sobota, 8 lutego 2020

Dziś polityka.


Nie lubię się wypowiadać na tematy polityczne, bo po pierwsze uważam, że nie jestem znawcą w tym temacie, a po drugie nie śledzę wszystkich wydarzeń politycznych. Ale jedno wiem z całą pewnością.
Nie lubię polityków PiS-u i rządzenia tej partii, które według mnie jest bardzo szkodliwe dla kraju i prowadzi nas w złym kierunku.  Nie lubię manipulacji stosowanej przez ich polityków, uogólniania, agresji i całej reszty, która z politykami tego ugrupowania i ich rządami ma związek.
Chciałabym, żeby wybory prezydenckie, które mają się odbyć 10 maja przyniosły takie zmiany, które otworzą nas na normalność i prawdę.
Widzę, że już teraz walka o władzę trwa. Nie sądziłam jednak, że partia obecnie rządząca będzie chciała wykorzystać jawnie także KK, do walki politycznej. Toteż moje zdziwienie było bardzo duże, gdy w internecie znalazłam informację, że 10 maja w kościołach w Polsce będzie śpiewany psalm. Jedną jego zwrotkę zamieszczam. Jest to przedruk z: Gazeta.PL.WIADOMOŚCI.
https://www.planeta.pl/Wiadomosci/Polityka/Ksieza-odspiewaja-psalm-dla-Dudy-Bog-miluje-prawo-i-sprawiedliwosc
A oto jedna zwrotka z psalmu:

Bo słowo Pana jest prawe,
a każde Jego dzieło niezawodne.
On miłuje prawo i sprawiedliwość:
ziemia jest pełna łaskawości Pańskiej

Więcej: https://www.planeta.pl/Wiadomosci/Polityka/Ksieza-odspiewaja-psalm-dla-Dudy-Bog-miluje-prawo-i-sprawiedliwość.

Zastanawiam się nad tym, czy ten śpiew jest już uzgodniony z hierarchami KK, czy jest to na razie obmyślany plan działania PiS-u. 

Jeżeli jednak KK chce tak mocno włączać się do polityki, to może ponieść tego bolesne skutki w najbliższej przyszłości. 

Dominująca zieleń w mojej dzisiejszej grafice ma wyrażać nadzieję na lepsze jutro.


czwartek, 6 lutego 2020

Zwykła życzliwość.




Podobno nauka nie idzie w las, tylko w nas. Pół dnia dzisiaj siedziałam nad tymi dwoma grafikami, ale są.
Właśnie przed chwilą przyszła mi do głowy zdrowa myśl, że chyba już dosyć eksperymentowania z grafikami, a czas zająć się nauką, jak je robić? Może po przerobieniu kilku internetowych lekcji nie byłyby to grafiki profesjonalnie wykonane, ale mogłabym wykorzystać jakieś nowości z programu. A tak kręcę się w kółko jak kot za własnym ogonem i wciąż wykorzystuję te same elementy, tylko w innym układzie i kolorystyce.

A co więcej?
Mogłabym powiedzieć słowa naszego wielkiego poety Juliusza Słowackiego z Hymnu o zachodzie słońca na morzu.  "Smutno mi, Boże".
Jestem w dołku.
Staram się nie oglądać w telewizji programów dotyczących polityki, zagrożeń związanych z nowym wirusem, który wymknął się ludziom spod kontroli, staram się nie czytać w internecie o przemocy, jaką stosują w szkołach uczniowie wobec swoich kolegów. Ale rzucam przypadkiem okiem na tytuł artykułu i znajduję informację o samobójstwie dziecka, które odebrało sobie życie i w ten sposób  uciekło od prześladowań rówieśników. 
Siedzę z dala od telewizora i staram się nie myśleć o tym, co się dzieje. Ale to, że się staram wyłączyć, nie znaczy, że umiem wyłączyć się skutecznie. Przypominają mi się słowa pana Jezusa z Ewangelii (Nowy Testament Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne Warszawa 1989 r. str.150).
 Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jeden z faryzeuszów, uczony w Prawie, zapytał Jezusa, wystawiając Go na próbę: "Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?"
On mu odpowiedział: "Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie.
Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy".


A co to jest życzliwość?

ŻYCZLIWOŚĆ
Żywe zainteresowanie pomyślnością innych, poświadczane uczynkami; przychylność, przyjazne usposobienie.
Życzliwość polega na przejawianiu żywego zainteresowania pomyślnością bliźnich. Można dać temu wyraz dobrym uczynkiem i ciepłym słowem. Człowiek życzliwy wyświadcza dobro, wystrzega się natomiast wyrządzania krzywdy. Jest przyjazny, delikatny, wspaniałomyślny i wczuwa się w cudze położenie. Bierze pod uwagę potrzeby drugich i odznacza się szczodrością. Apostoł Paweł nawoływał chrześcijan: „Przyodziejcie się w tkliwe uczucia: współczucie, życzliwość, uniżenie umysłu, łagodność i wielkoduszną cierpliwość” (Kolosan 3:12)
. 


I zadaję sobie pytanie. Co się z nami wszystkimi dzieje? Czy jest możliwe, że atmosfera, którą obserwuję u dorosłych, udziela się także dzieciom? Pewno tak. Ale te dzieci uczą się miłości bliźniego nie tylko w swoich domach, ale także na lekcjach religii w szkole i w kościele, do którego uczęszczają. 
Rodzice tych dzieci i ci wszyscy, którzy mają swój udział w rządzeniu krajem i tworzeniu atmosfery też podobno wyznają przykazanie Jezusa. 
To skąd jest u nas taka nietolerancja wobec swoich bliźnich? Dlaczego tak łatwo dajemy się ogłupić różnym wprowadzanym podziałom na tych prawomyślnych i tych innych - gorszych. 
Np. LGBT - jest be. Sama namalowana tęcza też jest źle widziana. Przykładów można znaleźć wiele.

Pamiętam czasy tuż po wojnie. Ludzie wcześniej zwaśnieni stawali się dobrymi znajomymi, a często nawet przyjaciółmi. Wszyscy, którzy się spotkali po wojnie  - przeżyli. I tylko to się liczyło. Udzielali sobie pomocy, jak kto potrafił. Czy musimy godzić się aż w takich dramatycznych sytuacjach? Czy nie wystarczy, że sąsiad obok potrzebuje pomocy, lub dobrego słowa? Że kolega dla kolegi jest przyjacielem, a nie przeciwnikiem?

Dziś Jurek Owsiak potrafi ludzi łączyć, podrywać ich do działania w imię dobra dla wszystkich - ale nie wszyscy decydenci potrafią to docenić.
 
 Ernest Bryll

Bądźmy dla siebie bliscy bo nas rozdzielają 

Bądźmy dla siebie bliscy bo nas rozdzielają
I co chwila nam ziemia pęka pod stopami
A te okrawki
Kraju na którym stoimy
Z hukiem od siebie w ciemność odpływają
 
Bądźmy dla siebie bliscy kiedy się boimy
Gdy byle kamyk może poruszyć lawiny
Bądźmy dla siebie bliscy kiedy ciemne góry
Odpychają nas nagle swoim ciałem zimnym
 
Bądźmy dla siebie wierni kiedy rosną mury
Bo tyle w nas jest siebie ile ciepła tego
Które weźmiemy od kogoś drugiego
A drugi od nas weźmie i w sobie zatai
 
Bądźmy dla siebie bliscy bo nas rozdzielają
 
12 V 1985

wtorek, 4 lutego 2020

1. Program satyryczny, 2. Nowości u mnie.

1. Dzisiejszy wpis składa się z dwóch zupełnie odmiennych części:
    1 część to program satyryczny Variete Literackie w  MCC Mazurkas - Krzysztof Daukszewicz,
    Marek Majewski, Katarzyna Jamróz, A. I. Bartkowski.
    Być może nie wszyscy takie programy lubią. Mnie się ten program podobał. Lubię pana Daukszewicza,  jego poczucie humoru i sposób prezentowania tego, co myśli. 
 


2. część dotyczy mojej nowej umiejętności, którą chcę się pochwalić.



 Właśnie przypomniałam sobie, że kiedyś pod okiem mojego zięcia udało mi się wstawić jakiś tekst na linię i dziś zaczęłam próbować, aż do skutku. Skutek tego przypominania sobie przedstawiam  wyżej. Jest to okrąg z podziękowaniem dla Was wszystkich.  
Moja wiedza w tym zakresie jest tak nikła, że szkoda o niej mówić. Mam co prawda jakąś książkę o pracy z komputerem, ale po pierwsze już ją gdzieś zatłukłam i byłoby dużo szukania, a po drugie taka książka, to jak instrukcja obsługi urządzenia kuchennego.  I powiedzmy sobie wprost. Po całych moich studiach polonistycznych łatwiej by mi było powiedzieć coś o języku naszych przodków, niż poskładać do kupy i wykorzystać informacje dotyczące prostego urządzenia kuchennego. Po prostu nie umiem czytać instrukcji. Ja muszę dotknąć, próbować najpierw pod okiem kogoś, kto się zna na sprawie.
Ostatnio wpadł mój syn i poprosiłam go o pomoc, bo zaprogramowałam tak swoją drukarkę, że jak oszalała drukowała bez opamiętania po kilka razy ten sam tekst, a ja nie umiałam jej zatrzymać. Przy okazji zapytałam syna jak się uzupełnia tusz do drukarki, bo bałam się, że poszło go już sporo. Syn mi pokazał, jak się otwiera miejsce na pojemniki z tuszem. Później ja pod jego okiem sama otworzyłam klapkę i dopiero teraz mogę uzupełniać tusz bez strachu.
Tak, niestety, jest ze wszystkimi nowymi urządzeniami. Czekam, aż wpadnie ktoś do nas bardziej obeznany z nowościami, zapisuję sobie w punktach jego instrukcję i później już sama próbuję.
Pewno ta moja nadmierna ostrożność to mój zaawansowany wiek z jednej strony i lęk, żeby czegoś nie zepsuć, albo żeby się nie zaplątać tak bardzo, że trzeba byłoby wzywać fachowca do naprawy.

Moi prawnusiowie przy mnie - to  znawcy nowych urządzeń. Ja się boję, że coś zepsuję, a oni próbują, myślą, kombinują i im wszystko wychodzi. Ze swoją wiedzą techniczną wlokę się w ogonie za wszystkimi w rodzinie - wszystkimi młodymi.

Na zakończenie nastrojowa muzyka i piękne widoki.
Ernesto Cortazar - The Lake and I



poniedziałek, 3 lutego 2020

Szyfrokrzyżówki i Arytmokrzyżówki, Krzyżówki poanoramiczne.

Mój mąż lubi krzyżówki panoramiczne. Ja bardzo lubię rozwiązywać zarówno szyfrokrzyżówki, jak i arytmokrzyżówki. Ćwiczenie umysłu poprawia, moim zdaniem, uwagę, refleks, kreatywność itd.

Początkowo rozwiązanie jednej szyfrokrzyżówki zajmowało mi bardzo dużo czasu, do chwili aż wpadłam na pomysł, jak sobie ułatwić pracę. Do tego ułatwienia wykorzystałam okruchy wiedzy polonistycznej. Wiadomo, że w każdym wyrazie w języku polskim  musi być przynajmniej jedna samogłoska.  Zastanowiłam się, które samogłoski najczęściej są używane w wyrazach polskich i zaczęłam oglądać puste kratki i przymierzać do nich samogłoski. I tak wolno, wolniutko doszłam do tego, że rozwiązanie szyfrokrzyżówki dziś nie stanowi dla mnie żadnej trudności.
Gorzej jest z arytmokrzyżówkami. Tu nie znalazłam jeszcze sposobu na szybkie ich rozwiązywanie. Może z czasem i one nie będą stanowiły dla mnie progu trudnego do przeskoczenia. Dziś siedzę nad każdą długo, czasami odkładam, gdy jestem już zmęczona, po czym wracam i myślę dalej.

Wiem, że są osoby, które wolą sudoku. Ja jakoś nie polubiłam jeszcze tej rozrywki umysłowej. A może Wy polecacie jakieś inne ciekawe rebusy, szarady, czy łamigłówki do wykorzystania. Napiszcie coś na ten temat, jeśli będziecie mieć na to ochotę.

Na zakończenie dzisiejszego wpisu  muzyka Straussa i piękny taniec ptaków.


 

























Mayday.



Chyba stałam się ogromnie poważną matroną, bez najmniejszego poczucia humoru, bo zupełnie nie podobał mi się film polskiej produkcji Mayday z polskimi znanymi aktorami. Kino było wypełnione po brzegi. Ludzie siedzący wokół mnie zaśmiewali się, a ja starałam się nie ziewać. Po prostu się nudziłam. Przez głowę szybko przelatywały mi myśli w rodzaju:
- Z czego oni się śmieją?
- A mogłam zostać w domu i popracować na komputerze.
- Zamiast tu patrzeć na gołe tyłki i różne wygłupy aktorów mogłam pomyśleć w domu  jak
   rozrysować moją nową mapkę.
 - Mój mąż miał rację, że nie chciał iść na ten film.

Jedyne pozytywy, jakie zauważyłam, to fakt, że w sali kina spotkałam swoje byłe uczennice - bardzo sympatyczne dziewczyny. No i że spotkałam się ze swoją przyjaciółką, z którą lubię sobie pogadać.

Jestem już w swoim pokoju. Przede mną stoi komputer. Mogę sobie włączyć inny film z Neflixa, ale na dziś filmów starczy. Jeszcze nie odreagowałam po obejrzeniu filmu w kinie.

Pana Malickiego i jego zabawy muzyczne bardzo lubię. Zapraszam do oglądania i posłuchania.

Waldemar Malicki i Artur Banaszkiewicz

 





sobota, 1 lutego 2020

Zima.


Nie ma w tym roku zimy, to chociaż w wierszu Leśmiana ją znalazłam.

Bolesław Leśmian
Śnieg

Pamiętam ów ruchliwie rozbłyskany szron
I śniegu ociężałe w gałęziach nawiesie,
I jego nieustanny z drzew na ziemię zron,
I uczucie, że w słońcu razem z śniegiem skrzę się.

A on ciągle narastał tu w kopiec, tam — w stos,
I drzewom białych czupryn coraz to dokładał,
Ślepił oczy i łechtał podbródek i nos,
I fruwał — i tkwił w próżni — i bujał i padał.

I pamiętam ów niski, wpół zapadły dom
I za szybami włóczek różnobarwne wzory.
Kto tam mieszkał? Pytanie — czy człowiek, czy gnom?
Byłem dzieckiem. Śnieg bielą zasnuwał przestwory.

Dotknąłem dłonią szyby, mimo strachu mąk,
I uczułem ślad hojny, niby czarów zbytek.
Tą dłonią dotykałem mych sprzętów i ksiąg
I niańki, by ją oddać na baśni użytek...

Serce marło, gdym w dłoni unosił ten ślad
W ciszę śniegu, co, prósząc, weselił się w niebie.
Śnieg ustał — i minęło odtąd tyle lat,
Ile trzeba, by ślady zatracić do siebie.

Jakże pragnąłbym dzisiaj, gdy swe bóle znam,
Stać, jak wówczas, przed domu wpół zapadłą bramą
I widzieć, jak śnieg ziemię obiela ten sam,
Śnieg, co fruwa i buja i pada tak samo.

Z jakimż płaczem-bym zajrzał — niepoprawny śniarz —
Do szyby, by swą młodość odgrzebać w jej szronie, —
Z jakąż mocą-bym tulił uznojoną twarz
W te dawne, com je stracił, w te dziecięce dłonie!


Kolejny dzień.

Jest godzina 10. Dopiero wstałam. Garść leków przede mną. Teraz łykam każdego dnia rano już nie dwie - trzy tabletki, a dziewięć. Wiem, że trzeba się z lekami raczej ograniczać, ale te prawie wszystkie leki wypisał mi lekarz. Jest już co naprawiać i trzymać w ryzach.
Ale o leczeniu nie ma co pisać, bo to nudny temat.

Łapię się na tym, że wiedza polonistyczna, którą miałam w małym palcu zaczyna być przymglona i niezbyt pewna. A tu wpada od czasu do czasu wnuk, albo sama sięgam do swoich zasobów umysłowych i nagle z niepokojem stwierdzam, że to, co było jasne, wyraziste, pewne, nagle robi się lekko zamglone, albo bardzo odległe.
Epitet - co to takiego? Szukam w książkach, w internecie. No tak. Wiem i wiedziałam, ale to nie jest już ta wiedza, która była kiedyś. A czy ten epitet, który znajduję w tekście, w gramatyce jest przydawką?
Po co przywoływać takie polonistyczne przykłady. Wystarczy codzienne życie. Gdzie postawiłam torbę z zakupami? Gdzie leżą klucze? Gdzie jest telefon lub portfel z dokumentami? 
I pytanie lekko zaniepokojonej starszej pani, co robić, aby pamięć dobrze działała?
I wiem, że jeszcze nie mogę narzekać, ale......  I to ale jest męczące, bo zabiera pewność.

I gdybym taką pamięć, jaką mam obecnie miała w wieku lat dwudziestu, czy pięćdziesięciu, to spokojnie bym uznała, że pamięć jest dobra, tylko ja czasami jestem roztargniona.
Dziś wszystko zmienia postać rzeczy. Rodzi się podejrzenie, że to już starość, że może być tylko gorzej, a nie lepiej.

Wiem. Marudzę. Ale to marudzenie z czegoś się bierze. Może z mojego sposobu życia, może z mojego wyobrażenia o starości, może z nierealistycznych oczekiwań wobec życia....... Nie wiem.

Ostatnio zgłosiła się do mnie dziewczynka z młodszej klasy szkoły podstawowej, żebym wyjaśniła jej różne zawiłości językowe i stylistyczne, z którymi ma problem i ja z tymi wszystkimi moimi wątpliwościami, co do stanu mojej wiedzy polonistycznej zgodziłam się jej pomagać charytatywnie. Myślę, że moja decyzja była słuszna. Na tej pracy możemy skorzystać obie. Ja, bo będę się przygotowywać polonistycznie do wszystkich zajęć z dzieckiem, a dziewczynka, bo bez stresu, bez pośpiechu i na luzie powtórzy sobie to, co było na lekcjach, lub dowie się czegoś nowego, co jej się  przyda na lekcjach. Zarówno dziewczynka, jak i jej mama są bardzo sympatyczne i na razie obie są zadowolone.
Już postarałam się o program języka polskiego, z którego korzysta też nauczycielka języka polskiego dziecka.
Czy dziecku moja pomoc pomoże? Zobaczymy. Mam nadzieję, że tak. A jak będzie? Zobaczymy.





 

 

 


 



 

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...