wtorek, 26 maja 2020

Ale to już było i nie wróci więcej.

Dzisiaj miałam dzień kryzysu. Było mi smutno i źle. Wiem, że odzywa się izolacja, w której jesteśmy oboje z Mężem już kawał czasu. Do tego dochodzą niezbyt optymistyczne myśli dotyczące tego, co dzieje się u nas w kraju, w polityce. Ale jutro będzie nowy dzień. Może słońce rozjaśni wszystkie mroki, te bardzo realistyczne i te myślowe, wynikające z zamknięcia.
I od razu przychodzi mi do głowy myśl, że jeśli ja źle znoszę zwykłe zamknięcie i mam nadzieję, że się ono wkrótce skończy, to jak czuć się musiał niewinny chłopak zamknięty w więzieniu na ponad 20 lat, w dodatku prześladowany przez współwięźniów za gwałt i morderstwo, których nie popełnił. Ja jestem wolna. Mogę być w domu, mogę wyjść do ogródka, mogę robić to, co zechcę, a on uwięziony i bez nadziei na to, że coś się może w jego sprawie zmienić na lepsze przez wiele lat walczył o przetrwanie. Brrrrr! To jest dopiero horror. Tak że Marysiu droga siedź w domu na tyłku i ciesz się, że bliscy dbają o ciebie i o twoje zdrowie.
Długo się zastanawiałam, czy wstawić swoje obecne zdjęcie do bloga. Ale skoro pokazałam siebie z młodych lat, to może należy pokazać, jak czas zmienia człowieka. Chwalić się nie mam czym. Miałam nadzieję, że moja Wnuczka zrobi mi drugie zdjęcie, gdy ładnie się ubiorę, a ona jeszcze wyretuszuje wszystkie moje niedoskonałości, ale Wnuczka ma ważniejsze sprawy na głowie, niż retuszowanie zdjęć babci.
 A oto trzy Marysie - jedna jako dziecko, druga - młoda, trzecia w zaawansowanym wieku.
Widok tej trzeciej mojego entuzjazmu nie budzi. Nie ma co ukrywać, widok jest żałosny. Ale te zdjęcia - to prawda o mnie z trzech okresów mojego życia.
1. Dzieciństwo, 2 młodość, 3 wiek zaawansowany.

1.
2.


 Ja stoję z prawej strony.

3. Jestem na działce z prawnusią w wózeczku.



Prosiłam moją wnuczkę, żeby chociaż trochę wyretuszowała to ostatnie zdjęcie, ale niestety starości wyretuszować się nie da. Muszę ten wygląd zaakceptować, chociaż wcale mi się nie podoba.

Na koniec piosenka w wykonaniu Maryli Rodowicz - Ale to już było i nie wróci więcej.



Cytaty i inne treści.


Nie potrafię przesuwać grafik do góry. Ta wąska miała być obok tej grafiki z cytatami.
 Na razie musi być tak, jak decyduje komputer, a nie ja.
I nagle myk. Grafikę przesunęłam i dalej nie wiem, jak ja to zrobiłam. 

 Pojawił się też pasek u góry, na którym jest polecenie - opublikuj.  Czyli wszystko to, co się wcześniej popsuło wraca do normy i to bez mojego zaplanowanego działania. Same niespodzianki i to niespodzianki bardzo miłe. Cuda, cuda, cudeńka.
Cieszę się z tego, że być może moje kłopoty i poszukiwania kończą się i wreszcie będę mogła normalnie wchodzić na stronę do pisania i ją publikować. Ale kto sprawił mi tę miłą niespodziankę?  - Nie wiem.
Wiem, że nie ja, bo boję się już dotknąć do czegokolwiek i od wszelkich nowych poleceń, które czasami pojawiają się na stronie trzymam się z daleka.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jest godzina 7 rano. Za chwilkę biorę się za dalsze sprzątanie domu. Nawet nieźle mi ta praca idzie.
Dziś dalsze mycie okien, pranie i wieszanie firanek, a także segregowanie różnych drobiazgów. No i zaczynam przyzwyczajać się do siedzenia w domu i na działce, bez wychodzenia poza furtkę. Zaopatrzenie nas w żywność i inne potrzebne rzeczy wzięli na siebie Syn z Synową. Nie wiem, kiedy i jak wybiorę się do Warszawy po nowe okulary, które są mi potrzebne do korekcji wzroku po operacji zaćmy. Myślę, że może w lecie, jeśli nie będzie upalne, a koronawirus odpłynie w siną dal.

Kilka dni temu wpadł do nas Zięć, który ma ukończone studia rolnicze, obejrzał mój ogródek i powiedział, że wysadzone pomidory są w niezłej kondycji. Są tylko trochę niedoświetlone.
Ze zdaniem zarówno Zięcia, jak i Córki bardzo się liczę, bo oni na pracy w rolnictwie się znają. Praca na roli - to ich podstawowe zajęcie. Mają duży teren w Bieszczadach i tam uprawiają różne rośliny.

O polityce się nie wypowiadam, bo się na niej nie znam, ale szlag mnie trafia na to, co dzieje się u nas w kraju. Zamiast mojej wypowiedzi wiersz Jonasza Kofty.


Jonasz Kofta

Ballada o królu i błaźnie z morałem zaznaczonym wyraźnie


Nudził się król, z nudów był chory
Kitwasił, memłał, ślinił się i czkał
Z nudy rozpisał nawet wybory
Chociaż monarchia była dziedziczna

Wygrał wybory o własny tron
I jeszcze bardziej nudził się on

Aż w końcu nudy tak strasznej zaznał
Że do krwi obgryzał paznokcie u nóg
Zawył, zaskomlał - zawołał błazna!
Niech się w mej nudzie doszuka luk

Przygalopował spocony grubas
Komik - artysta, pseudonim Pic
Rzekł: - skoro jestem z wizytą u Was
Wasza Wysokość, opowiem wic

Przyszła raz baba do doktora...
W tym miejscu mu przerwało coś
Z królewskiej ręki pomidora
Otrzymał w formie fangi w nos

Nie stropił się tym faktem zbyt
Bowiem tu stawka szła o byt

I z miejsca w ekscentryczną polkę
Ruszył, ująwszy gatek kraj
Fruwał jaskółką, stawał kołkiem
W rytm krakowiaczka de wolaj

Potem motylkiem frunął w górę
A że przyciężki trochę był
Zamiast szpagatu zrobił sznurek
Kończąc japońskim mostkiem w tył

Nie było braw, nie było ech
Jedyny dźwięk - królewski ziew

Artysta pojął już, że przegrał
Walkę o najjaśniejszą z łask
Błazen umiera jako żebrak
Kiedy sczernieje śmiechu blask

Dobrze być chociaż żywym trupem
I gdy przemykał w stronę wrót
Poślizgnął się i padł na dupę
I stał się cud! Stał się wielki cud!

Król zachichotał, zarechotał
Posmarkał się, a za nim dwór
Magnaty, szlachta i hołota
Każdy się śmiał, jak mógł, czym mógł

Płynęła radość w świat szeroki
Na grzbietach akustycznych fal
Zerwane od uciechy boki
Taczkami wywożono z sal

Morał ballady - że zdrowy śmiech
Rodzi się podług reguł trzech
Po pierwsze - chwyt przez zaskoczenie
Drapieżnej puenty mocny smak
Po drugie - podziw i olśnienie
Że aktor naturalnie gra
Po trzecie - co najwyżej cenię
Jako kulturotwórczy fakt
Szeroki oddźwięk i zrozumienie
Każdy na dupę kiedyś padł

poniedziałek, 25 maja 2020

Darujcie mi .


Dziś zaczynam od przeprosin. Wiem, zaniedbałam trochę i wpisy i odpowiedzi na komentarze. Darujcie mi.
Mam duży dom, sporą działkę i wszystko to wymaga pracy moich rąk. No i za tę pracę ostro się wzięłam. Dół mieszkania jest już czyściutki i pachnący. Pięć okien po dwie i trzy szyby w każdym pokoju są umyte. Firanki bielutkie, pachnące już powieszone. Podłogi pięknie odkurzone rewelacyjnym odkurzaczem firmy Dyson. Po takiej pracy wieczorami padałam jak mucha i przesypiałam bez żadnego budzenia się do rana.
Dziś sprzątnęłam pokój, z którego wyniesione już zostały drzewka na taras. Podłoga tak była zasłana liśćmi, jak jesienią las. Oczywiście taras już jest przygotowany do przyjmowania gości, czyli jest sprzątnięty i ukwiecony. A mnie zostało do sprzątania jeszcze pół domu. Jutro ciąg  dalszy pracy.

Trzeba marzyć

Jonasz Kofta

      Żeby coś się zdarzyło
      Żeby mogło się zdarzyć
      I zjawiła się miłość
      Trzeba marzyć
        Zamiast dmuchać na zimne
        Na gorącym się sparzyć
        Z deszczu pobiec pod rynnę
        Trzeba marzyć
      Gdy spadają jak liście
      Kartki dat z kalendarzy
      Kiedy szaro i mgliście
      Trzeba marzyć
        W chłodnej, pustej godzinie
        Na swój los się odważyć
        Nim twe szczęście cię minie
        Trzeba marzyć
      W rytmie wietrznej tęsknoty
      Wraca fala do plaży
      Ty pamiętaj wciąż o tym
      Trzeba marzyć
       
        Żeby coś się zdarzyło
        Żeby mogło się zdarzyć
        I zjawiła się miłość
        Trzeba marzyć
 

piątek, 22 maja 2020

Zawzięciucha.


Zgodnie z powiedzeniem Theodora Roosvelta staram się robić co mogę w domu i w jego otoczeniu.
Rozejrzałam się dziś po mieszkaniu  i stwierdziłam, że należy wziąć się za porządki. A od czego zacząć? Oczywiście, że od okien. Co prawda można było przez nie jeszcze zobaczyć ludzi idących ulicą, ale prawdą jest też, że szyby nie były myte od jesieni i czas najwyższy był, aby się za nie wziąć. Nikogo do tej pracy zaprosić nie mogłam, bo pani, która przychodziła mi pomagać wcześniej w związku z koronawirusem nie odwiedza nas już jakiś czas. W momencie, gdy otwierałam okno, mój Mąż zainteresował się tym, co mam zamiar robić, a gdy się dowiedział o myciu okien najpierw usiłował mnie zniechęcić do tej roboty, a gdy to mu się nie udało, opierniczył mnie. Poprosiłam, żeby mnie asekurował, gdy będę zdejmowała firankę do prania, więc stanął koło drabiny. Argumenty były takie, że po pierwsze okna są jeszcze czyste, po drugie zaziębię się, bo wieje chłodny wiatr. Po trzecie już nie było, bo właśnie kończyłam myć pierwsze okno. I w ten sposób mam dziś umyte dwa duże okna, uprane i wysuszone już firanki. Jutro będę je wieszała.
Wiem. Jestem zawzięciucha. jak się na coś uprę, to nie odstępuję od wykonania roboty.
Już widzę i słyszę jak sypią się na mnie gromy od Was kochani moi Czytelnicy, ale myślę sobie, że wiele razy mój upór bardzo mi się w życiu przydał.
1. Gdy przechodziłam ciężką depresję, po pytaniu mojej koleżanki, czy jestem chora na głowę (tak się wyraziła) zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem nie jestem chora psychicznie. Wtedy postanowiłam sprawdzić, czy dam radę dokończyć studia polonistyczne. To był mój sprawdzian. Studia ukończyłam z oceną dobrą i przestałam się przejmować ludzkim gadaniem.
2. Gdy przeszłam udar i dostałam niedowładu nóg, tak długo szukałam pomocy, aż ją znalazłam.
Nie lubię się poddawać.
Piszę o tym, bo były to dla mnie bardzo ważne i jednocześnie trudne doświadczenia.
Wiem, że łażenie po drabinie, nie jest już dla mnie, ale staram się bardzo uważać. Chcę być samodzielna. Nie chcę wisieć na nikim.

I cytat, który bardzo mi się podoba:

"Według mnie piękno to nie ładna czy wyprasowana buzia, ale wewnętrzne  światło." 
                                                                                    Danuta Stenka
  
Idź swoją drogą ... Edyta Geppert (słowa Jonasz Kofta)

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...