sobota, 26 lutego 2022

Niepokój.

Od rana jestem bardzo niespokojna. Niby nic mi nie jest, a źle się czuję. Mam ucisk w głowie i pojawiają się same niepokojące myśli. Siadam w fotelu, włączam telewizor, aby się wyłączyć z tego przykrego nastroju i słyszę o groźbie wojny na Ukrainie. Ukraina jest naszym sąsiadem i  chociaż Polska jest bezpieczna, to jednak czuję ogromny niepokój. Czuję się, jakby coś mnie i moim najbliższym groziło, a przecież zaczyna się  dla nas, nowy, spokojny dzień. Ale ten spokojny dzień nie jest dla wszystkich. Obok nas trwają walki u naszych sąsiadów. Ludzie. uciekają z domów i szukają schronienia. Giną. Bardzo tym ludziom współczuję i życzę im, aby wrócił do nich spokój i poczucie bezpieczeństwa.

Tyle już lat od wojny, którą jako dziecko przeżyłam wraz z całą rodziną, a każdy jej cień pojawiający się na horyzoncie przypomina mi to, co było moim udziałem w czasach dawno już minionych. Pewno tych wspomnień, które we mnie siedzą nic nie jest w stanie wymazać. A pozostało nie tylko wspomnienie, ale i związane z nim uczucie zagrożenia.  

Bóg jest wszędzie

Autorem wiersza jest Kazimiera Iłłakowiczówna

Nie moż­na tego obejść. Bóg jest wszę­dzie,
w każ­dym dziw­nym i strasz­nym ob­rzę­dzie.
Wy­wo­łu­je Go nie tyl­ko mo­dlitw ka­dzi­dla­ny kwiat,
ale szu­bie­ni­ce i to­pór i kat.
Bóg jest w sę­dzi, któ­ry są­dzi krzy­wo,
i w świad­ku, co przy­się­ga na praw­dę fał­szy­wie,
nie może nie być. I to mnie prze­stra­sza.
Bo je­śli – w świę­tym Pio­trze, to tak­że – w Ju­da­szu;
je­śli w Żydzie za­mę­czo­nym nie­win­nie przez Niem­ców,
to tak­że w Niem­cach tych? I tak się krę­cę
od Praw­dy do Nie­praw­dy, od kary do zbrod­ni,
w każ­dej czą­stecz­ce – Boga od­naj­du­jąc co dnia.
I chce mi się wy­cią­gnąć ręce nad czło­wie­kiem
i win­nym i nie­win­nym, i ma­łym i wiel­kim,
i krzy­czeć wiel­kim gło­sem bła­gal­ną prze­stro­gę,
aby są­dząc czło­wie­ka nie mę­czo­no Boga.


 


wtorek, 25 stycznia 2022

Kochani!

Przepraszam za to, że zaniedbałam trochę pisanie. Poprawię się w najbliższym czasie.  Marysia.

Tekst
Utonął pociąg za zakrętem
Już ucichł parowozu świst
Zabrakło komuś atramentu
Żeby napisać krótki list
Zabrakło pióra i papieru
Zabrakło stołu brakło słów
A może brakło charakteru
Żeby powiedzieć Bywaj zdrów
Tyle listów nieskończonych niepisanych
Zapodzianych niewypowiedzianych słów
Tyle myśli zatajonych zapomnianych
Tyle nieasfaltowanych kocich łbów
Odjechał drogą do Lucerny
Wagonów kolorowy skład
Ktoś się okazał niezbyt wierny
I zginął po nim wszelki ślad
Odpłynął w dal strumieniem wartkim
Bez pożegnania tak jak stał
I nie zostawił choćby kartki
Pomimo roli jaką grał
Tyle listów nieskończonych niepisanych
Zapodzianych niewypowiedzianych słów
Tyle myśli zatajonych zapomnianych
Tyle nieasfaltowanych kocich łbów
Tyle kroków błędnych niezdecydowanych
Tyle odkładanych niepodjętych prób
Tyle ról chybionych spraw nieprzemyślanych
Tyle źle podokręcanych wkoło śrub
Tyle listów nieskończonych niepisanych
Zapodzianych niewypowiedzianych słów
Tyle myśli zatajonych zapomnianych
Tyle nieasfaltowanych kocich łbów
Tyle kroków błędnych niezdecydowanych
Tyle odkładanych niepodjętych prób
Tyle ról chybionych spraw nieprzemyślanych
Tyle źle podokręcanych wkoło śrub
Źródło: LyricFind

środa, 12 stycznia 2022

Nowy Rok.

 Zaczął się Nowy 2022 Rok. Powitaliśmy go w gronie rodziny. Gdyby nie to, że początek roku rozpoczął się hukiem petard, iskrzącymi się na niebie światłami, niezbyt ciekawym programem telewizyjnym i strachem zwierząt, to można byłoby powiedzieć, że rozpoczął się niepostrzeżenie. Kotka w domu nic sobie z hałasów nie robiła, ale nasza Fionka była bardzo wystraszona. Dopiero, gdy została zaproszona do nas do mieszkania przestała zwracać uwagę na dobiegające hałasy. Ułożyła się wygodnie koło moich nóg i razem z nami czekała na Nowy 2022 Rok. 

Czy w Nowym Roku coś się zmieniło? Ja tych zmian wokół siebie nie widzę. Koronawirus dalej nam wszystkim grozi. Trzeba chodzić w maseczkach i najlepiej nie zbliżać się zbyt mocno do ludzi w sklepach, bo można się zarazić.  Co prawda my oboje z mężem jesteśmy już zaszczepieni, ale i ludzie zaszczepieni podobno chorują tylko lżej, a my jesteśmy już ludźmi starymi i lepiej nie ryzykować. W mieszkaniu rządzi nasza córka, która przyjechała do nas z Bieszczad. Sprząta, gotuje. Na zmianę z naszym synem robi zakupy, a my przychodzimy do stołu, gdy obiad jest już gotowy i pełne talerze na nas czekają. czyli życie, jak w bajce. 

A mnie jest czegoś brak. Myślę, że chodzi, o rozmowy nawet o niczym, dla relaksu, dla podtrzymania kontaktów towarzyskich.  Ale na kontakty towarzyskie trzeba jeszcze trochę poczekać.

 

Samotność

Wiatr wie, jak trzeba nacichać…
Za oknem mrok się kołysze.
Nie widać świata, nie słychać,
Lecz ja coś widzę i słyszę…

Ktoś z płaczem ku mnie z dna losu
Bezradną wyciąga rękę!
Nie znam obcego mi głosu,
Ale znam dobrze tę mękę!

Zaklina, błaga i woła,
Więc w mrok wybiegam na drogę
I nic nie widząc dokoła,
Zrozumieć siebie nie mogę!

W brzozie mgła sępi się wiotka.
Sen pusty - wracam do domu…
Nie, nikt się z nikim nie spotka!
Nikt nie pomoże nikomu!

Bolesław Leśmian

 

niedziela, 19 grudnia 2021

Kochani! Wszystkiego najlepszego!

Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia  życzę Wam Wszystkim  dużo zdrowia, spokoju i miłego spotkania przy rodzinnym stole. Niech radość i pragnienie spełnienia w różnych dziedzinach życia towarzyszy Wam każdego dnia, a  smutki, i zniechęcenie niech  Was omijają z daleka. Cieszcie się każdym dniem i każdą chwilą. 

Eleni Cicha noc.  




niedziela, 5 grudnia 2021

Szarości i brązy.


Dziś szaro-bura grafika, która oddaje moje dzisiejsze myślenie. Jest mi smutno i jestem bardzo wystraszona. Dla mnie sprawna praca umysłowa jest ogromnie istotna. I tu bardzo ważna jest pamięć, a ta pamięć, niestety, w ostatnim czasie bardzo mnie zawodzi. Szczególnie ważne jest pamiętanie o braniu leków, a ja leki biorę sporadycznie, jak mi się przypomni. Wszystkie leki stoją ustawione w dużym pudle i one sobie, a ja sobie. I nie pomaga tu porcjowanie leków.  Spoglądam rano na to pudło i zaczyna się myślenie: - Czy ja już wzięłam leki, czy tylko myślałam, żeby wziąć? - Być może jest tak, że ja nie mam ochoty tych leków brać i stąd to zapominanie. Nie wiem. Krótko mówiąc moja pamięć dziś jest jak prześcieradło pocięte przez myszy z mniejszymi i większymi wygryzionymi dziurami.  A może to nie pamięć jest winna tylko mój dosyć już zaawansowany wiek? Jest to bardzo prawdopodobne.

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zda­rza
i nie zda­rzy. Z tej przy­czy­ny
zro­dzi­li­śmy się bez wpra­wy
i po­mrze­my bez ru­ty­ny.

Choć­by­śmy ucznia­mi byli
naj­tęp­szy­mi w szko­le świa­ta,
nie bę­dzie­my re­pe­to­wać
żad­nej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie po­wtó­rzy,
nie ma dwóch po­dob­nych nocy,
dwóch tych sa­mych po­ca­łun­ków,
dwóch jed­na­kich spoj­rzeń w oczy.

Wczo­raj, kie­dy two­je imię
ktoś wy­mó­wił przy mnie gło­śno,
tak mi było, jak­by róża
przez otwar­te wpa­dła okno.

Dziś, kie­dy je­ste­śmy ra­zem,
od­wró­ci­łam twarz ku ścia­nie.
Róża? Jak wy­glą­da róża?
Czy to kwiat? A może ka­mień?

Cze­mu ty się, zła go­dzi­no,
z nie­po­trzeb­nym mie­szasz lę­kiem?
Je­steś - a więc mu­sisz mi­nąć.
Mi­niesz - a więc to jest pięk­ne.

Uśmiech­nię­ci, współ­o­bję­ci
spró­bu­je­my szu­kać zgo­dy,
choć róż­ni­my się od sie­bie
jak dwie kro­ple czy­stej wody.

 

czwartek, 2 grudnia 2021

Jesień.

 

 

Jesień

Autorem wiersza jest Jan Brzechwa

O, ja­kie rzew­ne wi­do­wi­sko:
Czer­wo­ne li­ście za okna­mi
I cie­nie brzóz, pły­ną­ce ni­sko
Za od­bi­ty­mi ob­ło­ka­mi.

Pies nie uja­da. Zły i cho­ry
Omi­ja cie­nie paź­dzier­ni­ka,
Na ty­kach cie­płe po­mi­do­ry
Są jak ko­ra­le u in­dy­ka,

Na ba­bim le­cie, za­wie­szo­nym
Mię­dzy drze­wa­mi jak an­te­na,
Żało­śnie drga wy­bla­kłym to­nem
Nie­po­wta­rzal­na kan­ty­le­na,

Rzed­ną­ca tra­wa, bla­de dzwoń­ce,
Roz­kle­ko­ta­ne póź­ne świersz­cze,
I po­marsz­czo­ne siwe słoń­ce,
I ja - pi­szą­cy rzew­ne wier­sze.


Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...