym dzisiaj, gdybym nie przeżyła wielu traum, które były nie tylko potrzebne, ale i konieczne, abym się znalazła w tym miejscu, w którym znalazłam się dziś. Jestem wdzięczna Losowi, czy Opatrzności za wszystko, co dostałam, łącznie z tymi bardzo trudnymi przeżyciami. 

Gdy koronawirus już nas zostawi w spokoju, może bardziej docenimy to, co jest wokół. Przyrodę, to że żyjemy i że możemy być z innymi ludźmi. Być może nie będziemy tylko przechodzić obok.  Może zainteresujemy się bogactwem, które jest w nas i obok nas.

Ot! Moje marzenia! Ale marzenia podobno są potęgą.

 

piątek, 27 listopada 2020

Tak było...część pierwsza..

 

Ania i Jardian prosili mnie o wspomnienia, dlatego dziś wstawiam część moich zapisanych wcześniej przeżyć. Nie będą one radosne, ani budujące, ale w życiu jest różnie. Wiedzę o sobie i o innych zdobywa się na podstawie różnych doświadczeń. Tych trudnych także, a może przede wszystkim tych trudnych.

Dziś, gdy tych różnych przeżyć mam wiele za sobą jestem pewna, że były one konieczne. Bez nich nie byłabym dziś tym, kim jestem. Oczywiście chwile radosne w życiu są i potrzebne i mile widziane, ale uczą przede wszystkim różne trudności, z którymi musimy sie mierzyć.

Przepraszam za to, że pierwsze litery w poszczególnych wersach nie są wyraźne, ale chciałam ułatwić sobie pracę i spróbowałam przenieść tekst z innej strony do bloga. No i wyraźnie mi to nie wyszło. Nie będę podawała w tekście nazw miejscowości, nazwisk itd. Te nazwy pozostaną tylko ze mną..

 Fragmenty mojego pamiętnika.

Wiadomość, że będę chodziła do liceum w P(.......), a nie w W(.........) bardzo mnie ucieszyła.

- Ale będą za mną w domu tęsknili! – pomyślałam. Oczami wyobraźni widziałam już, jaka będzie radość ww rodzinie, gdy przyjadę na ferie. Byłam przekonana, że rodzicom, siostrom i babci będzie beze mnie źlźle, że zobaczą ile ja w domu znaczę. Poczułam się ważna i prawie dorosła. Gdybym poszła do liceum w WW(........) wszystko byłoby tak, jak do tej pory.  Moi koledzy, z którymi kończyłam siódmą klasę, chchodzili pieszo do liceum. Byłam przekonana, że ja też, tak jak oni, mieszkałabym dalej w domu, a do szszkoły chodziłabym pieszo. W końcu sześć kilometrów w jedną stronę i sześć z powrotem, to niezbyt dudużo jak na młode nogi.

DDo P(.......) trzeba było dojechać ponad dwadzieścia kilometrów autobusem. Z góry było wiadomo, że niniezbyt często odwiedzę rodzinę. To mnie właśnie najbardziej radowało. Cieszyłam się, że w domu będę arbardzo oczekiwanym gościem, a mój przyjazd będzie prawie świętem. Nie czułam strachu przed nową ssszkołą, a tylko lekkie podniecenie. Nie myślałam o tym, że zamieszkam z obcymi ludźmi. Wiedziałam, żżże w P(.......) będę razem z bratem On miał pójść do męskiego liceum i tam miał skończyć ostatnią klasę, jaa ja do liceum żeńskiego. 

NNa egzamin pojechałam z ojcem. W P(.......) spędziliśmy dwa dni. Na noc zaprosiła nas znajoma rorodziców. Jak przez sen przypomina mi się wieczór i rozmowa dorosłych przy kolacji. Pani mówiła o ssswoim mężu, który zginął w Katyniu. Mój ojciec go znał jeszcze sprzed wojny. 

SSamego egzaminu nie pamiętam. Nie pamiętam także, abym jakoś szczególnie była zainteresowana wwynikiem. Właściwie to chyba mnie ta sprawa niezbyt obchodziła. To rodzice starali się dowiedzieć, czy zazdałam. Nie wiem, kto pojechał do P(.......,) aby to sprawdzić. Myślę, że ojciec.

     P(........)

Samego wyjazdu nie pamiętam. Pamiętam natomiast szok, jaki przeżyłam. Nagle z dnia na dzień znalazłam się w innym świecie. Obcy ludzie, nieprzewidywalne ich zachowania i brak jakiegokolwiek ciepła i zrozumienia. Po sielsko przeżytych latach w domu wyjazd do liceum był dla mnie, jak wyjazd do obcego kraju bez znajomości języka. Zamieszkałam w internacie, który mieścił się na pierwszym piętrze budynku szkoły. Klasy były na dole. Spałam w dużej sali usytuowanej w szczycie budynku. Wstawiono do niej tyle łóżek, ile się zmieściło. W sypialni było nas około 20 dziewcząt.

NNa piętrze w drugim końcu korytarza była aula. Zbierano tu czasami młodzież całego liceum. Tu ooznajmiano, jakie zarządzenia wydała dla nas pani dyrektor i tu nas łajano. Do auli przylegała stołówka. PPo obiedzie odrabiałyśmy w niej lekcje. Na wprost stołówki miała swoje mieszkanie– dyrektorka liceum.

   Mój czas został rygorystycznie podzielony. Było miejsce na sen, na mycie się, posiłek, zajęcia lekcyjne, ktktóre odbywały się w klasach na parterze. Od obiadu do czwartej po południu było wolne, później oodrabianie lekcji, kolacja, apel jak w obozie i spanie.

JJJuż sam początek pobytu w internacie był dla mnie bardzo trudny. Dostałam biegunki. W dzień sobie raradziłam. Najgorsza była noc. Musiałam wiele razy wstawać i iść po ciemku nieznanym mi korytarzem, ssschodzić w dół po schodach i szukać ubikacji. (Na piętrze jej nie było.) Bardzo się bałam. W domu zzdarzało się, że po przebudzeniu w nocy, wołałam mamę, gdyż bałam się ciemności. Tu mamy nie było. MMusiałam sama radzić sobie ze swoim strachem i z samotnością. Po takiej źle przespanej nocy rano mmyłam się, zakładałam spódniczkę, bluzeczkę, sweterek i czarny fartuszek przykrywający podniszczoną cacałość. To było moje jedyne ubranie do chodzenia na co dzień.

Na święto przygotowana była granatowa układana spódniczka, biała bluzeczka i biały puszysty sweter z angory, zrobiony na drutach przez mamę. Do tego na zimę dochodziło jeszcze palto. O żadnym płaszczu, czy kurtce nie mogłam nawet marzyć. Nie przyszło mi nigdy do głowy, że mogłabym prosić o jakieś dodatkowe ubranie. Moi rodzice byli biedni. Czasy były ciężkie powojenne, a nas dzieci było czworo. Wiedziałam o tym. Poza tym miałam wewnętrzne przekonanie, że gdyby było mi coś jeszcze potrzeba, to rodzice by mi dali. Skoro nie dali, to znaczy, że to, co mam, wystarcza.

PPani dyrektor od początku budziła we mnie przerażenie. Do dziś widzę jej zwalistą postać, nalaną twarz i wwyłupiaste oczy. Gdybym miała powiedzieć z kim mi się kojarzyła wtedy i kojarzy dziś, to byłby to ryś BBazyli z utworu Jana Brzechwy „Opowiedział dzięcioł sowie”.

WWspomnienia związane z nią do dziś są dla mnie przykre. Tej przykrości nie pozbyłam się, choć od ccczasów I klasy liceum minęło wiele lat. Emocje wciąż są żywe.

PPani dyrektor posiadała gruntowne wykształcenie. Podobno uczęszczała na wykłady prowadzone przez KKasprowicza. Starsze dziewczęta twierdziły, że była dobrą polonistką. Ja na szczęście nie musiałam tego sssprawdzać. Nie chodziło o jej wygląd, choć miał on też swoje znaczenie, chodziło o jej sposób bycia i ststosunek do uczniów.

BByć może, gdybym przeszła twardą szkołę życia w domu, inaczej bym ją spostrzegała. Przecież nie wwszystkie dziewczyny w liceum żeńskim, do którego chodziłam, bały się jej. Dziś myślę, że to ja byłam wwyjątkiem pod tym względem. Przypominałam mimozę, przesadzoną w wyjątkowo niekorzystne śrśrodowisko. Ale prawda była również taka, że pani dyrektor nie zrobiła nic, abym się jej nie bała i abym ppoczuła się bezpiecznie w nowym miejscu.

SStarałam się tak zachowywać, aby się nie narazić. I zaraz na początku wpadłam jej w oko.

- Chodź no tu! – powiedziała do mnie rozkazującym tonem. Podeszłam wystraszona. Krytycznie zmierzyła mnie od góry do dołu.

– Co ty masz na sobie? Idź się przebierz!

SSzybko poszłam do sypialni, gdzie były wszystkie moje rzeczy. Założyłam mój strój galowy i angorowy sssweter. Pani dyrektor czekała, aż jej się pokażę. Spojrzała na mnie niezadowolona i powiedziała:

- Co to za sweter? Zdejmij go.

Oczywiście posłusznie, bez słowa protestu, zdjęłam sweter i chodziłam w samej bluzeczce, choć było mi zzimno. Budynek nie był jeszcze ogrzewany, a jesienne ranki chłodne.

Z Z chłodem, samotnością, lękiem przed ciemnością jakoś sobie radziłam. Najgorsze były wieczorne apele a Po kolacji stawałam w szeregu razem z innymi uczennicami mieszkającymi w internacie, naprzeciwko  stnas stawała dyrektorka, która za najmniejsze przewinienie którejkolwiek karała nas wszystkie. OOdpowiedzialność była zbiorowa. Najczęściej pozbawiała nas możliwości wychodzenia z budynku. CCzasami na dzień, czasami na kilka dni. Nic nie pomagało to, że ja przestrzegałam regulaminu, nie ppomagało moje dobre zachowywanie się. Nie było ono nawet dostrzegane. Stawałam na korytarzu z ininnnymi i drżałam na myśl, że może znowu któraś z dziewcząt spóźniła się na odrabianie lekcji. WWiedziałam, że w konsekwencji także ja razem z innymi nie będę mogła następnego dnia wyjść ani do mmiasta, ani na teren przy liceum.

GGdy pani dyrektor zabraniała nam opuszczać pomieszczenia internatu, siadałam w sali, tęsknie wwyglądając przez okno. Dusiłam się w murach, a na dworze była piękna jesień i świeciło słońce. PPatrzyłam na przylegający do liceum duży ogrodzony szkolny teren, za którym płynął strumień. Lubiłam ppatrzeć w jego zieloną wodę, ocienioną gałęziami drzew. Nie miałam odwagi zlekceważyć zakazów pani ddyrektor. Moje koleżanki nie były aż tak zastraszone jak ja, toteż dosyć często robiły różne „naganne” rrrzeczy. Bałam się, że za ich swobodne zachowanie ja także mogę zapłacić ograniczeniem moich mmaleńkich swobód. Toteż stałam w czasie apelu przerażona w oczekiwaniu dotkliwej kary. Czułam się, jajak na beczce z prochem.

Jaśniejszymi chwilami dla mnie były moje odwiedziny w internacie męskim, gdzie był mój brat. Koledzy mojego brata tak się przyzwyczaili do tych moich odwiedzin, ze przestali je nawet po swojemu komentować. 

Oczywiscie pani dyrektor o tych moich odwiedzinach nic nie wiedziała. Dała by mi.

C.d. nastąpi.


85 lat życia to już poważny wiek.

Siedzę i myślę. Za oknami szaro i chłodno ale w domu jest ciepło i dobrze. Dzisiejszy dzień pewno będzie dla mnie szukaniem tego, co dziś cieszy, a co zasmuca. Będzie pełen zamyśleń, rozliczeń i podsumowań. 
W odległe i nieznane zaświaty nie wybieram się jeszcze, ale to już bliżej niż dalej.  Na razie czekam na koniec koronawirusa i zacznę wtedy ruszać się z domu. Na różne smuty i zbędne rozmyślania najlepszy jest kontakt z ludźmi. Tego bezpośredniego kontaktu bardzo mi brakuje. 
I tak nie mogę narzekać, bo mam kontakt z sąsiadami za siatką i kontakt z innymi blogującymi osobami, który jest zawsze pięknym spotkaniem. Większość czasu spędzam w domu choćby dlatego, że na dworze jest już zimno i mokro.
 
Pomyślałam, że czas już zacząć podkarmiać ptaki.  Przylatują biedoty, a tu zamiast ziaren słonecznika, za którymi przepadają, tylko jakieś resztki z kuchni. Marysiu! To też Twoi przyjaciele. Umilają ci czas spędzany na dworze. Zajmij się nimi. 
 
Urodziny (wiersz klasyka)

Wisława Szymborska

Tyle naraz świata ze wszystkich stron świata:
moreny, mureny i morza, i zorze,
i ogień, i ogon, i orzeł, i orzech -
jak ja to ustawię, gdzie ja to położę?
Te chaszcze i paszcze, i leszcze, i deszcze,
bodziszki, modliszki - gdzie ja to pomieszczę?
Motyle, goryle, beryle i trele -
dziękuję, to chyba o wiele za wiele,
Do dzbanka jakiego tam łopian i łopot,
i łubin, i popłoch, i przepych, i kłopot?
Gdzie zabrać kolibra, gdzie ukryć to srebro,
co zrobić na serio z tym żubrem i zebrą?
Już taki dwutlenek rzecz ważna i droga,
a tu ośmiornica i jeszcze stonoga!
Domyślam się ceny, choć cena z gwiazd zdarta -
dziękuję, doprawdy nie czuję się warta.
Nie szkoda to dla mnie zachodu i słońca?
Jak ma się w to bawić osoba żyjąca?
Na chwilę tu jestem i tylko na chwilę:
co dalsze, przeoczę, a resztę pomylę.
Nie zdążę wszystkiego odróżnić od próżni.
Pogubię te bratki w pośpiechu podróżnym.
Już choćby najmniejszy - szalony wydatek:
fatyga łodygi i listek, i płatek
raz jeden w przestrzeni, od nigdy, na oślep,
wzgardliwie dokładny i kruchy wyniośle.

 

 

czwartek, 26 listopada 2020

Zastanawiam się....


Cytat:

Najwolniej przemija przeszłość.(Tomasz Wargala) Zgadzam się z tym powiedzeniem. Przeszłość niesiemy jako nasz bagaż doświadczeń. 

Odpoczynek, jak wszystko, kończy się zmęczeniem.(Aleksander Dumas ojciec)

Zbyt duża dawka odpoczynku jest trudna do zniesienia.

Królestwo kłamstwa nie jest tam, gdzie się kłamie, lecz tam, gdzie się kłamstwo akceptuje. (Karel Capek)  Myślę, że w królestwie kłamstwa i kłamie się i akceptuje się kłamstwo. 

Karłom trzeba się nisko kłaniać. S.J.Lec. Czy trzeba?

Spełniają się nasze najśmielsze marzenia, czas już na nieśmiałe. S.J.Lec Mam kilka takich nieśmiałych marzeń.

💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩

Dziś po raz kolejny usiadłam z książką Chłopi w fotelu i zaczęłam czytać różne jej fragmenty. Ta książka jest lekiem na wszystkie moje niepokoje, na smutki, na brak prawdziwej wolności. Bo co to jest za wolność, która każe miesiącami siedzieć w domu. Mam zmienić okulary, bo po operacji oczu taka jest konieczność. Mam odwiedzić protetyka, bo gryzienie jest podstawą dobrego trawienia. Powinnam odwiedzić już dawno pana Jurka rehabilitanta, bo znowu gorzej chodzę i boli mnie kręgosłup. A siedzę w domu i czekam, aż pandemia się skończy. A pandemia ani myśli się wynosić.

Czytam w różnych zapowiedziach, że w Święta Bożego Narodzenia przy stole wigilijnym będzie mogło przebywać 5 osób. A dlaczego nie dwie, albo nie osiem? Ogarnęło mnie zniechęcenie do wszystkiego. Nic mi się nie chce robić. Najchętniej przesiedziałabym cały czas przed komputerem lub przed telewizorem. Czyli ogarnia mnie depresja.   

💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩💩

 Marzenia zwykle się spełniają, ale nie tak i nie wtedy, kiedy tego pragniemy. Maria Dąbrowska. 


wtorek, 24 listopada 2020

To już tyle lat?

27 listopada, czyli za 3 dni rozpoczynam 85 rok życia. Mama napisała, że urodziłam się około 6 rano jako duże dziecko. Nie jestem pewna czy tym dużym dzieckiem nie zostałam do dziś. Dzieci lubią się bawić i ja lubię się bawić choćby tworzeniem moich pożal się Boże grafik. Lubię swój dom, pokój, biurko i komputer przy którym siedzę w wolnym czasie. Lubię swoją działkę. Jestem szczęśliwa, że są ze mną moi bliscy i znajomi - ci mieszkający blisko i ci z dalszych stron. Jestem szczęśliwa że, jak na swój wiek, jeszcze myślę dosyć logicznie, że mam różne zainteresowania, które mogę realizować. Cieszę się, że żyję. 

Ta jesień życia niesie w sobie wszystko to, co wydarzyło się do tej pory - dzieciństwo, młodość i wiek dojrzały. Dziś moja Córka obiecała, że z tej okazji zrobi ajerkoniak. Już się nie mogę go doczekać, bo chociaż alkoholu jako takiego nie lubię, to ajerkoniak mogę pić kieliszek za kieliszkiem. Po prostu jestem ajerkoniakowym alkoholikiem.

Jesień

Kasztany z drzew strącają mali chłopcy,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Jesiennym chłodem idziesz przesiąknięty,
I przez to bardziej zszarzał cały świat.
Ostatnie kwiaty więdną na balkonach,
Zasypia wcześniej w bramie nocny stróż.
I stare domy stoją przemoknięte,
na pustych oknach osiadł ciężki kurz.

Ty chcesz jesieni pełnej słońca,
Z wiatrem, który liście strąca,
Choć za chwilę Cię przykryje śniegu zimna biel.
I życie ciężko jest odmienić,
Wśród szarych dni i serc kamieni,
Zapytaj się człowieka obok,
Może on coś wie.

Kasztany z drzew spadają nam pod nogi,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Przechodnie idą, tuląc się do płotów,
Zziębnięte twarze kryjąc w fałdach palt.
Jadące auta przecierają oczy
I woda spływa z ich gumowych rzęs.
I coraz ciemniej robi się na dworze,
I wszystko to ma swój jesienny sens.
I wszystko to ma swój jesienny sens.
 

Krzysztof Daukszewicz

 


Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...