Kolejny dzień.

Jest godzina 10. Dopiero wstałam. Garść leków przede mną. Teraz łykam każdego dnia rano już nie dwie - trzy tabletki, a dziewięć. Wiem, że trzeba się z lekami raczej ograniczać, ale te prawie wszystkie leki wypisał mi lekarz. Jest już co naprawiać i trzymać w ryzach.
Ale o leczeniu nie ma co pisać, bo to nudny temat.

Łapię się na tym, że wiedza polonistyczna, którą miałam w małym palcu zaczyna być przymglona i niezbyt pewna. A tu wpada od czasu do czasu wnuk, albo sama sięgam do swoich zasobów umysłowych i nagle z niepokojem stwierdzam, że to, co było jasne, wyraziste, pewne, nagle robi się lekko zamglone, albo bardzo odległe.
Epitet - co to takiego? Szukam w książkach, w internecie. No tak. Wiem i wiedziałam, ale to nie jest już ta wiedza, która była kiedyś. A czy ten epitet, który znajduję w tekście, w gramatyce jest przydawką?
Po co przywoływać takie polonistyczne przykłady. Wystarczy codzienne życie. Gdzie postawiłam torbę z zakupami? Gdzie leżą klucze? Gdzie jest telefon lub portfel z dokumentami? 
I pytanie lekko zaniepokojonej starszej pani, co robić, aby pamięć dobrze działała?
I wiem, że jeszcze nie mogę narzekać, ale......  I to ale jest męczące, bo zabiera pewność.

I gdybym taką pamięć, jaką mam obecnie miała w wieku lat dwudziestu, czy pięćdziesięciu, to spokojnie bym uznała, że pamięć jest dobra, tylko ja czasami jestem roztargniona.
Dziś wszystko zmienia postać rzeczy. Rodzi się podejrzenie, że to już starość, że może być tylko gorzej, a nie lepiej.

Wiem. Marudzę. Ale to marudzenie z czegoś się bierze. Może z mojego sposobu życia, może z mojego wyobrażenia o starości, może z nierealistycznych oczekiwań wobec życia....... Nie wiem.

Ostatnio zgłosiła się do mnie dziewczynka z młodszej klasy szkoły podstawowej, żebym wyjaśniła jej różne zawiłości językowe i stylistyczne, z którymi ma problem i ja z tymi wszystkimi moimi wątpliwościami, co do stanu mojej wiedzy polonistycznej zgodziłam się jej pomagać charytatywnie. Myślę, że moja decyzja była słuszna. Na tej pracy możemy skorzystać obie. Ja, bo będę się przygotowywać polonistycznie do wszystkich zajęć z dzieckiem, a dziewczynka, bo bez stresu, bez pośpiechu i na luzie powtórzy sobie to, co było na lekcjach, lub dowie się czegoś nowego, co jej się  przyda na lekcjach. Zarówno dziewczynka, jak i jej mama są bardzo sympatyczne i na razie obie są zadowolone.
Już postarałam się o program języka polskiego, z którego korzysta też nauczycielka języka polskiego dziecka.
Czy dziecku moja pomoc pomoże? Zobaczymy. Mam nadzieję, że tak. A jak będzie? Zobaczymy.