wtorek, 25 stycznia 2022

Kochani!

Przepraszam za to, że zaniedbałam trochę pisanie. Poprawię się w najbliższym czasie.  Marysia.

Tekst
Utonął pociąg za zakrętem
Już ucichł parowozu świst
Zabrakło komuś atramentu
Żeby napisać krótki list
Zabrakło pióra i papieru
Zabrakło stołu brakło słów
A może brakło charakteru
Żeby powiedzieć Bywaj zdrów
Tyle listów nieskończonych niepisanych
Zapodzianych niewypowiedzianych słów
Tyle myśli zatajonych zapomnianych
Tyle nieasfaltowanych kocich łbów
Odjechał drogą do Lucerny
Wagonów kolorowy skład
Ktoś się okazał niezbyt wierny
I zginął po nim wszelki ślad
Odpłynął w dal strumieniem wartkim
Bez pożegnania tak jak stał
I nie zostawił choćby kartki
Pomimo roli jaką grał
Tyle listów nieskończonych niepisanych
Zapodzianych niewypowiedzianych słów
Tyle myśli zatajonych zapomnianych
Tyle nieasfaltowanych kocich łbów
Tyle kroków błędnych niezdecydowanych
Tyle odkładanych niepodjętych prób
Tyle ról chybionych spraw nieprzemyślanych
Tyle źle podokręcanych wkoło śrub
Tyle listów nieskończonych niepisanych
Zapodzianych niewypowiedzianych słów
Tyle myśli zatajonych zapomnianych
Tyle nieasfaltowanych kocich łbów
Tyle kroków błędnych niezdecydowanych
Tyle odkładanych niepodjętych prób
Tyle ról chybionych spraw nieprzemyślanych
Tyle źle podokręcanych wkoło śrub
Źródło: LyricFind

środa, 12 stycznia 2022

Nowy Rok.

 Zaczął się Nowy 2022 Rok. Powitaliśmy go w gronie rodziny. Gdyby nie to, że początek roku rozpoczął się hukiem petard, iskrzącymi się na niebie światłami, niezbyt ciekawym programem telewizyjnym i strachem zwierząt, to można byłoby powiedzieć, że rozpoczął się niepostrzeżenie. Kotka w domu nic sobie z hałasów nie robiła, ale nasza Fionka była bardzo wystraszona. Dopiero, gdy została zaproszona do nas do mieszkania przestała zwracać uwagę na dobiegające hałasy. Ułożyła się wygodnie koło moich nóg i razem z nami czekała na Nowy 2022 Rok. 

Czy w Nowym Roku coś się zmieniło? Ja tych zmian wokół siebie nie widzę. Koronawirus dalej nam wszystkim grozi. Trzeba chodzić w maseczkach i najlepiej nie zbliżać się zbyt mocno do ludzi w sklepach, bo można się zarazić.  Co prawda my oboje z mężem jesteśmy już zaszczepieni, ale i ludzie zaszczepieni podobno chorują tylko lżej, a my jesteśmy już ludźmi starymi i lepiej nie ryzykować. W mieszkaniu rządzi nasza córka, która przyjechała do nas z Bieszczad. Sprząta, gotuje. Na zmianę z naszym synem robi zakupy, a my przychodzimy do stołu, gdy obiad jest już gotowy i pełne talerze na nas czekają. czyli życie, jak w bajce. 

A mnie jest czegoś brak. Myślę, że chodzi, o rozmowy nawet o niczym, dla relaksu, dla podtrzymania kontaktów towarzyskich.  Ale na kontakty towarzyskie trzeba jeszcze trochę poczekać.

 

Samotność

Wiatr wie, jak trzeba nacichać…
Za oknem mrok się kołysze.
Nie widać świata, nie słychać,
Lecz ja coś widzę i słyszę…

Ktoś z płaczem ku mnie z dna losu
Bezradną wyciąga rękę!
Nie znam obcego mi głosu,
Ale znam dobrze tę mękę!

Zaklina, błaga i woła,
Więc w mrok wybiegam na drogę
I nic nie widząc dokoła,
Zrozumieć siebie nie mogę!

W brzozie mgła sępi się wiotka.
Sen pusty - wracam do domu…
Nie, nikt się z nikim nie spotka!
Nikt nie pomoże nikomu!

Bolesław Leśmian

 

niedziela, 19 grudnia 2021

Kochani! Wszystkiego najlepszego!

Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia  życzę Wam Wszystkim  dużo zdrowia, spokoju i miłego spotkania przy rodzinnym stole. Niech radość i pragnienie spełnienia w różnych dziedzinach życia towarzyszy Wam każdego dnia, a  smutki, i zniechęcenie niech  Was omijają z daleka. Cieszcie się każdym dniem i każdą chwilą. 

Eleni Cicha noc.  




niedziela, 5 grudnia 2021

Szarości i brązy.


Dziś szaro-bura grafika, która oddaje moje dzisiejsze myślenie. Jest mi smutno i jestem bardzo wystraszona. Dla mnie sprawna praca umysłowa jest ogromnie istotna. I tu bardzo ważna jest pamięć, a ta pamięć, niestety, w ostatnim czasie bardzo mnie zawodzi. Szczególnie ważne jest pamiętanie o braniu leków, a ja leki biorę sporadycznie, jak mi się przypomni. Wszystkie leki stoją ustawione w dużym pudle i one sobie, a ja sobie. I nie pomaga tu porcjowanie leków.  Spoglądam rano na to pudło i zaczyna się myślenie: - Czy ja już wzięłam leki, czy tylko myślałam, żeby wziąć? - Być może jest tak, że ja nie mam ochoty tych leków brać i stąd to zapominanie. Nie wiem. Krótko mówiąc moja pamięć dziś jest jak prześcieradło pocięte przez myszy z mniejszymi i większymi wygryzionymi dziurami.  A może to nie pamięć jest winna tylko mój dosyć już zaawansowany wiek? Jest to bardzo prawdopodobne.

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zda­rza
i nie zda­rzy. Z tej przy­czy­ny
zro­dzi­li­śmy się bez wpra­wy
i po­mrze­my bez ru­ty­ny.

Choć­by­śmy ucznia­mi byli
naj­tęp­szy­mi w szko­le świa­ta,
nie bę­dzie­my re­pe­to­wać
żad­nej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie po­wtó­rzy,
nie ma dwóch po­dob­nych nocy,
dwóch tych sa­mych po­ca­łun­ków,
dwóch jed­na­kich spoj­rzeń w oczy.

Wczo­raj, kie­dy two­je imię
ktoś wy­mó­wił przy mnie gło­śno,
tak mi było, jak­by róża
przez otwar­te wpa­dła okno.

Dziś, kie­dy je­ste­śmy ra­zem,
od­wró­ci­łam twarz ku ścia­nie.
Róża? Jak wy­glą­da róża?
Czy to kwiat? A może ka­mień?

Cze­mu ty się, zła go­dzi­no,
z nie­po­trzeb­nym mie­szasz lę­kiem?
Je­steś - a więc mu­sisz mi­nąć.
Mi­niesz - a więc to jest pięk­ne.

Uśmiech­nię­ci, współ­o­bję­ci
spró­bu­je­my szu­kać zgo­dy,
choć róż­ni­my się od sie­bie
jak dwie kro­ple czy­stej wody.

 

czwartek, 2 grudnia 2021

Jesień.

 

 

Jesień

Autorem wiersza jest Jan Brzechwa

O, ja­kie rzew­ne wi­do­wi­sko:
Czer­wo­ne li­ście za okna­mi
I cie­nie brzóz, pły­ną­ce ni­sko
Za od­bi­ty­mi ob­ło­ka­mi.

Pies nie uja­da. Zły i cho­ry
Omi­ja cie­nie paź­dzier­ni­ka,
Na ty­kach cie­płe po­mi­do­ry
Są jak ko­ra­le u in­dy­ka,

Na ba­bim le­cie, za­wie­szo­nym
Mię­dzy drze­wa­mi jak an­te­na,
Żało­śnie drga wy­bla­kłym to­nem
Nie­po­wta­rzal­na kan­ty­le­na,

Rzed­ną­ca tra­wa, bla­de dzwoń­ce,
Roz­kle­ko­ta­ne póź­ne świersz­cze,
I po­marsz­czo­ne siwe słoń­ce,
I ja - pi­szą­cy rzew­ne wier­sze.


wtorek, 30 listopada 2021

Czy to jeszcze jesień, czy już zima?

Robiłam grafiki jeszcze nie tak dawno, a dziś z trudem udaje mi się upaciepić coś nowego. Co chwila pytanie: - W co teraz kliknąć? - I odpowiedzi brak. Ta grafika nawiązuje jeszcze do jesieni, choć u nas dziś była już zima ze śniegiem padającym cały dzień. Na dworze zrobiło się szaro, buro i ponuro.  

Ale co tam grafika. To tylko zapaćkana strona w internecie. A ważne  jest życie i sprawy dotyczące człowieka. Patrzę i słucham, co się dzieje na naszej wschodniej granicy. I zachodzę w głowę, jak możliwe jest to, co się słyszy. Zrozumiałe jest dla mnie, że nasze służby graniczne nie mogą dopuścić do tego, aby naszą granicę przekraczali w dowolnym miejscu i czasie ludzie celowo z takim zamiarem tam przywożeni przez naszego sąsiada. Ale nie potrafię zrozumieć, jak można ludzi traktować jak pionki w grze na szachownicy.

Do tego jesień z deszczem i zimnem


Jesień

Kasztany z drzew strącają mali chłopcy,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Jesiennym chłodem idziesz przesiąknięty,
I przez to bardziej zszarzał cały świat.
Ostatnie kwiaty więdną na balkonach,
Zasypia wcześniej w bramie nocny stróż.
I stare domy stoją przemoknięte,
na pustych oknach osiadł ciężki kurz.

Ty chcesz jesieni pełnej słońca,
Z wiatrem, który liście strąca,
Choć za chwilę Cię przykryje śniegu zimna biel.
I życie ciężko jest odmienić,
Wśród szarych dni i serc kamieni,
Zapytaj się człowieka obok,
Może on coś wie.

Kasztany z drzew spadają nam pod nogi,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Przechodnie idą, tuląc się do płotów,
Zziębnięte twarze kryjąc w fałdach palt.
Jadące auta przecierają oczy
I woda spływa z ich gumowych rzęs.
I coraz ciemniej robi się na dworze,
I wszystko to ma swój jesienny sens.
I wszystko to ma swój jesienny sens.
Krzysztof Daukszewicz


Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...