czwartek, 9 stycznia 2020

Słowa zapisane kiedyś.

1 maja 2001 r (wtorek)

Od wczoraj jest prawdziwie upalna pogoda. Zdjęłam już rajstopy i kurteczki. Chodzę w klapkach, w cienkich spódnicach i w bluzkach
Dziś było podobno 29 stopni. Tak powiedziała znajoma. Nie sprawdzałam, ale było bardzo gorąco.
Kwitną pierwsze drzewa owocowe. Najpierw zakwitła brzoskwinia i morela. Za nią podążyły czereśnie, a następnie śliwki. Na dworze jest pięknie. Młoda zieleń, biel drzew, różne odgłosy życia ćwierkanie, cykanie, klaskanie, gruchanie...... Od czasu do czasu rozlega się szczekanie psów, hałas przejeżdżającego pociągu. Czasami przyjeżdżają sąsiedzi i wtedy słychać głośne śmiechy, rozmowy, muzykę z nadajnika, wołania dzieci.
Jest radośnie wokoło. Wszyscy cieszą się z ciepła, z wiosny, z tego, że w całej przyrodzie budzi się życie, energia. To życie i energię widać nawet w zachowaniu starszych ludzi. Chodzą bardziej energicznie, jakby ubyło im lat. Chętniej żartują, są dla siebie życzliwi.
Ja też się cieszę. Ale jednocześnie z radością jest we mnie nutka melancholii, jakiejś nostalgii. Jakby czegoś było mi brak, jakbym do czegoś się wyrywała, a nie wiem do czego. I zaczyna się niepokój. Właściwie nie dotyczy on niczego konkretnego Jest jak echo, jak poranna mgła wisząca nad trawą, jak ćmiący ból zęba. Dotyczy przyszłości mojej i moich bliskich. Nie, żeby coś się działo niepokojącego, zagrażającego mnie lub moim kochanym. To nie jest nawet przewidywanie, tylko irracjonalny niepokój i myślenie - Świat jest nieprzewidywalny, w przeszłości zdarzały się różne zagrożenia, kataklizmy, więc jaka jest gwarancja ?........
Nawet sen dziś w nocy miałam przykry. Jakiś ogień, chyba wybuch, zburzone miejsce, z którego pędziły tłumy ciekawskich ludzi, którzy już tam byli i zdążyli wszystko zobaczyć na własne oczy. Tylko ja byłam z dala. Wiem, że wybuch nastąpił w innym miejscu, niż mogłam się spodziewać i byłam z tego powodu bardzo zdziwiona.
 ...............................................................................................................................
 
Co to jest szczęście ?
Czy są to wielkie radosne doznania ? Czy jest to cicha radość, spokój i harmonia ? A może jedno i drugie?
Marzyłam o szczęściu. Wierzyłam, że ono prędzej, czy później przyjdzie do mnie.
***
Było rano. Weszłam na chwilę po coś do pokoju, gdzie był włączony telewizor i w jednej chwili wszystkie ważne sprawy przestały być istotne, a ja usiadłam i zaczęłam patrzeć i słuchać
W programie występowała niewidoma dziewczyna, która mówiła o sobie. Powiedziała, że lubi dotykać drzew i obejmować je.
  • Jak wytłumaczyć niewidomemu od urodzenia, jak wygląda drzewo,
    którego nie może objąć z powodu jego grubości? – zapytała.
Była pogodna, spokojna. Nie targały nią rozpacz i beznadziejność. Po prostu opowiadała o swoim świecie, który jest inny.
Ta spokojna opowieść wstrząsnęła mną. Nie potrafiłam zrozumieć, jak można pogodzić się z tak straszliwym kalectwem.
Wyobraziłam sobie świat ciemności i nie umiałam o nim nawet spokojnie myśleć. Wokół tej ciemności krążyły strach, rozpacz, bezsilność, beznadziejność.
***
Któregoś dnia wybrałam się jak zwykle do sklepów. Na dworze było pięknie. Za drogą, zza gęstej mgły, która opadła nisko i leżała tuż nad ziemią, widać było kontury drzew w lesie.
Przypomniały mi się słowa niewidomej dziewczyny. Pomyślałam:
  • Jak można pokazać niewidomemu tę ścianę lasu, czy choćby te pierwsze drzewa rosnące tuż przy drodze i ich rozbieloną zieleń.
Nagle uświadomiłam sobie, jaka ja jestem szczęśliwa. Moje szczęście to to, że widzę. O!, właśnie jedzie drogą samochód. Jest czerwony. Widzę kolory, widzę kształty, widzę ruch.
Jaka jestem szczęśliwa, że słyszę. Trudno sobie wyobrazić świat absolutnej ciszy, a przecież taki jest świat ludzi głuchych. Nawet, gdy jest cicho, można uchem wyłowić różne odgłosy, stukania, szumy, szmery. Stuk... puk... puk... – to krople wody z topniejącego śniegu spadają rynną z dachu. Kracze wrona. Słychać szelest gałęzi poruszanych lekkim powiewem.
Jestem. Żyję. Wszystko dokoła mnie zmienia się . Raz jest biało, kiedy indziej zrudziałe trawy wyglądają do słońca, powoli zamieniając się w soczystą zieleń, a we mnie raz jest radość i wtedy wszystko dokoła widzę w blasku słońca, kiedy indziej jest we mnie zachmurzenie, smutek i świat widzę w ciemnych kolorach.
Jak to możliwe, że rzeczy tak oczywiste, jak to, co nagle zobaczyłam, niedostępne było dla mnie kiedyś? Kto mi zabraniał poczuć radość z tego prostego faktu, że żyję. Dlaczego czekałam, aż szczęście do mnie przyjdzie, podczas gdy wystarczyła chwila, abym zrozumiała, że ono jest we mnie.





wtorek, 7 stycznia 2020

Od tyłu do przodu.

Aby znaleźć się na stronie do pisania muszę wejść na drugą stronę ze statystyką i tam u góry klikam w napis - nowy post. Nie jest to już duże utrudnienie, ale wygodniej było otwierać stronę tak, jak kiedyś. Coś musiałam zepsuć w blogu. Trudno. Bez błędów nie ma nauki, a jak błędów jest sporo, to zaczynają się wtedy schody. Zgodnie z podpisem na obrazku z Demotywatorów do mądrości jeszcze nie doszłam, pokorna nigdy nie byłam, a czy dostrzegam swoje błędy? Nie jestem pewna.

Właśnie siedzę przed zabałaganionym biurkiem, na którym leżą różne rupiecie - papiery, notatki, pudełeczka z czystymi kartkami, pudełko z długopisami i flamastrami itd. Nawet zaczęłam sprzątanie, ale idzie mi to jak krew z nosa.
Co chwila mam coś ciekawszego do zrobienia.
A tak w ogóle to technika zawzięła się na mnie. Nie dosyć, że z wejściem na stronę do pisania w blogu mam problem, to właśnie zawiesiła mi się drukarka i nie potrafię jej uruchomić. Kombinuję przy niej, jak koń pod górę, ale samo kombinowanie nie wystarcza. Potrzebna jest jeszcze wiedza, a tej mi brak.
Pewno skończy się na tym, że zaproszę pana informatyka, który wszystko naprawi za jednym zamachem.

Najmniej mam problemów z grafikami, bo co zrobię, to wstawiam.Te pokazane w dzisiejszym wpisie są wykonane dawno temu do poprzedniego bloga, a teraz wyciągnęłam je ze schowka. W puste miejsca obok grafik, aż się prosi poezja o wstawienie.

Pożegnanie baśni
Józef Ratajczak



      Jeśli już zaczniesz
      wszystko widzieć wyraźnie,
      blask od cienia
      odróżnisz
      odejdą baśnie,
      by nigdy nie wrócić.
      Zwierzęta mówić przestaną,
      czary odlecą z przedmiotów,
      wieloryb się zmieni w butelkę tranu,
      a słońce w kroplę potu.

Cóż... Ernest Bryll


      Cóż, mężczyzna nie płacze. Tego się uczyłem
      Od samego dzieciństwa. Coraz bardziej sucho
      Miałem pod powiekami. I wzrok był ostrzejszy
      I oddech spokojniejszy i świat jakby mniejszy
      I mój głos w świecie nie brzęczał tak krucho
      Cóż, mężczyzna nie płacze - bo zna swą bezsiłę
      Uczy się milknąć i w ciemność odchodzić
      Przyjaciół nie mieć, z wrogami się godzić
      I tęsknić za łzą jedną co by z bożą łaską
      Popłynęła mu z oczu zamiast ziaren piasku.

                                                                  
                                          
      Spokojne myśli...
       
      Spokojne myśli, pogodne czoło
      Miewam na co dzień, jak i na święto.
      - A cóż ty robisz, kiedy wokoło
      Krzywdę i zbrodnie widzisz przeklętą? -

      Gdy w krąg szaleją moce ciemności,
      Zdradzieckie serca, dusze obłudne,
      Śmieję się z gniewu, śpiewam ze złości.
      Jakież to łatwe. Jakież to trudne.
                                   
Wstawianie wierszy akurat w te miejsca, gdzie bym chciała, też nie przechodzi mi z łatwością.
Wyżej z prawej strony też miał być wiersz, a nie udało mi się go wstawić.

Oj! Dużo będzie się musiało zmienić u koleżanki Marysi. Oj dużo! Koleżanko! Bierz się do roboty. Książki na regałach czekają.


niedziela, 5 stycznia 2020

Z trudem sobie radzę.

Znowu otworzyłam stronę bloga tylko dzięki instrukcji Skarlet. Skarlet! Jesteś nieoceniona!
Gdyby nie Ty, to pożegnałabym się pewno z pisaniem w moim blogu. Nie wiem, co nawyczyniałam, ale mój blog się na mnie obraził i nie chce mi pokazywać strony do pisania. Dostaję się do niej dzięki temu, że powiedziałaś mi, jak wejść na drugą stronę. Na górze drugiej strony zobaczyłam napis nowy post, kliknęłam i strona się otworzyła. Na razie mogę pisać, jak będzie dalej? Nie wiem. Mogę wstawiać moje grafiki. Dobre i to.
 To, co widać to moja prawdziwa grafika wykonana w programie Inkscape.

Ponieważ mój Wnuk wgrał mi w czasie świąt nowy program - Photoscape, w którym można grafiki zmieniać kolorystycznie i nie tylko, więc zmieniłam kolor grafiki - pęk bzu. Nie wygląda to zbyt ciekawie, ale to próba. Przydałaby mi się dokładna instrukcja, jak korzystać z tego programu. Jest tam sporo poleceń do wykorzystania, a ja nie umiem na razie nawet 1/100 programu pojąć. Wszystko to próby i do tego nieudolne.


Udało mi się ten wpis obok kwiatka wstawić, ale nie umiałam go umieścić w dymku i z tym dymkiem wstawić w środek kwiatka. Nie umiałam także znaleźć ciekawego koloru do tła obrazka. 
Tak, że uczę się ciągle i cały czas jestem jednym wielkim niedoukiem.
Podobno jednak najważniejsze to zacząć jakąś pracę. A Kraków nie od razu został zbudowany. Tak, że wszystko jeszcze przede mną.

Dziś wstawiam utwór Leo Rojas - El Condor Pasa - Matsuri.
Niech nas wszystkich przez kolejny rok niesie ciekawość świata i ludzi. A patrząc z lotu ptaka na świat, który jest dokoła, może zobaczymy coś więcej niż zwykle.



Do dzisiejszego wpisu dołączam także zbiór pięknych cytatów. Myślę, że mogą się one przydać każdemu z nas. 

Składanka -Piękne cytaty.





sobota, 4 stycznia 2020

Zielono mi.

O matko kochana! Weszłam na stronę i piszę.

Skarlet! Nawet nie wiesz, jaka Ci jestem wdzięczna. Jesteś Wielka. Poradzić, nawet bez zaglądania do mojego komputera, to potrafi tylko znawca sprawy - Mistrz nad Mistrzami.
Moja radość jest tak wielka, że wprost nie umiem znaleźć właściwych słów, aby Ci podziękować.
Bardzo  bardzo Ci Dziękuję!!!
Ponieważ już trochę ochłonęłam po emocjach związanych z zablokowaniem pisania, na razie staram się uspokoić myśli. Jedno jest pewne. Od dziś postaram się powściągnąć moją ciekawość poznawania tego, co nowe w komputerze i ograniczę się do rzeczy  już mi znanych. Szkoda, ale tak będzie bezpieczniej dla takiego laika komputerowego, jak ja.

A co dziś było ciekawego?  Właściwie  - nic. Same drobiazgi pewno niewarte zapisywania, ale do mnie nagle świat się uśmiechnął.

Pojechaliśmy z mężem samochodem do sklepu, bo kończył się chleb w domu. Do tego postanowiłam dokupić kilka drobiazgów. Właśnie otwierałam drzwi sklepu, gdy ze środka wyszedł znany mi z widzenia pan z okrzykiem skierowanym w moją stronę: 
- Jak cię zobaczyłem, to słońce jaśniej mi zaświeciło!
Uśmiechnęłam się, przywitaliśmy się grzecznie i weszłam do sklepu.
Tego pana znam z widzenia. Nawet nie wiem jak się nazywa, ale nie zaskoczył mnie zupełnie, bo wiem, że ma on taki sposób bycia. Tak się zwraca do różnych kobiet. Nic mu nie przeszkadza, ile która z kobiet ma lat. Zwraca się też per ty, do każdej.  I chociaż dzień był chłodny i raczej mglisty, to nagle słonko wyjrzało do mnie zza chmur i zrobiło się jaśniej dokoła. Te słowa obudziły we mnie kobietę, starszą, bo starszą, ale jak się okazuje łasą na pochlebstwa. Pomyślałam - Ile to może zdziałać dla człowieka taka zwykła spontaniczna odzywka. Od razu robi się jaśniej, cieplej, sympatyczniej. Pewno nie bez znaczenia było także to, że to mężczyzna tak wykrzyknął. Pomyślałam sobie, że może warto byłoby i w domu wprowadzić takie zwyczaje.
Ale jak to zrobić? Po dziesięcioleciach wspólnego małżeństwa, pełnego zadbania o drugą połowę, ale bez okrzyków jak wyżej? 

Na zakończenie dzisiejszego wpisu Wesoła dumka o starości Andrzeja Poniedzielskiego. Wstawiałam już tę piosenkę kiedyś, ale dziś pasuje nastrojem do tego, co napisałam.

 



czwartek, 2 stycznia 2020

No i mamy rok 2020.

Dziś byłam na badaniu okulistycznym. Już nie muszę brać leczniczych kropli do oczu Pozostaje mi azopt na jaskrę i krople nawilżające.
W drodze powrotnej spotkała mnie miła niespodzianka.
Weszłam na stację kolejową, aby kupić bilet powrotny do domu i nagle słyszę - Dzień dobry pani! -
To był dwugłos panów kierowców, których pojazdami kilka razy w dni paskudne jechałam na rehabilitację spod dworca kolejowego aż na Powiśle. Panowie uśmiechali się, ja też. Zrobiło się bardzo miło.
Zapamiętali babcię gadułę.
W pociągu konduktorzy też już mnie znają. Podchodzę do konduktora, otwieram usta, żeby go prosić, aby pomógł mi wysiąść z pociągu i nagle słyszę.
- Wiem! Wysiada pani na stacji......... i prosi pani o pomoc.
Jest to całkiem miłe.
Jestem osobą, która kiedyś bała się otworzyć usta, aby coś powiedzieć, a nie daj Boże np. na radzie pedagogicznej, gdzie było kilkanaście osób, a dziś nie tylko, że sama gadam prawie bez przerwy, to na dodatek, lubię także słuchać ludzi. I wtedy jest to słuchanie bardzo uważne.  Czasami zdarza mi się spotkać z moimi dawnymi uczniami i wtedy oni mówią, a ja słucham i co jakiś czas włączam się.

Czasami zadaję sobie pytanie - jak to się stało, że z osoby niepewnej siebie, mającej różne kompleksy stałam się osobą otwartą na świat i ludzi? Sama się nad tym zastanawiam. I jednego jestem pewna. Sama bym nie dała rady. Tu zadziałała pomoc specjalistów. I podkreślanie tego, co dobre i ciekawe zarówno w wypowiedziach jak i w zachowaniu nieśmiałego człowieka. Bardzo żałuję, że nie poznałam tej prawdy, gdy moje dzieci były małe. Mogłam im więcej dać od siebie, chociaż i tak radzą sobie  bardzo dobrze.

Krzysztof Klenczon Natalie, piękniejszy świat.



wtorek, 31 grudnia 2019

Jutro witamy Nowy Rok.



Obrazek znaleziony w Demotywatorach.

Dziś w moim blogu jest poetycko, kolorowo i nastrojowo.
Poezję pana Buszmana bardzo lubię, dlatego
wstawiam dziś jeden z jego wierszy.

 Krzysztof Cezary Buszman
               IDĘ

Wlokę się smutny
Struty pejzażem
Czas mi nie szczędzi
Okrutnych zdarzeń.

A skoro idę
To idąc patrzę
Wszędzie tak samo
Tylko inaczej.

Cierpienie kusić
Nadzieję raczy
Żebym się poddał
Wreszcie rozpaczy!

Ja obcy bliźni
Bredzę w malignie
Może ktoś za mnie
Krzyż mój podźwignie.

Kto mi pomoże
Ponieść Go drogą?
Tłum się rozproszył
Nie ma nikogo.                                             

Idę więc dalej
Życiem wymięty
Nie żaden zbrodniarz
Tym bardziej święty.

Człowiek zwyczajny
Jak błoto szary
Człowiek zrodzony
Z winy i kary.

Na koniec świata
Do świata końca
Dojdę i dotrwam
Prawdy obrońca.

Że między świtem
A drogi skrajem
Nie ma człowieka
On się nim staje.

15 marca 2002 Londyn           

A na zakończenie przed jutrzejszym Sylwestrem piękny taniec. Zawsze ogromnie lubiłam tańczyć. Nie wytańczyłam się w życiu tyle, ile bym chciała, więc teraz chociaż popatrzę  jak tańczą inni,  w dodatku zakochani młodzi ludzie. Zapraszam do oglądania.





niedziela, 29 grudnia 2019

Kiedyś i dziś.

W czasie zimy siedzę przede wszystkim w domu, gdzie jest ciepło i bezpiecznie. Nogi nie rozjeżdżają się na śliskiej nawierzchni ulicy.
Na dwór wychodzę tylko wtedy, gdy należy zrobić zakupy w sklepie, lub gdy trzeba wynieść śmieci. Częste wyjazdy do Warszawy na rehabilitację wstrzymane są do wiosny. Toteż siedzę w domu i myślę. Zdarza się, że moje myśli lecą w przeszłość.
Ta przeszłość - to moje lata dziecięce.
To lampa naftowa w mieszkaniu i odrabianie lekcji w półmroku, to  babcia, która przędzie na kółku wełnę z naszych owiec, z której później mama zrobi nam ciepłe swetry. I kiedy tak patrzę z wysokości moich dzisiejszych 84 lat na tę dziewczynkę, która biegała po podwórku przy szkole, na górze której mieszkaliśmy to przeżywam wiele czasami sprzecznych ze sobą uczuć. Z jednej strony czuję wzruszenie, a z drugiej strony zdumiewa mnie moja ogromna wtedy niedojrzałość. Przed oczami przesuwają się obraz za obrazem, jak klisza z nagranym filmem. W półmroku widzę krzątającą się przy kuchni mamę. W jednym garnku gotują się ziemniaki, a w drugim zacierki na mleku. Ziemniaki zalewało się zacierkami na mleku i było smaczne jedzenie - jak kiedyś myślałam. Nie wyobrażałam sobie ziemniaków osobno i zacierek na mleku obok w drugim talerzu.
Dziś wieczorem musiałam ugotować ziemniaki, bo stały obrane w wodzie od południe, a ponieważ miałam ochotę na zacierki na mleku, więc zacierki też ugotowałam. Nałożyłam sobie ziemniaków i zalałam je zacierkami na mleku, tak jak robiła to kiedyś moja mama.
Przełknęłam kilka łyżek i odstawiłam talerz. To była nieokreślonego smaku gizdra.
Nagle zrozumiałam, że te zacierki z ziemniakami jedzone po wojnie to była konieczność, a nie wybór. Krowa była jedna i mleka musiało starczyć dla całej rodziny, a ziemniaki wykopane jesienią z pola zastępowały chleb, o który tuż po wojnie było bardzo trudno.

Wspomnienia

Adam Zagajewski

      Odwiedzaj swoje wspomnienia,
      Uszyj dla niech płócienne pokrowce.
      Odsłoń okna i otwórz powietrze.
      Bądź dla nich serdeczny i nigdy
      nie daj im poznać po sobie. 
      To są twoje wspomnienia.
      Myśl o tym, kiedy płyniesz
      w sargassowym morzu pamięci
      i trawa morska zarasta ci usta.
      To są twoje wspomnienia, których
      nie zapomnisz aż do końca życia. 



      Ernesto Cortazar Sentiments
       

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...