sobota, 12 grudnia 2020

Kto wie, jak migrować się?


Dziś weszłam na drugą stronę swojego bloga i przeczytałam następującą informację:

Pomoc techniczna dla systemu Windows 7 zakończyła się 14 stycznia 2020 r. Zalecamy migrację do systemu Windows 10, aby w dalszym ciągu otrzymywać aktualizacje zabezpieczeń od firmy Microsoft.

Czy ktoś mógłby mi wyjaśnić jak krowie na rowie, o co tu chodzi i jak migrować się do systemu Windows 10. Nie mam zielonego pojęcia jak to zrobić. 

Będę ogromnie wdzięczna za wszelkie informacje podane w takiej  formie, aby kompletna analfabetka internetowa (czyli ja) była w stanie tę operację przeprowadzić sama.  Najlepsza byłaby instrukcja podana w postaci punktów. Te punkty byłyby kolejnymi działaniami, a w kolejnych działaniach gdzie wejść i co napisać. Na razie nie mam nikogo z rodziny, kto mógłby mi w tej zmianie pomóc.

Już dziękuję za każdą okazaną mi pomoc.

 

piątek, 11 grudnia 2020

Co tu robić?

 


Trzeba się czymś zająć, aby nie wpaść w depresję. Z depresją nie jest łatwo wojować i lepiej do niej nie dopuścić. Ale jak to zrobić? Trzeba się zająć czymś ciekawym. 

Ja lubię różnego rodzaju krzyżówki. Mogą być panoramiczne, szyfrokrzyżówki, wykreślanki itd. Początkowo wypełnienie szyfrokrzyżówki prawidłowo dobranymi literami stanowiło sporą trudność. Po kolejnej nieudanej próbie rozwiązania wykorzystałam wiedzę polonistyczną. 

Każdy wyraz posiada samogłoskę lub kilka samogłosek. Samogłoska występuje na końcu wyrazu i często w środku. Jaka samogłoska występuje najczęściej?  Zwykle jest to -a. I analizując szyfrokrzyżówkę w taki sposób zdarzyło mi się rozwiązać ją, bez korzystania z przykładowo podanych liter. Teraz szyfrokrzyżówki tylko wypełniam.

Dużo trudniejsze są, według mnie, arytmokrzyżówki. 

💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨💨

Dziś w czasie pisania tego tekstu podświetliły mi się wszystkie litery i znaki na klawiaturze i nie wiedziałam, jak sobie poradzić, aby to podświetlenie zlikwidować. Przyszedł mój prawnuk - Adaś -  kliknął w klawisz znajdujący się na dole klawiatury między znakiem Fn, a Ctrl i wszystko wróciło do normy.

Dobrze, że przy mojej niewiedzy mogę poprosić o pomoc moich prawnuków. Obaj są doskonale zorientowani jak działa komputer. Zastanawiam się tylko, skąd oni tę wiedzę mają. I co ja musiałabym zrobić, żeby wiedzieć o komputerze tyle, co oni.

wtorek, 8 grudnia 2020

Dziś ciągnie mnie łóżko, a nie pisanie.

 


 💓  Dalej siedzimy w domu. Mowy nie ma o tym, żebyśmy my,  (czyli ja i mój mąż) podjechali do sklepów. Dzieci kategorycznie nam zabraniają. Żeby do końca nie osiwieć i nie zdziczeć, to sprzątam, piorę, magluję domowym maglem elektrycznym, czytam książki i siedzę przed komputerem. Suszę także owoce. Kroję je cieniutko i układam w dwóch suszarkach. Ususzyłam już dwie skrzynki jabłek. Nie ma ich już. Zostały zjedzone zamiast słodyczy. Najlepszy jest susz z jabłek lekko kwaskowych np. antonówka lub szara reneta, ale suszę to, co syn przywiezie z giełdy. Próbowałam ususzyć także trochę malin na herbatkę, ale maliny bardzo długo schną i wolę z nich robić soki.

👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥👥 

😡  Boję się, żeby nasi politycy nie wyprowadzili nas z Unii. A mocno się ostatnio na to zanosi. Przynajmniej ja to tak widzę. Wcześniej nie przyszłoby mi do głowy, że można aż do takiego niebezpieczeństwa kraj doprowadzić. Ale widać wszystko jest możliwe.

Zacznie się od od kasy, a później  może pójść dalej. Nasi nie są przecież skłonni do jakichkolwiek negocjacji i zawsze mają rację, nawet jak tej racji nie mają.

😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢

Pisanie idzie mi dziś jak krew z nosa. W głowie pustka, z której próbuję wyskrobać coś, co nadawałoby się do umieszczenia na moim blogu. Widzę jednak, że to próżny trud. To może chociaż jakiś cytat z internetu.

" Budapeszt i Warszawa dalej wołają "weto", ale im bardziej tak wołają, tym więcej słychać zapowiedzi, że w takim razie koronafundusz powstanie jako międzyrządowe porozumienie pozostałych 25 krajów Unii, a my będziemy się mogli tylko przyglądać, jak dziesiątki miliardów euro na wsparcie odbudowy po katastrofie koronawirusa rozdziela się pomiędzy nimi." (Onet Wiadomości). 

Do jutra. może kolejny dzień sprawi, że mi powróci zdolność do zebrania myśli i zbudowania kilku sensownych zdań.

                                                 Do jutra! 

Pomyślcie o milionach dorosłych wierzących w "dobrą zmianę" –

sobota, 5 grudnia 2020

Jesień.

 Mamy dwa psy i naszą kotkę. Dodatkowy kot - rudy-przychodzi w gościnę i do pełnej miski. Teraz,  gdy zaczyna się robić zimno i mokro zaczynają się zbliżać do zabudowań myszy i szczury. Nasz kot i kot rudy utłukły już przy wejściu do mieszkania dwa szczury. Brrr...! Jak pomyślę, że mogły wejść do domu, to robi mi się byle jak. 

Gdy jeszcze nie mieliśmy w domu kota, to zagnieździły się w mieszkaniu myszy. Dostały się nawet do szafek z artykułami spożywczymi. Nie widziałam ich, ale wiedziałam, że są, bo znajdowałam różne ponadgryzane torebki z kaszami i nie tylko. Mój zięć przywiózł myszołapkę, czyli takie długie pudełko, do którego należało włożyć kawałek kiełbasy. Gdy mysz by weszła, to klapka się za nią zamykała i mysz siedziałaby uwięziona w niej, aż do momentu, gdybym ją znalazła i gdzieś z dala od domu wyrzuciła. Nie miałam sumienia tej pułapki zastawić. Ja zawsze bałam się zamkniętych przestrzeni. Pamiętam, że nawet windy się bałam. Gdy pomyślałam, że przerażona mysz będzie ileś czasu siedziała, aż ją znajdę i wypuszczę gdzieś z dala od domu, to robiło mi się niedobrze. No i przyszła do domu nasza koteczka. Problem rozwiązał się sam. Myszy zniknęły z domu. 

Trochę cytatów.

1. Wolę cierpieć na bezsenność, niż zasypiać z nudów. Tomasz Wargala Kwintesencja

2. Podług teraźniejszego słownika: obywatel od tego pochodzi, że się bez wielu rzeczy obywać musi. Alojzy Fortuna Żółkowski

3. Oceniając człowieka, pomyśl co byłby wart, gdyby nie był na stanowisku. Georg Bernard Shaw. 

4. Odpowiedzialni jesteśmy nie tylko za to, co robimy, lecz i za to, czego nie robimy..Laozi.

5. Miej odwagę być mądrym. Horacy 

6. Na pytanie, czy jestem optymistą czy pesymistą, odpowiadam, że moje poznanie jest pesymistyczne, a moje pragnienia i nadzieje - optymistyczne. Albert Schweitzer 

7. Im bardziej skorumpowane państwo, tym więcej praw. Tacyt 

8. Każdy z nas ma we wnętrzu muzykę, która mu akompaniuje. Jeśli słyszą ją także inni, nazywa się to osobowością. Gilbert Cesbron.

9. Gdy Polacy będą umieć siebie samych cenić w domu, będą ich cenić i za granicą. Stanisłas Staszic.

10. Mężowie stanu postępują zgodnie z nakazami rozumu. Zwykli ludzie - zgodnie z nakazami uczciwości. Winston Churchill

11. Poznaj samego siebie. Tales z Miletu.

12. Nie zawsze chmury niosą ulewę. Horacy

13. Prawda istnieje. Kłamstwa wymyśla się. Georges Brague.

14. Nie każde bezprawie można naprawić, lecz każde prawo można zepsuć. Marie von Ebner-Eschenbach

15. Czy ma prawo prowadzić auto pijany szczęściem? Tomasz Wargala.


piątek, 4 grudnia 2020

Życzenia. A dalej wrażenia z obejrzanego filmu.

 


Wszystkim Barbarom, Basiom, Basieńkom moc najserdeczniejszych życzeń przesyła Marysia.

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Wczoraj wieczorem obejrzałam w internecie film "Wszystko albo nic". 

Poniżej zamieszczam z internetu fragment recenzji filmu .

"Jest to historia Jaime Escalante, pedagoga z powołania, który w 1982 roku porzucił dobrze płatną posadę w biznesie elektronicznym i został nauczycielem matematyki w Garfield High School, w zaniedbanej i niebezpiecznej dzielnicy Los Angeles. Uczył w klasach z przewagą młodzieży latynoskiej, gdzie uczniowie byli narkomanami, złodziejami należącymi do ulicznych gangów. Nauczyciele byli powszechnie lekceważeni, ośmieszani i wykpiwani. Escalante zastosował szereg nowatorskich metod dotarcia do uczniów, tak by zdobyć ich zaufanie, obudzić w nich ambicje." 

💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗

Film obejrzałam z dużym zainteresowaniem. Uważam, że jest bardzo dobry. Świetna gra aktorów i tych dorosłych i młodocianych.  

Sama jestem nauczycielką - byłą już,  ale sprawa pracy z dziećmi i młodzieżą jest mi bardzo bliska także dziś. Starałam się rozumieć swoich uczniów, ale czy mi się to udało, nie wiem. Oni mogliby coś na ten temat powiedzieć, a nie ja. Miałam koleżankę, też nauczycielkę, która swoich uczniów bardzo lubiła  i umiała znaleźć z nimi wspólny język. Powiedziała mi kiedyś.    - Ja swoim uczniom na początku roku zawsze mówię. - Jeśli coś przeskrobiecie, pierwszą osobą, która ma się o tym dowiedzieć mam być ja. Muszę przecież wiedzieć jak mam was bronić.-

 Ta koleżanka od kilku lat już nie żyje, a ja wciąż pamiętam jej słowa.

Pamiętam też, że ja kiedyś na lekcji popłakałam się. Zostałam wysłana wtedy przez panią dyrektor na lekcję zastępczą języka polskiego. Ponieważ pracowałam w bibliotece, wzięłam książkę Chata wuja Toma Harriet Beecher Stowe i zaczęłam uczniom czytać fragment, w którym była mowa o tym, jak bohaterka ze swoim małym synkiem ucieka po krach na drugi brzeg szerokiej rzeki przed pościgiem handlarza niewolnikami i ...... popłakałam się przy całej klasie. Sytuacja była dla mnie mocno żenująca. Łzy poleciały mi mimo próby opanowania  wzruszenia. Po lekcji dostałam reprymendę. Od pani dyrektor usłyszałam, że lekcja języka polskiego jest przeznaczona na realizację programu, a nie na czytanie książek. 

Po wielu latach, spotkałam uczennicę z tej klasy, dorosłą już osobę, która powiedziała, że tę lekcję pamięta do dziś i że w czasie przerwy wszyscy uczniowie z klasy pobiegli do biblioteki szkolnej po tę właśnie książkę.   

czwartek, 3 grudnia 2020

Wspomnienia.

"Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie święty i czysty jak pierwsze kochanie" (Adam Mickiewicz Pan Tadeusz. Epilog )

 Siedzę w pokoju . Światło lampki nocnej pada na moje biurko, a zza okna słyszę łoskot przejeżdżającego pociągu. Hałas oddala się, milknie i nastaje cisza, a moje myśli pędzą w przeszłość. Widzę babcię, która przędzie na kółku owczą wełnę i śpiewa piosenkę. Słyszę słowa: "Wtem wystrzał się rozległ i odbił się echem, a na murawę padł trup." Babcia pamiętała walki o niepodległość Polski.  Siadam na stołeczku koło babci, obok mnie też na stołeczkach siadają dwie moje młodsze siostry.  

 - Babciu! - Proszę. Opowiedz nam bajkę. - Babcia przestaje śpiewać i zaczyna opowiadać o księżniczce zamkniętej w wysokiej wieży, o jej złej macosze, o królewiczu przybywającym na pięknym rumaku na pomoc dziwczynie. Nie wiem skąd babcia znała tyle różnych baśni i opowieści. Była prostą kobietą. Czytać nauczył ją jej mąż, a nasz dziadek. Całe życie bardzo ciężko pracowała i żyła wraz z rodziną w biedzie. Nas - trzy swoje wnuczki i naszego starszego od nas brata bardzo kochała i poświęcała nam wszystkim dużo swojego czasu i uwagi. 

Zaraz po wojnie przyjeżdżali do nas syn babci - nasz wujek z żoną i córka babci, nasza ciocia. Wuj przywoził nam znalezione w ruinach domów Warszawy jakieś garnki do gotowania, łyżki i inne znalezione rzeczy, bez których trudno było nawet coś ugotować. O kupieniu tych rzeczy w sklepie można było tylko pomarzyć. Wujek przywoził nam także znalezione książki. Czego tam nie było. Jakaś księżniczka Dżawaha, Dzieci pana Majstra Zofii Rogoszówny, Konrad Wallenrod Mickiewicza,  Stary Testament i wiele innych. Ja te książki głośno czytałam, a babcia i siostry słuchały. Przez długi czas nie mogłam zrozumieć, co to był za zwierz Alpuchary. Zrozumiałam dopiero wtedy, gdy sama przeczytałam uważnie Konrada Wallenroda. Stary Testament czytałam traktując go jak zbiór baśni. Były tam przedstawione różne nieprawdopodobne historie. Pamiętam, że jacyś strażnicy wrzucali młodzianków do tak rozpalonego pieca, że sami padali martwi na ziemię, a młodziankom nic złego się nie działo, gdyż aniołowie zstąpili z nieba i skutecznie ich chłodzili. Była także opowieść o św. proroku Eliaszu. Prorok ten wędrował pieszo przez różne miejscowości i w jakiejś wiosce mali chłopcy zaczęli rzucać w niego kamieniami i ten" święty" zmaterializował niedźwiedzie, które chłopców rozszarpały. Taki był święty. Pewnego dnia z nieba spłynął pojazd, ten świątobliwy człowiek wsiadł do niego i popłynął nim do nieba.

Tę historię wykorzystałam kiedyś w liceum na lekcji religii. Ksiądz, który prowadził z nami lekcje pozwalał nam zadawać różne pytania na tematy religijne i na te pytania odpowiadał. Jeśli pytań nie było, to dyktował nam przez całą godzinę do zeszytów całe długie teksty. Toteż zawsze ktoś z uczniów starał się o coś go zapytać Kiedyś i ja zgłosiłam się z pytaniem. 

- Proszę księdza! Nawet Matka Boska musiała umrzeć i dopiero wtedy została z ciałem wzięta do nieba. Jest na ten temat wpis w książeczce do nabożeństwa. - zaczęłam.

- -Tak, moje dziecko. - odpowiedział.

- To dlaczego prorok Eliasz pojechał żywy do nieba? - 

Ksiądz zbaraniał. Stał tak dłuższą chwilę. Ja także stałam. Staliśmy tak oboje jakiś czas i w końcu ksiądz powiedział:

- Nie martw się dziecko. On umarł w drodze do nieba. 

To wytłumaczenie nawet mnie kilkunastoletniej wówczas dziewczynie wydało się nie tylko pozbawione jakiejkolwiek prawdy, ale na dodatek śmieszne.`

Dodatkowe wyjaśnienie.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest przedmiotem dogmatu Kościoła katolickiego, ogłoszonego przez papieża Piusa XII 1 listopada 1950 r w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg). 

 

Skutki.

 Ostatnio więcej czasu spędzałam na działce, niż w domu, no i już są tego efekty. Zaczęłam potykać się o swoje własne nieumiejętności w pisa...