piątek, 27 grudnia 2019

Nowy Roku bądź dla nas łaskawy.





Za kilka dni zacznie się 2020 rok. 

Niech przyniesie on normalność we wszystkich dziedzinach naszego życia. 

Niech da nam siłę fizyczną, sprawność intelektualną, wrażliwość na potrzeby drugiego człowieka, naszych braci mniejszych, przyrody i całej Matki - Ziemi.  

Niech pozwoli nam lepiej wykorzystać nasze możliwości, często ograniczone zwykłym lenistwem,  brakiem odwagi i przyzwyczajeniem do tego, co jest.  

Niech nauczy nas jak rozumieć swojego bliźniego, jak dzielić się miłością, ciepłem i dobrym słowem z każdym, kto tego potrzebuje

Niech ten rok, który właśnie nadchodzi, będzie lepszy pod każdym względem od tego, który właśnie mija. 
                                                    Czesław Milosz Wiara
                                                
                                         
                                                     Czesław Miłosz Nadzieja
                                        
                                                     Czesław Miłosz Miłość.
                                        

środa, 25 grudnia 2019

Święta tuż,tuż.


Właśnie mam chwilę oddechu od pracy w kuchni. I chociaż jest nas dwie do roboty (ja i teściowa córki) to  przez calutki dzień miałyśmy co robić. Jeszcze sporo smażenia i gotowania zostało na jutro.
...........................................................
Właśnie jesteśmy po kolacji wigilijnej.  Na stole znalazły się nie tylko potrawy wigilijne naszykowane przez nas dwie, ale także potrawy przygotowane przez córkę i wnuczkę. 
 Po co myśmy naszykowały tyle potraw i takie ich ilości? Kto to wszystko teraz zje? Oto jest pytanie. Zresztą to pytanie zadaję sobie zawsze po każdych świętach. Dobrze, że dni świątecznych jest tylko dwa, a później będzie zwykłe jedzenie. Krupniczki na warzywach, biały barszcz z ziemniakami i inne zwykłe potrawy.
......................................................................................................................................................................
Wnuk wgrał mi nowy program do komputera - Photoscape. Na razie jestem zielona jak trawa w lecie na łące. Ale do odważnych i ciekawych świat należy.  Spróbuję znaleźć jakąś instrukcję w internecie na ten temat. Zobaczymy, czy instrukcja będzie po polsku. Jeśli będzie w języku angielskim, to leżę. Nauka języków obcych wymaga, podobno, systematyczności, a ja do systematycznie uczących się  ludzi nie zaliczam się.
Cały czas chodzi mi po głowie myśl, że wystarczy znaleźć odpowiednią metodę nauczania, aby język obcy prawie sam wskoczył do głowy. No i język angielski zaparł się i wskoczyć mi do głowy nie chce.  Dzieci się go uczą i to bardzo szybko, a ja mocno już starsza osoba co się paru słówek nauczę, to zapominam je  jeszcze szybciej, niż się ich nauczyłam.

środa, 18 grudnia 2019

Życzenia

Niech Wam świecą gwiazdki z nieba i niech miłość i radość zagości przy Waszych stołach. 

A to jest choinka dla Was. 
Niezbyt mi wyszła choć się bardzo starałam.


Ernest Bryll


Kiedy dziecko się rodzi i na świat przychodzi
Jest jak Bóg, co powietrzem nagle się zakrztusił
I poczuł, że ma ciało, że w ciemnościach brodzi
Że boi się człowiekiem być. I że być musi
Wokół radość. Kolędy szeleszczące złotko
Najbliżsi jak pasterze wpatrują się w Niego
I śmiech matki - bo dziecko przeciąga się słodko.

A ono się układa do krzyża swojego 

Leopold Staff „Wigilia w lesie” 


I drzewa mają swą wigilię...
W najkrótszy dzień Bożego roku,
Gdy błękitnieje śnieg o zmroku:
W okiściach, jak olbrzymie lilie,
Białe smereczki, sosny, jodły,
Z zapartym tchem wsłuchane w ciszę,
Snują zadumy jakieś mnisze
Rozpamiętując święte modły.
Las niemy jest jak tajemnica,
Milczący jak oczekiwanie,
Bo coś się dzieje, coś się stanie,
Coś wyśni się, wyjawi lica.
Chat izbom posłał las choinki,
Któż jemu w darze dziw przyniesie?
Śnieg jeno spadł na drzewa w lesie,
Dłoniom gałęzi w upominki.
Las drży w napięciu i nadziei,
Niekiedy srebrne sfruną puchy
I polatują jak snu duchy...
Wtem bić przestało serce kniei,
Bo z pierwszą gwiazdą niebo rozłogów,
A z gęstwiny, rozgarniając zieleń,
Wynurza głowę pyszny jeleń
Z świeczkami na rosochach rogów...


wtorek, 17 grudnia 2019

Ale wyeksperymentowałam.



I co ja mam teraz zrobić? Wszystko w blogu stanęło na głowie, a ja wytężam swój mózg, żeby z tego nowego ułożenia jakoś wyleźć. Zniknął kolor strony, poszczególne wpisy ułożyły się jakoś dziwnie, a ja nie wiem co będzie dalej.
Ta nowa grafika wyciągnięta ze zbioru obrazuje mój stan umysłu, czyli: Wiem, że nic nie wiem. A ponieważ jest to myśl Sokratesa, to nie jest ze mną jeszcze tak źle.
Za chwilę będę próbowała wszystko ustawić na nowo i bez pomyłek. Jak mi to wyjdzie ? Nie wiem.

Na razie.
Jeszcze tylko obrazek, a na nim zielsko z mojej działki. To zielsko, to symbol mojego partactwa.

Po moich dzielnych staraniach  zrobiło się tak, że piszę na białej stronie, a po opublikowaniu jest różowa. I dobrze. Niech już na razie tak zostanie.
Widzę, że dużo jeszcze nauki przede mną.





poniedziałek, 16 grudnia 2019

Dobre widzenie.

Dziś wstawiam kilka fragmentów książki Władysława Strzemińskiego Teoria widzenia. Wyd. Lit. Kraków 1974. Książka jest zbiorem wykładów z historii sztuki.
Przy robieniu notatek nie zanotowałam sobie stron z których pochodzą poszczególne fragmenty..

Zainteresowanych odsyłam do książki:
 Teoria:
Władysław Strzemiński. Teoria widzenia.Wyd. Liter. Kraków 1974

"Rozróżniamy widzenie (w sensie biologicznym) - i świadomość widzenia." 
Pierwsze uzależnione jest od ewolucji biologicznej, drugie narasta w ciągu historii. Obraz świata jaki widzimy naszą realną świadomością wzrokową nie jest obrazem niezmiennym, nie jest jedyną prawdziwą rzeczywistością, raz na zawsze nam daną".

"Perspektywa zbieżna wychodzi z założenia, że jednym nieruchomym spojrzeniem równomiernie ogarniamy całe pole widzenia. Patrzymy w punkt zbiegu i wówczas widzimy obraz świata. To odpowiadałoby matematyce, lecz nie odpowiada rzeczywistości naszego widzenia. Nigdy nie patrzymy na świat jednym spojrzeniem nieruchomym. Nasze widzenie świata  składa się ze spojrzeń ruchomych. Patrzymy kolejno na rozmaite przedmioty, rzucamy spojrzenia w różnych kierunkach i dopiero z podsumowania ich przez uświadamiającą myśl powstaje jednolity obraz widzianej rzeczywistości. Obraz widzianego świata powstaje więc nie w jednym nieruchomym spojrzeniu, lecz w całkującej czynności myśli."

"Spojrzenie rzucone w jeden sztucznie wyrozumowany centralny punkt danego obrazu, uniemożliwia nam widzenie całości obrazu." 

Praktyka
Kiedyś jeździłam na zajęcia z tzw wizjonetyki. Ćwiczyłam wzrok  w sposób podany przez psychologa.  Ćwiczyłam przez dłuższy czas, aż pewenego dnia miałam błysk dobrego widzenia.

Stałam w Warszawie na przystanku autobusowym i czekałam na autobus. W ręku trzymałam gazetę. Na nosie nie miałam okularów, bo pani psycholog prosiła abyśmy jakiś czas chodzili bez nich.  Patrzyłam bezmyślnie na tekst w gazecie i nagle ku mojemu ogromnemu zdumieniu litery tekstu zrobiły się grube, czarne i lekko się przekręciły. Mogłam spokojnie czytać ten tekst bez okularów. Ale to była tylko chwila, piękna, ale zbyt krótka.

niedziela, 15 grudnia 2019

Czekam na wiosnę. z powieścią i poezją przed sobą.

Tak się szaro zrobiło na dworze, że postanowiłam wprowadzić do bloga trochę wiosny a wraz z nią biel kwiatów i zieleń liści. To kwitnący przy siatce ogradzającej działkę duży rozrośnięty jaśmin.
Nawet jak spojrzę na obrazek, to mi od razu lżej na duszy. Na prawdziwą wiosnę trzeba jeszcze poczekać. Zima na dobre się jeszcze nie zaczęła. I dobrze. Wcale za nią nie tęsknię.Nie wiem, jak to się dzieje, ale gdy drogi robią się śliskie, to dzieci idą pewnym krokiem po nich i nawet na chwilę nie
tracą równowagi. Ja siedzę wtedy przy oknie i cieszę się, że nigdzie nie muszę wychodzić.

W takie dni lubię czytać wiersze, no i moją ukochaną książkę Chłopi Reymonta. . Otwieram książkę na dowolnej stronie i przenoszę się myślami i wyobrażeniami do wsi - Lipce. Odwiedzam tu starych znajomych, bo po tak częstym zaglądaniu do tekstu książki to są już ludzie tak mi bliscy, jak moja rodzina. Witam się z nimi wszystkimi i czuję, że to moje miejsce.
Od razu przypominają mi się opowieści mojej Teściowej o życiu na wsi, o kłótniach, wspólnym darciu pierzy i różnych wydarzeniach. A moja Teściowa lubiła opowiadać i cieszyła się, że ja Jej opowieści zapisuję. Teraz, gdy Jej już nie ma, dzieci i wnuki czytają moje zapiski.

Na zakończenie dzisiejszego wpisu wiersz Krzysztofa, Cezarego Buszmana

BO MY LUBIMY .

W słowach na pozór tych niewinnych
Wciąż ze zdziwieniem odkrywamy
Że to co mówi się o innych
Najwięcej mówi o nas samych.

I odkrywamy też niezłomnie
Na życia ostrych zbyt zakrętach
To, że najtrudniej jest zapomnieć
O czym się nie chce już pamiętać.

Bo my lubimy - daję słowo
Stare prawdy odkrywać na nowo.

I odkrywamy ze zdziwieniem
Że człowiek zbiera to, co sieje
Więc warto czyste mieć sumienie
Bo wtedy łatwiej o nadzieję.

I odkrywamy głupio nieraz
Za Nowy Rok wznosząc szampana
Że najpierw kiedyś się umiera
A później cała wieczność dla nas

zielono mi....






Jestem na kolejnych zajęciach psychoterapeutycznych. Zgłaszam się wraz z kilkoma innymi uczestniczkami zajęć do odegrania scenki.

Właśnie urodziło się maleńkie dziecko i koło niego kręcą się dorośli – mama, babcia, ciocia. Ja jestem starszą siostrą tego malucha.

Koleżanka z grupy odgrywająca rolę noworodka kładzie się na kocu na podłodze, wywija podniesionymi do góry nogami i wrzeszczy

- Ła, ła, ła……...

Przy niej kręcą się dorosłe osoby, zachwycają się nią:

 
- Ach! Jaka ona jest ładna.     
- Jakie ma już mądre spojrzenie. 
- Nie płacz maleńka zaraz będziesz miała sucho. Mamusia cię przewinie.

- Marysiu! Podaj mi pieluszkę dla malutkiej Oli. 
Zwraca się do mnie koleżanka grająca matkę maleństwa, a ja niechętnie dwoma palcami biorę jakąś szmatkę i podaję.


Scenka jest krótka. Wracamy na swoje miejsca. Teraz każda z nas  mówi, jak się czuła w scence.

No i ja mówię, że czułam się jak piąte koło u wozu. A co mnie najbardziej wkurzało, to to, że nie dosyć, że wszyscy dorośli kręcili się koło malucha, to jeszcze ze mnie chcieli zrobić pomocnicę która razem z dorosłymi będzie biegała koło maleństwa. A na mnie nikt nawet nie spojrzał. Ja liczyłam się tylko jako pomoc.

- Posłuchajcie – powiedziała prowadząca zajęcia pani psycholog.- jak się czuje w takiej sytuacji starsze dziecko. Czasami warto na chwilę zostawić malucha i zainteresować się starszym dzieckiem. Maleństwu przez chwile nic się nie stanie, a to starsze będzie wiedziało, że też jest ważne dla dorosłych.

Czy moi rodzice wiedzieli o tym, że po urodzeniu się młodszego dziecka trzeba na starsze dziecko zwracać więcej uwagi niż do tej pory. Oczywiście, że nie wiedzieli. Pewno wychodzili z założenia, że skoro my się cieszymy, to i starsze dziecko się cieszy. 
Efekt niewiedzy był taki, że ja jako prawie sześcioletnia dziewczynka wpadłam do pokoju, gdzie leżała w łóżeczku moja ukochana w późniejszych latach siostra,  zaczęłam wygrażać jej piąstkami i wrzeszczeć na całe gardło: 
- Po coś ty się urodziła! Po coś ty się urodziła! - Aż przybiegła wystraszona mama i
wyprosiła mnie z pokoju

Każde dziecko i to malutkie i to większe potrzebuje uwagi i zainteresowania rodziców. 

Kiedyś na lekcji wychowawczej chciałam dowiedzieć się, co myślą o sobie moi wychowankowie. 
Zdumiona byłam, że każde z nich potrafiło wypowiadać się o sobie tylko bardzo krytycznie i że nie zauważają u siebie pozytywnych cech.
- Jestem leniwa.  
-  Nie pomagam mamie.
-  Wczoraj nie wyniosłam śmieci. itd. 

Zupełnie brakowało wypowiedzi pozytywnych na swój temat np. 
- Jestem pracowita, ładna.
- Jestem inteligentny.

Jaki obraz siebie ma takie dziecko?  Kto ma mu ten obraz samego siebie wyprostować, kto ma sprawić, żeby dziecko oprócz swoich wad potrafiło także dojrzeć zalety.

     





Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...